Close

Vrouwen die je wil kennen: Zora Neale Hurston

06 maart 2020 04:03 / Inspiratie
M Maart is Women’s History Month in de VS, en ook hier bij ons. Iedere dag van deze maand zetten we een pareltje of kanon van een vrouw in de spotlight. Zodat we niet vergeten wat al deze vrouwen hebben bereikt en hoe fijn het is dat ze de weg voor ons hebben vrijgemaakt.

Als je de Amerikaanse schrijver Zora Neale Hurston (1891–1960) in één woord zou moeten omschrijven, kan dat alleen maar ‘eigenzinnig’ zijn. Ze was een vrouw die zichzelf steeds maar weer opnieuw bleef uitvinden, met een eeuwige honger naar literatuur en kennis. In de jaren 30 groeide ze uit tot literaire grootheid, tegen de verwachtingen in: als zwarte vrouw van bescheiden komaf - al haar vier grootouders waren nog tot slaaf gemaakt - was dat bepaald niet vanzelfsprekend.

Voor haar onderwijs moest ze vechten. Door familieomstandigheden kon ze haar school niet afmaken, dus toen ze 26 was loog ze tien jaar van haar leeftijd af om dat alsnog te doen. Daarna volgde ze vakken in Spaans, Engels en Grieks aan de universiteit en zette ze haar eerste stappen op het literaire pad, voordat ze als enige zwarte student aan het beroemde Barnard College – een vrouwencollege van Columbia University in New York – een graad in antropologie behaalde. Ze was toen 37.

No, I do not weep at the world. I am far too busy sharpening my oyster knife

In New York maakte ze deel uit van de Harlem Renaissance, een intellectuele en artistieke beweging in de jaren 20, waar bijvoorbeeld ook de dichter Langston Hughes toe behoorde. Maar voor haar antropologisch onderzoek reisde ze de hele wereld over, op zoek naar de folklore van zwarte gemeenschappen en verhalen over slavernij.

In 1937 verscheen haar beroemdste roman Their eyes were watching god. In haar fictie gebruikte Hurston veel dialect dat ze tijdens haar etnografisch onderzoek hoorde. Dat kwam haar op de kritiek te staan, ze zou haar personages tot karikaturen maken. Maar tegenwoordig wordt ze juist erkend voor de rijke schakering en complexiteit van de mensen over wie ze schreef. Ook zo controversieel: haar politieke kleur. Ze was overtuigd Republikein en een fel tegenstander van overheidssteun, wat haar voor sommigen ronduit anti-zwart maakte, en voor anderen juist aantoonde dat ze een radicaal onafhankelijke feministe was.

In de laatste jaren van haar leven doofde haar literaire ster en raakte ze berooid. In 1960 overleed ze, maar ook na haar dood blijft er nog steeds nieuw ontdekt werk van haar verschijnen, zo productief was ze. Tot het einde bleef ze een onverbeterlijke optimist. Een van haar mooiste uitspaken: “No, I do not weep at the world. I am far too busy sharpening my oyster knife.” Zora Neale Hurston liet zich door niemand vertellen wat ze moest denken of wat haar plek in de wereld was. 

Peper Hofstede