Close

Carrièreswitch naar zorg: vrouwen krijgen diploma op parkeerplaats

15 mei 2020 08:05 / Nieuws
& "Kom met je gezin in één personenauto, op de parkeerplaats word je naar een plaats gewezen om te parkeren. Blijf in de auto en wacht rustig af." Tegen de verwachtingen in gaat de diploma-uitreiking van een MBO2-klas met 20 vrouwen van middelbare leeftijd gewoon door. Ze lieten zich omscholen voor een baan als helpende in de zorg. De moeder van RTL Nieuws-redactielid Janine Vink is één van hen. De uitreiking is vanwege de coronamaatregelen alleen wel op een parkeerplaats in Assen.

"Ik ga weer studeren", vertelde mijn 49-jarige moeder ruim een jaar geleden. "Oh", zei ik. "Een vervolgstudie in de financiën?" "Nee", zei ze. "Ik wil de zorg in." Ze zegde haar baan als administratief financieel medewerker op en sprong in het diepe: een opleidingstraject tot helpende in de zorg aan het Drenthe College in Assen. Eén dag per week naar school en drie dagen werken.

Of ze het leuk zou vinden? Hopelijk wel. Met haar vorige baan voelde zich niet voldaan. "Ik kon m'n ei niet meer kwijt", zei ze. Het motiveerde haar niet meer.

Vol verhalen

Nou, en of ze het leuk vond. Na een maand merkte mijn vader al het verschil: "Ik heb mijn Anja weer terug." Want wat had mijn moeder een lol, ze leefde compleet op. "Tussenuur in de zon", appte ze met een foto van haar klas aan een picknicktafel: allemaal vrouwen van haar leeftijd.

Elke werkdag kwam ze thuis vol verhalen. "Kijk, hierop kan je goed billen wassen", liet ze zien met een foto van een wasstoel met jawel, haar eigen billen. Gierend van het lachen met haar collega's die hetzelfde traject volgden. 

Raampjes naar beneden

Met kerst kwam al de vraag: willen jullie bij mijn diploma-uitreiking zijn in mei? "Normaal zijn ouders bij een uitreiking, maar ik zou het zo mooi vinden als jij en je broer erbij zijn." "Natuurlijk zijn we er bij", was ons antwoord.

En toen kwam corona, de crisis en de maatregelen. Ook de studie van mijn moeder kwam stil te liggen, het verpleeghuis waar ze werkte ging op slot en ze moest oppassen met contact met cliënten. De ouderen met wie ze werkt zijn tenslotte kwetsbaar. Geen praktijkexamens en haar diploma had ze automatisch behaald. Een uitreiking? Reken er maar niet meer op, hoorde ze.

Dat liep gelukkig anders. Het verlossende bericht kwam drie dagen voor de oorspronkelijk datum van de uitreiking: "We hebben een manier gevonden. Kom met je gezin in één personenauto. Daar word je naar een plaats gewezen om te parkeren."

Niet stil zitten van de zenuwen

Aan het eind van de middag stappen we in de auto. Mijn vader achter het stuur, mijn moeder - opgetut, maar tóch niet in een jurkje - op de bijrijdersstoel. Mijn broer en ik achterin. Niet wetende wat ons nou precies te wachten staat. Na vijf minuten wisselen mijn ouders toch van plek, mijn moeder kan niet stil zitten van de zenuwen.

Dus daar staan we dan. Op een parkeerplaats, op een parkeerplek die ons is toegewezen. Alle auto's in een kring, net een klassieke Nederlandse verjaardagsopstelling. Alle raampjes werden naar beneden gedraaid en de vrouwen praten met elkaar. Langs de partners heen. 

Een klassieke Nederlandse verjaardagsopstelling, maar dan met auto's.
Een klassieke Nederlandse verjaardagsopstelling, maar dan met auto's.

"Ik ben blij dat ik niet jullie docent ben", mompelt mijn vader. "Dat gekakel de hele tijd." De vrouwen schreeuwen ondertussen naar elkaar, ieder vanuit hun eigen auto: "Wat is het jaar toch snel gegaan hè?"

De docenten maken met alle leerlingen een praatje door het raam van de auto. "Oh, zijn dit je kinderen? Wat zijn die al groot." Mijn moeder wijst haar klasgenoten aan, haar directe collega's en oude bekenden. "Kijk, dat is jullie oude peuterjuf. Die vraagt nog altijd hoe het met jullie gaat."

Luid getoeter

Per twee worden de vrouwen gevraagd om naar het podium te komen op de kop van de kring met auto's. Twee tafels staan op anderhalve meter van elkaar. "Stap allebei aan een andere kant het podium op en hou afstand", leggen de docenten uit.

Na de handtekening, krijgen ze een glimlach en een rode roos aangereikt op anderhalve meter afstand. Onder luid getoeter van hun klasgenoten lopen de vrouwen per tweetal weer terug naar hun auto en gezin.

En tijdens dat getoeter worden de tafels op het podium snel ontsmet voor het volgende tweetal. "Dat getoeter hoeft niet voor mij hoor. Zie iedereen kijken bij die appartementen aan de overkant", zegt mijn moeder. Maar nadat ze haar handtekening heeft gezet en terug loopt met een grijns van oor tot oor, lijkt ze geen last van gêne te hebben.

Met een grijns van oor tot oor komt mijn moeder terug bij de auto.
Met een grijns van oor tot oor komt mijn moeder terug bij de auto.

"Hé, ik kan niet meer toeteren", horen we na een tijdje in de auto naast ons. Accu leeg. Als alle diploma's zijn ondertekend, gaan de vrouwen in de weer met startkabels. Na alle afgeveegde billen draaien ze daar hun hand niet meer voor om. "Werk jij morgen? Oh, ik 's ochtends." Er komt geen einde aan hun gesprekken, terwijl wij en alle andere gezinnen in de auto zitten te wachten. 

Vlag uit

Haar eigen ouders kunnen er niet bij zijn vanwege wederom de coronamaatregelen. Maar achteraf laat mijn moeder trots haar rapport zien aan mijn oma, alsof ze weer op de basisschool zit. "Kon je nog hogere cijfers halen?", reageert oma als ze trots de diploma van haar dochter bekijkt. "Hier mag je mee thuis komen."

Dat vindt mijn vader ook: de vlag mag uit. Hij heeft de vlag uitgehangen voor mij en mijn broer, en nu voor zijn vrouw. Mama is geslaagd en wat zijn we allemaal trots. 

Maar mijn moeder is nog niet klaar met studeren. Ze wil ook medisch verzorgende taken mogen verrichten. "En als het zover is, hoop ik dat ook mijn ouders wél bij de uitreiking kunnen zijn."

Thuis ging de vlag gelijk uit.
Thuis ging de vlag gelijk uit.
Janine Vink