Close

Challenge accepted: selfies voor een betere wereld?

29 juli 2020 09:07 / Nieuws
H Hij werd afgelopen dagen miljoenen keren gedeeld, de hashtag #challengeaccepted, waarmee vrouwen elkaar willen steunen. Maar wat we ermee bereiken en waarom het precies een uitdaging is, blijft vaag.

Coole, sterke, boeiende vrouwen, in stijlvol zwart-wit, en voorzien van hashtags als #WomenSupportingWomen en #Sisterhood: waarschijnlijk staat je tijdlijn er deze dagen vol mee. Het zijn de vrouwen die de challenge ge-accept hebben om een mooie selfie te plaatsen. Daarbij taggen ze alle andere vrouwen die ze bewonderen en nodigen hen uit hetzelfde te doen. Cindy Crawford was van de partij, net als Reese Whitherspoon en de Kardashiannetjes natuurlijk.

En ook in Nederland vond de challenge gretig aftrek. Bij Lieke van Lexmond bijvoorbeeld, die schrijft waar de post wat haar betreft om draait: "Ook enorm veel liefde voor vrouwen in het algemeen, laten we elkaar omarmen, liften en niet bang zijn voor elkaar. Vanuit angst kan iets nooit de beste vlucht maken, wees lief voor jezelf en doe dat vervolgens ook voor die andere lieve vrouw!" Een punt waar helemaal niks tegenin te brengen is en dat resoneerde bij onder meer Lucy Woesthoff, Danielle Oerlemans, Bridget Maasland en natuurlijk Queen of All Selfies Sylvie Meis.

Het is niet de eerste keer dat #challengeaccepted de ronde doet, schrijft Taylor Lorenz in de New York Times. Eerder werd die al ingezet om 'bewustwording over kanker' te bevorderen en om 'positiviteit te verspreiden.' Hoe de huidige craze is ontstaan, is niet helemaal duidelijk. Was de kick ass speech van Alexandria Ocasio-Cortez, die publiekelijk werd uitgemaakt voor 'fucking bitch' en daar niet eens meer van schrok, de aanleiding? Of was het toch het hoge aantal vrouwenmoorden in Turkije en de onwil van de regering om daar iets aan te doen? 

Allebei stevige aanleidingen voor steun en debat, maar je zou kunnen zeggen dat die boodschap inmiddels wel behoorlijk vervaagd is, als voor niemand meer duidelijk is waar de challenge eígenlijk om draait. Zoals Claire Lampen in The Cut fijntjes opmerkt: "#WomenSupportingWomen could actually be - as supermodel Cindy Crawford captioned her glamour shot - “a simple way to lift each other up,” but this challenge now seems to be mainly about the poster lifting herself up." En dat een foto van jezelf alleen niet direct #sisterhood uitstraalt, mag ook duidelijk zijn. 

De uitdaging werd dan ook niet door iedereen geaccepteerd. Miljuschka Witzenhausen bijvoorbeeld, staat best achter het centrale idee, maar schrijft ook dat de mensen over wie dit zou moeten gaan, juist in deze challenge onzichtbaar blijven: "De mensen dus niet alleen vrouwen die deze sociale media empowerment nodig hebben, die zijn meestal niet zichtbaar totdat ze succesvol zijn. Het zijn mensen die nu dagelijks aan het vechten en overleven zijn voor een plekje in de maatschappij die ze hard veroordeelt, niet helpt en nauwelijks kunnen werken aan hun emotionele welzijn door de overlevingsmodus."

View this post on Instagram

VROUW... Ik zie overal een vrouwen challenge voorbij komen en ben er nu ook al vaak voor genomineerd. Hoewel ik weet dat er nog steeds een groot verschil is tussen mannen en vrouwen op de arbeidsmarkt, in biologie en vooral in culturele benadering. Kies ik ervoor om er niet aan mee te doen en ik zal uitleggen waarom. De vrouwen die ik ken en logischerwijs zou nomineren hebben al met tegenzin leren vechten voor zichzelf. Twee voorbeelden. Mijn oma kon niet scheiden van haar man terwijl ze iedere dag alle hoeken van de kamer kregen te zien met 4 kleine kinderen die het zagen en soms werden meegenomen. Want dat beslissingsrecht lag in de handen van een man. Iedereen wist ervan in de buurt en keek weg. Toch heeft ze het gedaan. Mijn moeder had het geluk een goed stel hersens te hebben. Een feministe als buurvrouw die haar zag en haar een zetje de juiste richting in gaf. Zij liet zien kennis is macht en uiteindelijk vrijheid. Maar tot een paar jaar geleden is ze uitgemaakt voor een gekkie een nerd omdat ze wilde studeren, werken en kinderen hebben. Niet alleen door mannen maar ook door vrouwen. Wij vrouwen zijn soms elkaars ergste vijand. We bekritiseren elkaar over moederschap, werkwijze, lichaam en wat nog wel niet meer. Ik zou jullie allemaal eens een wandeling door mijn inbox willen wensen. Dat laat duidelijk een weerspiegeling zien van de hardheid van de mensheid. De vriendelijkheid en warmte is ook duidelijk vertegenwoordigt maar gek genoeg blijft dat minder door dreunen in je hoofd. Wat ik wil zeggen is. De mensen dus niet alleen vrouwen die deze sociale media empowerment nodig hebben, die zijn meestal niet zichtbaar totdat ze succesvol zijn. Het zijn mensen die nu dagelijks aan het vechten en overleven zijn voor een plekje in de maatschappij die ze hard veroordeelt, niet helpt en nauwelijks kunnen werken aan hun emotionele welzijn door de overlevingsmodus. Als ik dus al iets zou willen aanjagen dan is dat onderlinge vriendelijkheid en begrip. We komen allemaal ergens vandaan. Maar de weg van waar we naartoe gaan en hoe je dat doet bepaalt het landschap waarin we leven. Wees lief voor elkaar. Dat is de grootste hulp die je een ieder kan geven.

A post shared by Miljuschka (@miljuschka) on

Het is heus een positieve boodschap, maar een flatteuze selfie plaatsen verandert natuurlijk precies niks voor de mensen die daadwerkelijk steun nodig hebben. Ook schrijver Saskia Noort was niet bepaald te porren om mee te doen. 

Een boodschap waardoor een boel vrouwen dan weer op hun spreekwoordelijke pik getrapt waren, want je kritisch uitlaten over andermans keuzes is dan weer niet per se #empowering. Overigens werkte dat twee kanten op, want wie de uitdaging weigerde, kon net zo goed op scherpe reacties rekenen. Zo noteert de New York Times dat podcaster Ali Segel haatmail kreeg, omdat ze zei dat zwart-wit selfies geen goed doel op zich zijn. "Apparently i hate women and don’t love myself!!!!!! I’m minding my own business for the rest of my life!!!!!!"

Een hashtag kan daadwerkelijke een heel krachtig middel zijn om maatschappelijke misstanden aan te kaarten - zie bijvoorbeeld #MeToo, die pijnlijk duidelijk maakte op welke enorme schaal seksueel geweld plaatsvindt. Maar het is dan wel zo handig als de intentie en de inhoud bij elkaar aansluiten. Als je een verschil wil uitmaken, zijn er effectievere manieren. En als je gewoon een lekker plaatje van jezelf wil delen, heb je daar echt geen excuus voor nodig. 

Peper Hofstede