Close

Kap nou met die labels! Een dikke streep door de woorden introvert en extravert

28 januari 2021 05:01 / Zelfontwikkeling
D Dat je vanavond liever in je snuggle naar The Crown kijkt dan naar een etentje gaat, maakt je nog geen introvert. En dat je graag op de bar danst, betekent niet meteen dat je extravert bent. Redacteur Nina van Rijn vindt de termen introvert en extravert lege labels. Dit is een pleidooi voor het verwijderen ervan uit je vocabulaire.

Om onze wereld behapbaar te maken, categoriseren we er lustig op los. Karakters en persoonlijkheden van andere mensen labelen kunnen we maar al te goed. ‘Zij is echt zo’n corpsmeisje. Jij bent een autist. Jullie zijn rijke stinkerds.’ Maar we plakken net zo graag onszelf helemaal vol stickers, om zo ons gevoel en gedrag te kunnen verklaren en rechtvaardigen, aan onszelf en onze omgeving. En de extra sticky labels ‘introvert’ en ‘extravert’ zijn daar het perfecte voorbeeld van. Lekker makkelijk: je skipt een feestje om op de bank te Netflixen, omdat je nou eenmaal introvert bent. Kun jij toch niks aan doen? Of je slokt alle aandacht in de ruimte altijd volledig op, want: extravert. Zo ben jij nou eenmaal.

'Iets als een pure introvert of pure extravert bestaat niet. Zo’n persoon zou in het gekkenhuis zitten'

De termen introvert en extravert zeggen iets over de manier waarop mensen op ervaringen reageren en waar ze energie van krijgen. Introverten krijgen energie van hun innerlijke wereld, extraverten van externe prikkels en andere mensen.

Bij introversie denk je al gauw aan rustige, naar binnen gerichte, gereserveerde en bedachtzame personen. In minder correcte taal is de introvert een awkward einzelgänger die in z’n eentje naar de sterren staart en contempleert over de onzin van het bestaan van hamsters. Ze gaat op feestjes zes keer naar de wc – niet vanwege een kleine blaas – maar omdat ze zich geen houding weet te geven als haar gesprekspartner een biertje gaat halen.

Bij extraversie denkt men aan spraakzame, betrokken en groepsgerichte personen met lef, maar wel een beetje oppervlakkig en onbeschoft. Je weet wel, die persoon die drie startups aan het opzetten is, vier vriendengroepen heeft en altijd het stralende middelpunt op feestjes is. Hij blijft maar roeptoeteren over de misstanden bij de belastingdienst, terwijl hij overduidelijk geen idee heeft waar hij het over heeft.

Ik vind deze simplistische termen maar niks. Laten we ze collectief afschaffen. En wel hierom:

1. De introvert en extravert bestaan niet

Origineel sloegen de termen introvert en extravert op de manier waarop mensen op prikkels reageren. Inmiddels gebruiken we deze termen om mensen zélf te omschrijven. Maar “iets als een pure introvert of pure extravert bestaat niet. Zo’n persoon zou in het gekkenhuis zitten”, zei Carl Jung – de psychiater en psycholoog die de termen in 1921 definieerde – in vergane tijden waarin je nog gekkenhuis mocht zeggen. De termen omschrijven de twee uiteinden van een spectrum en iedereen neigt een beetje meer naar het ene of het andere uiteinde.

Ikzelf ben bijvoorbeeld op werk iets wat je ‘introvert’ zou kunnen noemen. Tijdens meetings verdwijn ik vaak in mijn gedachtedoolhof waarin ik antwoorden op de vragen des levens probeer te zoeken: als God bestaat, is het dan een man of vrouw; waarom lukt het geen ander merk om de smaak van Kellogg’s cornflakes te evenaren; zijn hamsters echt onzinnig? Dat soort zaken. Anderzijds vind ik het héérlijk om door mensen gezien te worden. Ik hou van het podium, en als dat niet beschikbaar is, volstaat de bar ook. Ik kan afhankelijk van de situatie introverter of juist extraverter reageren - en ik weet zeker dat ik daar niet alleen in ben.

Is er dan helemaal geen wetenschappelijke grond om mensen in te delen in ‘introverten’ en ‘extraverten’? Mensen met een dikke prefrontale cortex zijn over het algemeen diepere denkers, betere planners en minder impulsief dan mensen met een dunne prefrontale cortex. Ook maakt de ene persoon meer dopamine aan dan de ander en verschillen we in de hoeveelheid dopamine die we nodig hebben of kunnen verdragen. Extraverten hebben veel externe prikkels nodig voor hun dopamine-aanmaak, terwijl introverten juist snel overprikkeld raken van externe stimuli. Maar er bestaan natuurlijk een miljoen variaties van prefrontale cortexen en twee miljoen variaties van de hoeveelheid dopamine die wordt aangemaakt bij iedere ervaring die een mens kan hebben. Wat is dan nog een introvert en een extravert?

2. 8 miljard mensen, 8 miljard persoonlijkheden

De termen introvert en extravert zijn dus extremen. Daarmee doen ze geen recht aan het veelvoud aan persoonlijkheden die bestaan. Jung zei zelf dat de derde groep, die niet als intro- of extravert kan worden aangemerkt, de grootste is. Later werd de term ‘ambivert’ voor deze groep in het leven geroepen. Personen die een mix hebben van persoonlijkheidskenmerken die als introvert en als extravert worden gezien. Oftewel: vrijwel iedereen.

"Woorden die ik tegenkwam: onbeschoft, bekrompen, idioten, eikels, het ergste soort, haatwaardig."

Bovendien, bestaat je persoonlijkheid toch niet uit één kenmerk? Er bestaat een geweldige rijkdom aan fraaie formuleringen om je persoonlijkheid uit te drukken. Neem bijvoorbeeld de manier waarop ik mijn vriendje zou omschrijven: sympathiek, nuchter, vleierig, rationaliserend, hardvochtig, betuttelend, ongeremd, authentiek, ontwapenend. Ik overdrijf nu een beetje, maar het punt is: het is helemaal niet nodig om jezelf of een ander tot één woord te reduceren.

3. Het is véél te makkelijk om je te verschuilen achter je introvertheid of extravertheid

Als je je gedrag afschuift op je introvert of extravert zijn, als een vastliggend persoonlijkheidskenmerk, verschuif je daarmee ook de verantwoordelijkheid voor je gedrag op iets wat buiten je macht ligt. Het lot of je DNA heeft voor je beslist. Daar kun je met alle vrije wil van de wereld niets tegen beginnen. Dat geldt niet alleen op de kleine schaal van sociale interacties: “Sorry dat ik al een halfuur aan het woord ben en jou steeds onderbreek, maar ik ben nou eenmaal een extravert.” Het geldt ook voor levenskeuzes op de grote schaal: “Hoe graag ik het ook zou willen, ik zal nooit mijn eigen bedrijf kunnen starten, want ik ben nou eenmaal introvert.”

Als je stopt je achter deze labels te verschuilen, verleg je de verantwoordelijkheid voor je successen en falen van je lot naar je wil. Daarmee creëer je ruimte voor ontwikkeling.

4. Van de ‘wij versus zij’-mentaliteit is de wereld nog nooit beter geworden

Google voor de grap eens “being an introvert/extravert” en je zult véél meer hits krijgen voor blogs, memes, opiniestukken en forumtopics waarin de introvert gevierd wordt ten koste van de extravert dan andersom, viel journalist Rachel England van The Guardian op. Dit zou een tegenreactie kunnen zijn op het feit dat onze maatschappij ontworpen lijkt te zijn voor mensen die goed gedijen in sociale situaties. We hebben kantoortuinen zodat je lekker kunt samenwerken en creatieve ideeën kunt uitwisselen, je haalt je studie niet zonder groepswerk en presentaties en netwerken lijkt onderdeel van iedere functieomschrijving voor hoger opgeleiden. Mensen die beter gedijen in rustige omgevingen of in hun eentje, hebben misschien het gevoel dat ze hun bestaansrecht moeten valideren.  

In het hoofdkwartier van de stereotypering, het internet, leidt dit tot het romantiseren van de introvert als diepdenkend en verfijnd, met een boek van Tolstoj onder de arm, struinend door het park onder verkleurde vallende bladeren. De extravert is een vervelende bijkomstigheid van het bestaan van de introvert. Want zonder donker kan het licht zichzelf niet kennen, zo lijken introverten te denken. In de kantine van het internethoofdkwartier, Reddit, ging ik op zoek naar hoe die vervelende bijkomstigheid, de extravert, dan wordt gedefinieerd. Een kleine greep uit de woorden die ik tegenkwam: onbeschoft, bekrompen, idioten, eikels, het ergste soort, haatwaardig. De ergste was toch wel – en ik ga het niet eens proberen te vertalen, want dan klinkt het nóg erger: “Not a mate kind of cunt but more of a cunt cunt.”

5. Persoonlijkheid is niet permanent

Als je dan toch de woorden introvert en extravert uit je vocabulaire aan het wissen bent, neem je de zinsnede ‘mezelf leren kennen’ dan ook gelijk even mee? Je leert jezelf namelijk niet kennen. Je wordt niet geboren met één bepaalde persoonlijkheid die zich door de jaren heen aan je openbaart. Neurologisch onderzoek toont aan dat je omgeving en je levenservaringen je persoonlijkheid – die uiteraard deels ook genetisch is bepaald – door de jaren heen vormen en veranderen.

Je kunt er gerust vanuit gaan dat je continu in beweging bent

Psycholoog Benjamin Hardy toont daarnaast in zijn boek ‘Personality Isn’t Permanent’ aan dat sociale gedragingen afgeleerd en aangeleerd kunnen worden en dat je dit zelf in de hand hebt. Er zijn natuurlijk grenzen: de Tolstoj lezende awkward loner wordt niet ineens op een dag herboren als de bar-dansende, charismatische toeslagenaffairecommentator. Maar je kunt er wel gerust vanuit gaan dat je continu in beweging bent.

6. Je kan zomaar iemand beledigen

Omdat onze maatschappij nog altijd meer is ingericht op de extraverte mensch (of, zoals een Reddit-gebruiker het eloquenter omschreef “Being a social whore ass kissing fake bullshitter butterfly social flower is the ideal”), wordt ‘introvert’ vaker als belediging gezien en ‘extravert’ als compliment. Iemand een introvert noemen, kan een chic verpakte manier zijn van iemand een loner of sociaal ongemakkelijk noemen. Of in ieder geval zo geïnterpreteerd worden door de ontvanger van het label.

Dus, als je voortaan tijdens een meeting zit te dromen over hamsters of cornflakes, noem jezelf dan dromerig. Als je Tolstoj in het park leest, noem jezelf dan boekenwurm die van de natuur houdt. En als je jezelf geen houding weet te geven, noem jezelf dan sociaal onhandig. In plaats van al je unieke eigenschappen te verpakken in één enkel woord – ‘introvert’. Als je weer op de bar staat te dansen, noem jezelf dan fervent bardanser. En als je een lang verhaal afsteekt over de toeslagenaffaire, noem jezelf dan praatgraag. In plaats van al je unieke eigenschappen weg te zetten als ‘extraversie’.

Dank.

Nina van Rijn