Close

Wat ik had willen weten voordat... ik mijn eicellen liet invriezen

07 juni 2021 04:06 / Persoonlijk
H Hindsight is 20/20 zeggen ze wel: achteraf weet je het allemaal zo goed. Kennis waar je zelf niks meer aan hebt, maar waar je een ander wel mee kan helpen. Daarom vragen we in deze rubriek aan ervaringsdeskundigen: wat had je graag eerder willen weten? Deze week vertelt Ling Lin waarom zij haar eicellen liet invriezen én hoe dat proces verliep.

Wat doe je als vrouw wanneer je steeds meer mensen om je heen aan kinderen ziet beginnen en zeker weet dat je dit zelf ook wil - maar nu geen partner hebt of er nog niet aan toe bent? Ling Lin (33) koos er een half jaar geleden, op haar 32ste, voor om haar eicellen te laten invriezen. En ook na de procedure is ze erg blij met die keuze. "De afgelopen jaren zag ik steeds meer mensen om me heen stappen maken om een gezin te starten. Ik heb altijd zeker geweten dat ik ook kinderen wil, maar begon toen pas na te denken over wanneer. Ook binnen onze vriendinnengroep hebben we het er weleens over, want we zijn ons ervan bewust dat dit een belangrijke periode is voor onze carrière. Als je bijvoorbeeld manager wilt worden is het nu de tijd om dat te doen. Voor een baby zorgen lijkt me prachtig, maar daarvoor moet ik wel mijn werk een tijdje loslaten en dat geldt voor mijn mannelijke collega's niet." Om zichzelf nog wat extra tijd en opties te gunnen, besloot Ling het lot in eigen handen te nemen. Voor zover dat kan.

1. Wat kost het?

Ling komt zelf uit Amerika, maar woonde de afgelopen twee jaar in Nederland. Daarom heeft ze zich niet alleen in ons kikkerlandje georiënteerd, maar ook gekeken naar andere plekken op de wereld, zoals Azië, Engeland en Amerika. "De beslissing om het in Nederland te laten doen was een no brainer. Ik had voor de eerste lockdown al besloten dat ik ervoor wilde gaan, maar toen moest ik wachten tot juli. In de tussentijd kon ik ook niet terug naar Amerika, dus wilde ik het hier zo snel mogelijk doen." Daarnaast is het in Nederland redelijk goed geregeld, vertelt Ling. "In Engeland en Amerika ben je zo'n 10.000 euro kwijt als je dezelfde behandeling ondergaat. Hier kostte de behandeling 3.000 euro en het bewaren van de eitjes 126 euro per jaar, ongeveer net zoveel als een abonnement op de sportschool voor een paar maanden." De keuze om je eicellen in te laten vriezen heeft dus ook financiële consequenties. "Ik ben heel blij dat ik de mogelijkheid heb om dit te laten doen, want ik besef me ook dat het lang niet voor iedereen betaalbaar is", vertelt Ling. "Ik hoop dat het in de toekomst vaker verzekerd wordt, of in ieder geval goedkoper zal worden zodat meer vrouwen deze optie krijgen."

2. Behandeling: dit staat je te wachten

Om haar eitjes te kunnen laten invriezen ging Ling eerst naar haar huisarts. Omdat ze ouder dan 30 was, kon ze een doorverwijzing krijgen en zo een deel van de kosten vermijden. "Ik ben eerst naar het Amsterdam UMC gegaan omdat ik daar dichterbij woon, maar daar waren de wachttijden door corona zo lang dat ik uiteindelijk naar VivaNeo ben gegaan. Dat het een privékliniek is, merk je in de kosten niet. Nadat het besluit was genomen, was de eerstvolgende stap een intakegesprek. "De dokter heeft in dat gesprek alles uitgelegd wat er gedaan zou worden. Ik kon haar ook uitleggen wat ik wilde doen en waarom."

Daarna werd er een echo gemaakt van haar eierstokken om te kijken hoeveel eicellen er ongeveer weggehaald zouden kunnen worden en om te controleren op afwijkingen in de baarmoeder en eierstokken. Ook werd er bloed geprikt om de hoeveelheid AMH, een hormoon dat de hoeveelheid eicellen beïnvloed, te onderzoeken. Er wordt met het bloedonderzoek ook gecontroleerd op hepatitis B en C. Dit onderzoek gebeurt altijd op dag twee of drie van je cyclus. Ling had haar eigen AMH-waarden al eens eerder getest via Grip, waar ze zelf ook werkt. Zowel bij daar als bij de dokter scoorde ze bovengemiddeld.

De uitkomst van het eerste onderzoek was dan ook niet helemaal zoals verwacht. "Ze vertelden me dat er niet zoveel eitjes waren als ik had gedacht. Daarvan schrok ik wel, maar ik was gelukkig wel een geschikte kandidaat voor de behandeling. Als ze denken dat er maar twee eitjes weggehaald kunnen worden bijvoorbeeld, zullen de artsen je eerlijk vertellen dat het geen goed idee is."

'Ik kon de pijn voelen, maar het was zeker niet ondragelijk'

Toen was het wachten tot haar volgende menstruatie, waarna het spuiten begon. "Ik moest mezelf ongeveer twee weken injecteren met verschillende hormonen. De eerste keer vond ik het ontzettend eng om in mijn eigen buik te moeten prikken. Het scheelde dat mijn vriendinnen er waren om me aan te moedigen. En natuurlijk om het moment te vieren." In de weken dat ze de injecties gebruikte, ging Ling wekelijks terug naar VivaNeo om te checken hoe haar eicellen rijpten. "Uiteindelijk moesten we twee dagen extra wachten met het oogsten van de eitjes, maar dat was het zeker waard."

"Tijdens de behandeling zelf, waar de eicellen worden verwijderd, kreeg ik morfine. Ik kon de pijn voelen, maar het was zeker niet ondragelijk. Er werden 23 eitjes weggehaald. Dat is bovengemiddeld veel, wat betekende dat ik ook geen tweede behandeling hoefde te doen. Binnen een dag kreeg ik te horen dat er 19 cellen konden worden ingevroren." Het kostte Ling een dagje rust om bij te komen van de behandeling, maar de dag erna was de pijn zo goed als verdwenen.

3. Geen garantie

Ook al heeft Ling 19 ingevroren eicellen, is dat geen garantie op kinderen. Ling benadrukt dan ook dat je met de procedure geen absolute zekerheid koopt: "Het is zeker geen garantie dat het in de toekomst zal lukken om zwanger te worden, ook niet met de ingevroren eitjes, maar het neemt wel iets van de tijdsdruk eraf." Hoe groot de kans is dat de bevroren eitjes tot een succesvolle zwangerschap zullen leiden, hangt onder andere af van het aantal eitjes dat ingevroren kan worden. Hiervoor moeten de cellen rijp genoeg zijn. Iedere eicel heeft een kans van 5 procent op een zwangerschap. Voor Ling is dit geruststellend, maar nog niet genoeg. "Ik wilde nog een behandeling laten doen, maar de artsen vertelden me dat de eerste zo succesvol was dat alles nog een keer herhalen zonde van mijn geld zou zijn. Nu wil ik het overgebleven geld dat ik had gespaard over een aantal jaar gebruiken om ook embryo's in te laten vriezen. Het voordeel daarvan is dat de kans op een zwangerschap groter is, maar het betekent ook dat ik aan een partner of donor vastzit."

'Als het nodig is, ga ik opzoek naar een draagmoeder'

4. Ingevroren eicellen gebruiken of niet?

Ling hoopt dat het in de toekomst normaler zal worden om als vrouw de touwtjes in eigen handen te nemen. "Mannen kunnen er natuurlijk ook niks aan doen, maar zij kunnen wel nog tot op veel latere leeftijd vruchtbare zaadcellen produceren. En ook als ze toch zaadcellen willen invriezen is dit relatief makkelijk. De cellen hoeven niet met een behandeling weggehaald te worden, terwijl de hormooninjecties en punctie zelf heel ingrijpend zijn."

Omdat eicellen invriezen ook nog niet bepaald tot de norm behoord, schaamde Ling zich in eerste instantie voor haar keuze. "Ik was 26 toen ik hierover na begon te denken. Ik was me er heel erg van bewust dat ik mijn carrière en mezelf boven het starten van een gezin verkoos. Inmiddels vind ik het een hele krachtige keuze, ook omdat het vrouwen meer opties geeft om zelf een beslissing te kunnen maken." Dat ze destijds maar weinig informatie kon vinden hielp daar niet aan mee. "Op internet kon ik toen maar één medisch document vinden. En op een aantal video's uit andere landen na waren er geen persoonlijke verhalen te vinden, terwijl dat wel enorm behulpzaam zou zijn." Het praten met vriendinnen hielp wel én werkte aanstekelijk: twee van hen hebben inmiddels dezelfde stappen genomen.

Zelf wil Ling, als dat tegen die tijd nog kan, eerst proberen op een natuurlijke manier zwanger te worden. Mocht dat niet meer lukken, dan komen de ingevroren eitjes of eventuele embryo's goed van pas. "Als ik financieel, professioneel en qua mindset klaar ben om kinderen te krijgen, maar geen vaste partner heb, wil ik het graag zelf proberen. Ik vind het belangrijk om daar goed voorbereid aan te beginnen, maar ik zal mijn keuzes niet van een man af laten hangen en ook niet op iemand wachten." Ze vindt het ook belangrijk dat een eventuele partner hetzelfde over de opvoeding denkt als zij. "Het lijkt me ook beter om maar één ouder te hebben dan één goede en één slechte ouder." Ze houdt er ook rekening mee dat ze weleens te oud kon zijn om zelf nog zwanger te raken. "Dan zou ik opzoek gaan naar een draagmoeder, in Nederland of in het buitenland. Ik houd met al deze scenario's rekening, dus daar ben ik al voor aan het sparen."

5. Verzamel, vertel én vraag alles

Aan iedereen die overweegt dezelfde behandeling te ondergaan, raadt Ling aan zoveel mogelijk over je eigen situatie en familiegeschiedenis met de artsen te delen. "Als een vroege menopauze vaker voorkomt in je familie kan dat goed zijn om te delen. De artsen zijn ontzettend realistisch, dus op deze manier kunnen ze je goed adviseren en zullen ze het je ook vertellen als je misschien geen goede kandidaat bent. Dan kun je het geld ergens anders aan uitgeven." En: domme vragen bestaan niet, dus vraag er vooral op los. "Omdat er zo weinig te vinden is online, heb ik tijdens het intakegesprek de dokter de oren van het hoofd gevraagd. Daardoor wist ik heel goed waar ik aan begon."

Ondanks dat de behandeling goed te doen was, had Ling naderhand wel last van bijwerkingen. "Ieder lichaam is natuurlijk anders, maar het is goed om naar de mogelijke bijwerkingen te vragen. Ikzelf had in de weken dat ik hormonen injecteerde nauwelijks ergens last van. Na de behandeling reageerde mijn lichaam wat heftiger. De eerste menstruatie was vrij pijnlijk. En het duurde zo'n vier maanden voordat mijn cyclus weer de oude was."

Omdat Ling weet dat er weinig persoonlijke verhalen te vinden zijn, deelt ze graag haar verhaal. Meer details over haar proces kun je hier lezen.

Famke Langedijk

LEES MEER OVER