Close

Het zalig falen, met Dennis Ruyer

12 februari 2020 06:02 / Persoonlijke groei
Z Zonder wrijving geen glans. Redacteur Lizzy van Hees spreekt daarom iedere week iemand over zijn of haar royal fuck-ups en uitzinnige uitglijers, de dingen die niét goed zijn gegaan. Leveren die missers ook wat op?

Naast falen in je carrière, kun je in je persoonlijke leven natuurlijk ook best weleens tegen de lamp lopen. Daar heb ik het deze week over met Dennis Ruyer.

Je kent Dennis (47) als radio-dj van Veronica en 538. De geboren en getogen Amsterdammer maakte succesvolle programma's als WKND-KR8 en Dance Department, wat hij iedere zaterdagavond presenteert. Naast deze glansrijke carrière is Dennis ook vader van Joshua, het zoontje dat hij samen met zijn voormalige vriendin kreeg.

Vertel Dennis, heb je nagedacht over je grootste falen?

"Jazeker. En er is wel een bepaald moment, dat zich in de laatste jaren heeft voorgedaan, waarop ik nu terugkijk met een gevoel van: holy fuck."

Buiten Amsterdam werd héél ver buiten Amsterdam

Dat klinkt heftig…

"Ik doel op het moment dat ik mijn vorige vriendin leerde kennen in 2015. We ontmoetten elkaar via Tinder en gingen daten. Dat verliep allemaal heel erg snel, want na vier maanden was ze al zwanger. Achteraf gezien heb ik wel getwijfeld of ik klaar was voor het vaderschap en of ik wel klaar was voor een serieuze commitment. Maar je komt toch in een soort cyclus terecht. Je krijgt eigenlijk gewoon nesteldrang.

Die periode viel samen met het moment dat ik Amsterdam al een beetje beu was. Dus toen we in een appartement waren getrokken dat we allebei niets vonden, besloten we een huis buiten Amsterdam te zoeken."

We vroegen eigenlijk te veel van onszelf

"Maar al snel werd 'buiten Amsterdam' wel héél ver buiten Amsterdam. We kochten een huis in Eerbeek, ja dat ligt in de provincie Gelderland. Begrijp me niet verkeerd, het was een prachtig, groot huis, vlakbij het bos. We hadden een gigantische tuin en een grote vijver met karpers."

Maar?

"De omgeving is prachtig, maar in de wijk waar wij een huis kochten, wonen eigenlijk alleen maar gepensioneerde mensen. Van die mensen die altijd hebben gewerkt, toen hun bedrijf hebben verkocht en daar zijn gaan wonen tussen het groen. Een buurt waar geen kind te bekennen was. En wij gaan met die kleine naar the middle of nowhere."

En dat was niet zo romantisch als het op voorhand leek?

"Eigenlijk vroegen we te veel van onszelf. Ik was niet bepaald een begenadigd klusser toen we daar gingen wonen. Daarnaast was Joshua, mijn zoontje, ook pas een paar weken oud. Ik zat middenin een leercurve van het vaderschap, maar had ook ineens een super groot huis met bijbehorende tuin en vijver die allemaal veel aandacht nodig hadden."

"Natuurlijk horen daar ook leuke aspecten bij. Ik heb heel veel geleerd en functioneerde op een gegeven moment bijna als dierenarts voor de vissen. En ik heb superveel geleerd van de tuinman die ons hielp. Maar het buitenleven was meer aan mij besteed dan aan mijn ex. Ik vond het nog wel leuk om 's nachts in mijn boxershort naar buiten te gaan om te zien of ik nou ransuil of een steenuil hoorde roepen.

Bovendien kostte de zorg voor het huis echt veel tijd. Ik was wel vier uur per dag buiten bezig. Mijn toenmalige vriendin was dan binnen voor Joshua aan het zorgen. En ik deed daarnaast de middagshow bij Veronica, dus ik was veel weg."

Hoe was dat voor haar?

"Zij had het gevoel dat ze er alleen voor stond. Bovendien hadden we in Eerbeek helemaal geen vangnet, alleen een lieve oppas en haar man. Maar je zit daar wel afgezonderd in een hutje op de hei. Geloof me, dat is best eenzaam. En dat vond zij ook. Ze heeft later weleens toegegeven dat ze me in die tijd echt vervloekte, omdat ik het plan om te verhuizen erdoorheen heb geduwd."

Voor je het weet ben je elkaar kwijt, in dat grote bos

"Ik ben bang dat ze daar ook wel een beetje gelijk in heeft. Ik vond het een heel romantisch idee om samen met mijn gezinnetje in een bos te wonen. Letterlijk in een bos. Maar in de praktijk zitten daar een hoop haken en ogen aan. Ik had de reistijd naar werk ook onderschat bijvoorbeeld. Als je iedere dag drie uur onderweg bent naar je werk, gaat dat ook wel aan je vreten. En voor je het weet, ben je elkaar kwijt. In dat grote bos.”

Je hebt het over je ‘ex’, dus ik neem aan dat jullie relatie het niet heeft overleefd?

“Dat klopt. Op een dag stelde mijn vriendin voor om even te praten op de bank. Ze zei: ‘Laten we er maar mee stoppen en de dingen goed regelen met die kleine’. Ik was het met haar eens en daarmee stond het besluit: we were parting our ways." 

"Hoewel het verdrietig is, is het ook een leerzame ervaring geweest. Toen we besloten om uit elkaar te gaan, voelde ik me opgelucht. Ik merkte daarvoor eigenlijk al dat we qua karakter niet zo goed bij elkaar pasten."

Hoe kijk je erop terug?

"Op het moment dat je er middenin zit, baal je natuurlijk dat je er niet meer uit kunt komen samen. Vooral omdat je een kind hebt. Maar in ons geval was er niets meer over om voor te vechten.

Nu, in hindsight, besef ik veel beter dat het eraan zat te komen. We gingen gewoon veel te snel van daten naar kinderen en toen nog verhuizen. Maar je doet op dat moment wat je het beste lijkt."

Een sociaal vangnet is belangrijker dan je denkt

"Uiteindelijk hebben we het huis in Eerbeek in april 2018, twee jaar nadat we erin trokken, te koop gezet. De moeder van Joshua en ik hebben gelukkig een hele goede verstandhouding. We eten minstens één keer per week samen met Joshua, en soms is mijn huidige vriendin daar ook bij."

Valt er ook een universele les uit te trekken?

"Een sociaal vangnet is belangrijker dan je denkt. Je kan natuurlijk wel als Robinson Crusoe op een afgezonderd eiland gaan zitten, maar dan moet je er wel in blijven investeren. Blijven praten. Dat hebben wij te weinig gedaan. En dan is het op een gegeven moment verdomde lastig om elkaar nog terug te vinden."

"Met mijn huidige vriendin woon ik in Utrecht en dat is ook echt een ander verhaal. We houden allebei heel erg van films bijvoorbeeld en in de stad is het veel makkelijker om even naar de bios te gaan of samen naar een concert. Ik denk dat het goed is om dit soort dingen te blijven doen in relaties. Zodat je een beetje uit dat keurslijf van huis-, tuin- en keuken dingen te ontsnappen."

En voor jou persoonlijk?

"Voor mij is het misschien een wijze les om de ratio wat meer te betrekken in hele grote beslissingen. Ik ben een gevoelsmens en heb de neiging om op intuïtie te leven. Maar als het gaat over grote dingen, zoals een verhuizing naar de andere kant van Nederland, is het wellicht beter om er met iets meer bezinning aan te beginnen."

Wanneer het om liefde gaat, blijf ik bij m'n gevoel

"Je kan het jongetje wel uit de stad halen, maar de stad nooit helemaal uit het jongetje, zullen we maar zeggen. Al ben ik nog steeds gek op het buitenleven hoor. Het leuke aan in de natuur wonen is dat je de verschillende seizoenen veel bewuster meemaakt. In Eerbeek weet je een maand eerder dat het lente wordt dan in Amsterdam. Dat zie, ruik en hoor je aan alles buiten.

En wanneer het om liefde gaat, blijf ik bij m'n gevoel. Daar blijkt rationeel denken een stuk lastiger. Als de liefde je beet heeft, ontstaat er volgens mij toch een soort chemische reactie die de ratio buitenspel zet."

Op de redactie zijn we ontzettend fan van de podcast How to fail van de Britse schrijver Elizabeth Day. In deze ode aan falen interviewt de schrijver iedere week iemand over drie cruciale momenten waarop het misging. De podcast vormt de inspiratiebron voor deze rubriek en is enorm de moeite waard om naar te luisteren.

Lizzy van Hees

LEES MEER OVER

EVA OP INSTAGRAM