Close

Het zalig falen, met Isabelle Griffioen

02 maart 2020 12:03 / Persoonlijke groei
Z Zonder wrijving geen glans. Redacteur Lizzy van Hees spreekt daarom iedere week iemand over zijn of haar royal fuck-ups en uitzinnige uitglijers, de dingen die niét goed zijn gegaan. Leveren die missers ook wat op?

Soms word je overvallen door een idee dat zó steengoed is, dat je het direct wilt uitvoeren. Dat kan goed uitpakken, maar in sommige gevallen ook beduidend minder. Dat laatste gebeurde toen regisseur Isabelle Griffioen solliciteerde naar haar droomstage in New York.

Griffioen maakt de meest toffe clips en video's: van Merol's 'Lekker met de meiden' tot de meest recente campagnevideo van Stem op een vrouw. Maar ook zij maakt wel eens een blunder. De grootste misschien wel toen ze nog studeerde aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam.

Vertel, wat gebeurde er?

"Ik was 24 jaar en studeerde nog, toen ik op een gegeven moment zag dat een van mijn favoriete reclamebureaus in New York een nieuwe lichting stagiairs zocht. Mother heet het bureau, en ik vond het zo'n tof bedrijf. Wat zij maken, past super goed bij mijn stijl. Dus ik besloot al vrij snel om er gewoon voor te gaan en te solliciteren."

In mijn brein ging het een eigen leven leiden

"Maar nu komt het: in de video-oproep werd gezegd dat ze op zoek waren naar 'fresh meat'. Op zich een normale Engelse uitdrukking natuurlijk, maar het ging in mijn brein meteen een eigen leven leiden. 'Iets met vlees', dacht ik. En het woord mother bleef ook hangen in mijn hoofd. Na een beetje wikken en wegen had ik een geniaal idee, vond ik zelf. Als je het Nederlandse woord moedervlek letterlijk vertaalt, is dat in het Engels mother spot. En ik wilde een spot bij Mother, als hun zomerstagiair.

Als ik het nu zo zeg, klinkt het heel gek en vergezocht. Maar ik dacht echt: dit is geweldig! Ik besloot om een van mijn moedervlekken te laten weghalen en op sterk water te zetten. Tijdens het sollicitatiegesprek zou ik mijn 'mother spot' overhandigen in ruil voor een spot bij Mother."

Oké, best een tja... een plan. Maar ik begrijp dat je wilde opvallen. Heb je het ook aan andere mensen voorgelegd?

"Ja, ik studeerde op dat moment nog in Rotterdam en heb het wel verteld. Een paar klasgenoten waren heel supportive. 'Ja man, moet je gewoon doen', zeiden ze. Maar mijn docenten vonden het helemaal niets, zij hebben het me echt sterk afgeraden. Ik weet nog dat ze het een gestoord plan vonden."

"Maar in de reclamewereld wil je opvallen en jezelf neerzetten als merk. Dus ik dacht: ik ga dit gewoon doen. En het wordt heel vet."

Een meid met een missie. Hoe ging je te werk?

"Nou in de praktijk zaten er nog best wat haken en ogen aan. In eerste instantie ben ik naar een plastisch chirurg gegaan, maar die wilde geen moedervlek bij me weghalen. Tenzij ik de moedervlek, of mezelf mét moedervlek, lelijk vond. Dat wilde ik niet faken, dus ik ben naar mijn huisarts gegaan. Die heeft meteen er meteen een weggehaald, zonder morren. Hij vroeg nog of ik het wondje wilde laten hechten, maar dat hoefde niet. Ik vind het niet erg om dat witte rondje huid te zien als herinnering."

Toen dacht ik wel even: kut, nu moet ik zelf

"Maar goed, de moedervlek was weggehaald en mijn huisarts heeft hem toen meegegeven in een potje op sterk water. Ik weet zelfs nog dat ik naar Dille en Kamille ben gegaan om een mooier potje te kopen, eentje van glas met een goudkleurige deksel. Ik vond het er wel classy uitzien. Alsof het van vroeger was, haha."

En dit wilde je opsturen naar New York? Samen met je cv?

"Dat was het plan, maar geen enkel postbedrijf wilde het versturen. Toen dacht ik wel even: oh kut, nu moet ik zelf. Ik weet dat ik toen met Koningsdag allemaal spullen heb verkocht om zo een ticket naar New York te kopen, en niet veel later ging ik. Gelukkig kon ik het zonder problemen door de douane heen krijgen."

Toen kwam the big day, je sollicitatie. Vertel!

"Ja, ik had alles voorbereid en zelfs een oude foto van mijn moeder meegenomen, waarop ze pannenkoeken stond te bakken. Want ik wist dat alle werknemers van Mother een foto van hun moeder op kantoor hadden hangen. Dus ik heb alles in een mooi doosje gedaan om te overhandigen."

"Maar die dag zelf was eerlijk gezegd verschrikkelijk. Het was superbenauwd, weet ik nog en ik had een kort rokje aangetrokken, mijn lievelingsrokje op dat moment. Ook besloot ik om met al die spullen op de fiets te stappen richting het kantoor, dus ik kwam daar natuurlijk compleet bezweet en oververhit aan. Ik had ook helemaal geen officieel gesprek gepland, maar bij dit soort bureaus in de VS kun je ook best spontaan binnenlopen, wist ik. Toen ik er uiteindelijk was, werd ik ineens heel zenuwachtig. Was dit nou wel zo'n goed idee?

Eenmaal binnen heb ik me keurig bij de receptie gemeld. De vrouw die daar zat, vroeg nog: 'Weet je zeker dat je wilt wachten?'. Dat wist ik zeker, ik moest dit pakket toch op z'n minst persoonlijk overhandigen. Anderhalf uur heb ik daar zitten wachten en toen kwamen er twee mensen, die even de tijd namen voor een gesprek."

Ik kreeg steeds sterker het gevoel dat ik echt iets doms had gedaan

"Man, wat was ik zenuwachtig. Over alles. Dat ik zo'n kort rokje aanhad in plaats van iets zakelijks. En ik kreeg ook steeds sterker het gevoel dat ik echt iets doms had gedaan.

Gelukkig probeerden de man en vrouw met wie ik het gesprek had, het allemaal zo normaal mogelijk te laten verlopen. Een soort getting to know each other-gesprek. Ik kan me nog vaag herinneren dat we het over Lenny Kravitz hebben gehad. Maar eigenlijk is dat hele gesprek een soort zwart gat in mijn geheugen. Volgens mij snapten ze helemaal niets van mijn verhaal en het idee achter de moedervlek. Ik raakte op een gegeven moment zelfs zo in paniek dat ik moest huilen."

Mijn hemel, hoe liep dit af?

"Voor mijn gevoel kon ik niet stoppen met praten, maar ik heb geen idee meer wat ik heb gezegd. Echt een dark hole. Maar wat ik nog wel weet, is dat ze niet erg gecharmeerd waren van het feit dat ik een stukje van mijn lichaam had meegenomen om te overhandigen. Ze sloten het gesprek af met de opmerking: 'Next time, don't bring your leg'."

Oei.

"Ja, gelukkig heb ik het altijd goed naar mijn zin in New York. Dus ik heb er gewoon een leuke week van gemaakt. Die avond ben ik alweer wat gaan drinken in de stad onder het mom van: boeien. En grappig genoeg had ik zelfs nog een beetje hoop op dat moment, ik hoopte ergens nog op goed bericht. Maar dat kwam niet."

Isabelle Griffioen
Isabelle Griffioen

"Ongeveer een maand later begon het kutgevoel te dagen. Ik baalde ook onwijs dat ik die foto van mijn moeder niet meer had, want die was me eigenlijk heel dierbaar – ook omdat ze op die foto dezelfde leeftijd had als ik op dat moment. En dat ding, mijn moedervlek, had ik eigenlijk ook best willen bewaren zelf. Als herinnering.

Ik heb het bureau gebeld en niemand wist ergens wat van. En dat vond ik eigenlijk nóg erger. Ik had op z'n minst verwacht dat het verhaal daar rond was gegaan als office joke. Maar nu voelde ik me compleet ongezien en niet gehoord. Het was allemaal helemaal voor niets geweest, dat gevoel begon in te zinken."

Wat betekende dat gevoel?

"Nou, ik had eigenlijk tijdens dat gesprek al moeten weten dat het niet positief zou aflopen voor mij. Over die spullen vroegen ze nog: 'So, do you want to leave this here?'. Die hint had ik gewoon moeten begrijpen."

Achteraf kan ik wel zeggen dat het een slecht idee was

"Op de lange termijn heeft het mijn blik op solliciteren niet eens echt veranderd. Ik kan achteraf wel zeggen dat het gewoon een slecht idee was. Maar ik baal meer van het feit dat ik het potje - met moedervlek en al - niet meer heb, dan van het afsnijden zelf. Erg hè?"

Is er een les voor volgende sollicitaties?

"Weet je wat het is, ik werk in de reclamewereld. Dan moet je gewoon spraakmakende dingen durven maken en doen. Ik vind het nog steeds goed dat ik een haakje heb verzonnen voor een originele sollicitatie. Maar in dit geval was het haakje flinterdun, zeker te dun om uiteindelijk zoveel moeite voor te doen."

Iets kan heel cool zijn, maar het moet ook logisch zijn

"Maar er bestaan veel meer verhalen van mensen die iets geks doen voor een potentiële baan. Iemand heeft ooit een dode duif laten bezorgen, als het verhaal erachter helemaal klopt, dan kan dat een steengoede sollicitatie zijn. De conclusie: iets kan heel cool zijn, maar het moet ook logisch zijn. In de reclame is het zo dat als je te veel moet uitleggen, er iets mis is. Dat was zeker het geval met mijn 'mother spot'."

Zou je ooit nog durven aankloppen bij Mother?

"Ja hoor, het is nog steeds één van de twee of drie internationale bureaus waar ik het beste bij pas. Ik zou het verhaal ook aan ze vertellen, denk ik. Wel met de nodige zelfspot, zo van: 'Haha, wat was ik toen onnozel'. Als je eenmaal established bent in de reclamewereld, maakt zo'n blunder gelukkig weinig uit."

Op de redactie zijn we ontzettend fan van de podcast How to fail van de Britse schrijver Elizabeth Day. In deze ode aan falen interviewt de schrijver iedere week iemand over drie cruciale momenten waarop het misging. De podcast vormt de inspiratiebron voor deze rubriek en is enorm de moeite waard om naar te luisteren.

Lizzy van Hees

EVA OP INSTAGRAM