Close

Vijf dingen die me opvielen tijdens de Women’s March

09 maart 2020 03:03 / Feminisme
Women's March 2020
Women's March 2020
H Honderdduizenden mensen over de hele wereld gingen gisteren samen de straat op voor de jaarlijkse Women's March voor gelijke rechten. Onder hen ook redacteur Lizzy van Hees, die er voor de tweede keer bij was. Dit is wat haar opviel.

Vorig jaar liep ik voor het eerst mee tijdens de vrouwenmars in Amsterdam samen met mijn toenmalige collega’s en in mijn hand een bord met de boodschap: we are not overy-acting, met daarbij tekening van een woest kijkende baarmoeder.

De Women’s March werd in 2016 in het leven geroepen nadat Trump de presidentsverkiezingen won in de VS. En het duurde niet lang voordat over de hele wereld sister marches als regenbooggekleurde paddenstoelen uit de grond schoten.  

Wie denkt dat deze mars niet meer is dan een groep boze vrouwen die samen staat te schreeuwen en boos met een bord zwaaien, heeft het he-le-maal mis. De ontmoeting met al deze mensen, die zich samen hard maken voor hetzelfde doel – gelijkheid, duh – zou ik eerder omschrijven als een warm én heel gezellig bubbelbad.  

Dit jaar viel de mars samen met een extra gelukkige datum: 8 maart, oftewel Internationale Vrouwendag. Rond 13:00 uur voegde ik me bij mijn vriendinnen, en vriendinnen van vriendinnen op de Dam. Na de eerste speeches, leuzen en aanstekelijke muziek, vertrokken we via het Rokin, langs het Rembrandtplein, door de Utrechtsestraat richting het Museumplein. Dit zijn de vijf dingen die onderweg in het oog sprongen: 

1. Ja, het is nog steeds nodig 

Als het over feminisme en gelijke rechten gaat, hoor je meer dan eens de vraag: ‘Is het nou echt nog nodig?’. Dat is het zeker. Kijk maar naar de ranglijst van het World Economic Forum over ongelijkheid tussen mannen en vrouwen, uit het rapport van 2019 bleek dat de ongelijkheid in Nederland zelfs is gegroeid. We zakten elf plekken naar beneden en staan op nummer 38. Onder landen zoals Namibië (12), Costa Rica (13) en Slovenië (36).  

In Nederland bestaat er een loonkloof van gemiddeld 15 procent en wat ook meespeelt, is het feit dat we nog nooit een vrouwelijke premier hebben gehad. We moeten hard ons best doen om hier verandering in te brengen, en wie weet zullen veranderingen zoals het vrouwenquotum dat vorig jaar werd ingevoerd, daaraan bijdragen.  

Maar we zijn er nog niet, want op dit tempo kan het zomaar nog 200 jaar duren voordat mannen en vrouwen eindelijk elkaars gelijken zijn.  

2. Iedereen is welkom 

Wat me dit jaar nog meer opviel dan in 2019, was de hoeveelheid mannen en kinderen die meeliep tijdens de mars. De toon is duidelijk: feminisme is voor iedereen, en iedereen is daarom welkom. Feminisme is lang een voornamelijk witte en heteronormatieve beweging geweest, waarin helaas nog een heleboel mensen over het hoofd werden gezien. Bij de Womxn’s March is écht iedereen welkom. De 'x' staat voor inclusiviteit. Het benadrukt dat iedereen die zich identificeert als vrouw - of je nou zo in het lichaam van een vrouw bent geboren of niet - welkom is. Zo riepen we luidkeels over het Rembrandtplein: ‘Trans rights are human rights’. En zo is het.  

3. Kleur, glitter, tekst én inhoud: de protestborden 

Dat feministen natuurlijk stuk voor stuk creatieve genieën zijn, bleek wederom uit het overweldigende aantal kleurrijke borden tijdens de mars. Sommige teksten kwamen keihard binnen, anderen maakten me aan het lachen – en verreweg allemaal zorgden ze voor stof tot nadenken. 

4. Organisaties die meemarcheren 

Er zijn talloze groepen en organisaties die zich verzamelen voor en tijdens de mars. Stem op een Vrouw sloeg de handen ineen met F-siteBureau Clara Wichmann en De Bovengrondse. Samen strijden ze voor een betere positie van vrouwen, meer vrouwen in de politiek en meer aandacht voor alle belangrijke vrouwen die onze geschiedenis kent, maar waar we helaas te weinig over leren.  

Ook het Moslim Womxn collectief S.P.E.A.K liep mee tijdens de mars, gehuld in paars en onder de leus: ‘Wij zijn niet jouw strijdtoneel’.  

Seksuoloog Ellen Laan marcheerde ook mee met haar stichting Seksueel Welzijn. Want naast de loonkloof, mag die orgasmekloof nou ook wel eens worden gedicht.  

En zo waren er natuurlijk nog veel meer organisaties van de partij. Zoals LINDA.meiden en Women.Inc.  

5. De speech van Zeikschrift 

Ook dit jaar werd de mars afgesloten op het Museumplein, waar Madeleijn van den Nieuwenhuizen, bekend van haar Instagramaccount Zeikschrift, een ijzersterke speech gaf. Ze riep alle aanwezigen op om vooral ook goed naar elkaar te kijken, omdat het niet dagelijks voorkomt dat je wordt omringt door je medestanders.  

Madeleijn van den Nieuwenhuizen
Madeleijn van den Nieuwenhuizen

Daarnaast sloeg ze een kritische toon aan met betrekking tot ‘corporate feminisme’, feminisme voor de winst zullen we maar zeggen. Ik citeer een klein stukje van haar speech hieronder.  

Van den Nieuwenhuizen: “Niet alles laat zich vatten in een feel-good reclame, een meme of een caption. Juist nu, nu de boel op gang is in 2020, móeten we de diepte in duiken, móeten we de nuances opzoeken die niet op een t-shirt passen. 

Maar hoe kun je nou onderzoeken wat jouw feminisme is? Hoe kun je werken aan een gelijkere wereld? Een paar tips: 

  • Organiseer feministische filmavonden, start een leesclubje (nodig mannen uit!), zoek online naar boekentips en podcasts. Discussieer. 
  • Begin of help bij lokale initiatieven - voor bijvoorbeeld alleenstaande moeders in de bijstand of slachtoffers van partnergeweld. 
  • Leg je buurman uit wat non-binair betekent. 
  • Schrijf brieven naar gemeenteraadsleden, of naar tweede Kamerleden, hun emailadressen vindt je online. 
  • Ga de politiek in!”  

De volledige toespraak kun je op het Instagramaccount van Zeikschrift vinden.  

Mocht je er dit jaar nou niet bij zijn geweest, neem dan van mij aan: het is echt de moeite waard. Ik ben er sowieso weer volgend jaar, inclusief bord en yell – want ik heb weer genoeg inspiratie opgedaan.  

Lizzy van Hees