Close

Correspondent tijdelijk terug naar Nederland: 'Alles ging op slot'

25 maart 2020 08:03 / Onderwerpen
M Midden-Oostencorrespondent Olaf Koens is wel wat gewend, van oorlogen tot staatsgrepen, van grote rampen tot revoluties. Maar de coronacrisis is anders. Hij keerde afgelopen weekend vanuit Istanbul met zijn gezin halsoverkop terug naar Nederland, en dat was bepaald niet makkelijk.

Waar ben je nu?

"Het is best onwerkelijk, we zitten in een hotel in Amsterdam dat nog open is. De kinderen springen over de bedden en mijn vrouw en ik proberen te werken, zo goed en kwaad als dat gaat."

"Het is een vreemd gevoel. Ik kom hooguit een paar keer per jaar in Nederland, en meestal is dat maar voor een paar dagen. We zijn nu aan het kijken waar we de komende tijd kunnen wonen, we moeten een huisje ergens huren, ik denk buiten de stad. Dat is wel bijzonder, in ieder geval voor mij, want ik woon al ruim vijftien jaar niet meer in Nederland."

Waarom ben je vertrokken?

"Er wonen 17 miljoen mensen in Istanbul, dicht op elkaar. Het is niet moeilijk te bedenken dat dit virus in grote steden veel meer gevolgen zal hebben dan op andere plekken. Het is niet ondenkbaar dat de komende tijd er een avondklok komt, dat militairen de straten zullen patrouilleren. Ik vind het belangrijk om daar verslag van te doen, maar ik moet ook denken aan de veiligheid van mijn gezin. Dat is het belangrijkste. En bovendien wil ik dichter bij mijn eigen familie in Nederland zijn in deze kwetsbare tijd."

Ik zag op straat ineens knokpartijen, ik zag mensen die ineens bang waren voor elkaar. In een land waar geweld veel vaker voorkomt kan een crisis als deze gemakkelijk escaleren.

"Dat was geen makkelijk besluit, al ging dat natuurlijk in overleg. Ik woon nu al drie jaar in Istanbul, met het hele gezin. We zijn er heel gelukkig. Het is een fantastische stad, mijn kinderen gaan er met groot plezier naar school. De afgelopen dagen zag ik het langzaam veranderen. De school van de kinderen is natuurlijk al langer dicht, net als veel winkels en café’s. Ik zag op straat ineens knokpartijen, ik zag mensen die ineens bang waren voor elkaar. In een land waar geweld veel vaker voorkomt kan een crisis als deze gemakkelijk escaleren. Ik begon te twijfelen, en bij twijfel moet je altijd kiezen voor je eigen veiligheid.”

Hoe ging de reis naar Nederland?

"In de loop van de zaterdag kreeg ik van de Nederlandse ambassade in Ankara het bericht dat er nog een mogelijkheid was Turkije te verlaten, om precies te zijn vanuit Izmir, via Zürich, naar Nederland. We hebben de belangrijke documenten meegenomen, kleren en kinderspeelgoed ingepakt, de elektriciteit en het gas afgesloten en de deuren op slot gedaan. Daarna zijn we gaan rijden, zeven uur lang. Ik heb geen oog dichtgedaan."

"De internationale terminal van de luchthaven van Izmir is gigantisch, maar de enige vlucht die dag was dus die vlucht naar Zürich. Het is nog een heel drama geworden, want mijn vrouw mocht aanvankelijk niet mee. Pas toen we schriftelijk toestemming kregen van de Zwitserse grenspolitie mochten we aan boord."

Het vliegtuig was zo goed als leeg.
Het vliegtuig was zo goed als leeg.

"In Zürich zag je dat de laatste vluchten aankwamen. Ook hier liepen we tegen een probleem aan: de koffers waren aangekomen in Schengengebied, maar de politie wou ons niet doorlaten. Onze spullen zouden dus achterblijven. 'Dan heb je pech', zei iemand bij de transferdesk."

"Uiteindelijk was er een bijzonder vriendelijke man van KLM die toch een manier wist. Hij loodste ons door de luchthaven, en met de koffers aan boord zijn we naar Amsterdam gevlogen. Ik zag eigenlijk iedere deur achter me op slot gaan. Aankomen op Schiphol was even onwerkelijk, er is bijna niemand. Je staart naar de vertrekstaten, bijna alle vluchten zijn geannuleerd."

Eindelijk op Schiphol
Eindelijk op Schiphol

Wat ga je nu doen?

"Ik blijf gewoon mijn werk doen. Ik volg de ontwikkelingen in het Midden-Oosten natuurlijk nog steeds op de voet. Nu zijn we bezig met een reportage uit Iran, de grootste brandhaard in het Midden-Oosten qua coronabesmettingen."

"Ik hou contact met bronnen in de hele regio, probeer te kijken wat de gevolgen zijn, wat er aan het veranderen is. Je ziet dat de aanpak van de bestrijding van het virus gelijk politiek is geworden. Er zijn ook lichtpuntjes. Gezworen vijanden werken samen om de crisis het lijf te bieden. Ik zag onlangs nog dat er een vliegtuig met hulpgoederen uit de Verenigde Arabische Emiraten naar Iran vertrok, dat is heel bijzonder."

Dagelijkse update nieuwsbrief

Dagelijkse update

Wil jij iedere middag een selectie van het belangrijkste nieuws en de opvallendste verhalen in je mail? Meld je dan nu aan voor de dagelijkse update.

"Maar ik maak me ondertussen enorme zorgen over de verspreiding van het virus in de regio. De regels hier in Nederland zijn helder en duidelijk. Blijf thuis. Was goed je handen. Houd afstand van elkaar. Maar er zijn zoveel gebieden waar mensen geen huis meer hebben, waar er geen stromend water is, laat staan zeep. Vluchtelingenkampen waar vele tienduizenden mensen dicht op elkaar wonen. De eerste besmettingen zijn al gesignaleerd in de Gazastrook, in Syrië, in vluchtelingenkampen."

Wanneer kun je weer terug?

"Dat is natuurlijk volstrekt onduidelijk, het hangt er heel erg vanaf hoe het zich ontwikkelt. Wanneer er weer vluchten gaan hoop ik snel terug te keren naar Turkije, of naar andere landen in de regio om verslag te doen. Ondertussen voelt het goed om hier te zijn. Ik mag hier dan geen woning hebben, geen appartement, je voelt je op zo'n moment van crisis toch thuis in je eigen land."

"Voor mijn kinderen is het evengoed bijzonder. Mijn zoon van drie is nog nooit in Nederland geweest. Mijn dochter van zes blijft zich verbazen. Voor haar is het Nederlands een taal die ze alleen met mij spreekt, of met vrienden die soms langskomen. Ze is verrukt door het feit dat iedereen hier Nederlands spreekt. Ze kijkt met grote ogen naar de lege straten, naar de fietsers die voorbijkomen. Maar uiteindelijk willen we allemaal natuurlijk terug naar Turkije, terug naar huis."

RTL Nieuws