Close

Slijt de tijd, met Desiree

26 april 2020 12:04 / Persoonlijk
O Of je nou relaxed thuiswerkt, het ineens geweldig druk of juist niks meer omhanden hebt: het blijft nog wel een paar weken zo. Hoe breng je dan de dagen door? We vragen het onze lezers. Vandaag spreken we Desiree (53), die haar thuiswerk combineert met mantelzorg en thuiszorg voor haar ouders en daar ook een fotoserie van maakt.

“Omdat mijn ouders van 92 en 93 tot de kwetsbare groep behoren, af en toe naar het ziekenhuis moeten en soms gewoon wat extra hulp thuis kunnen gebruiken, is het fijn als er iemand bij ze is die verder niet met anderen in aanraking komt. Wel zo veilig. We wilden niet te veel wisselingen van de wacht,” vertelt ze.

“Eigenlijk is het toeval dat ik hier ben. Normaal wissel ik de zorg voor mijn ouders af met mijn broers en zussen, en ik was hier vanwege de vervanging van de thuiszorg die niet beschikbaar was. Mijn vader had begeleiding nodig voor zijn komende operatie, daar zou ik voor zorgen. Mijn broer zou me aflossen, maar omdat de intelligente lockdown werd afgeroepen, liep alles anders. Niet-urgente operaties werden uitgesteld en die van pa werd juist naar voren gehaald. Er mocht maar één persoon mee naar het ziekenhuis, en dat ben ik nu. De bezoekuren zijn streng, maar omdat ik voor mijn slechthorende vader als tolk fungeer mocht ik er als enige bij zijn.” In de tussentijd is haar vader een aantal operaties plus bestraling verder, maar hij is wel thuis.

Dat is natuurlijk hartstikke verstandig, handig én lief. Maar misschien ook best zwaar. Desiree: “Het gaat goed, maar het is wel intensief. Ik moet veel schakelen. Vandaag heb ik veel kunnen werken, maar de afgelopen dagen ben ik ook veel aan het zorgen geweest.” 

Ritme van een 93-jarige

Dat ze wat minder aan werk toekomt, is niet zo erg. Haar werk als kwaliteitsadviseur op een hogeschool kan ze goed spreiden en flexibel uitvoeren. Dat moet ook wel, want lang concentreren is er niet bij. “Er zijn best vaak kleine dingen waar ik even bij help. Iemand aan de telefoon, afspraken maken met een arts, kleine medische handelingen, maar ook ‘s nachts paraat staan. Of even snel boven iets pakken - kleine dingen gaan veel meer tijd kosten als je ouder wordt, merk ik.” Ook nu onderbreekt ze het gesprek om haar moeder even met iets te helpen.

“Hun ritme is nu ook mijn ritme geworden. Gisteren en vandaag heb ik wel goed kunnen doorwerken, maar ik zit ook al gauw een uur te lunchen, omdat dat hun routine nou eenmaal is. Daar draai ik nu ook in mee. Ik was mijn haar tegenwoordig met shampoo voor zilvergrijs haar en heb geleerd hoe ik goede jus moet maken.” 

Ingevlogen 

“Ik heb niet zoveel tijd voor mezelf en ik mis dingen als radio luisteren. Maar ik ben ondertussen wel bezig met foto’s maken. Niet geposeerd, het gaat heel natuurlijk. Als ik iets zie, maak ik een foto - de camera ligt altijd in de buurt. De foto’s die ik nu maak sluiten onbedoeld heel goed aan op mijn vorige projecten. Ik maakte eerder een serie over de lege kamers die kinderen achterlaten als ze uitvliegen. Nu ben ik eigenlijk weer ‘ingevlogen’ op het oude nest in mijn ouderlijk huis en leg ik deze bijzondere sociale situatie vast.”

Oergevoel

“Mijn grootste zorg zijn mijn ouders nu. Heel veel mensen kunnen hun ouders nu niet bezoeken. Ik ervaar het als heel fijn dat ik hier ben en er voor ze kan zijn. We zien wel hoe het loopt. Ik heb het gevoel dat ik op deze manier echt iets kan betekenen, bovendien relativeert het m’n werk wel heel erg. Dit gaat over leven en dood. Ik ervaar een soort oergevoel, net zoals bij het zorgen voor kinderen. Het is een verantwoordelijkheid en best intiem. Beslissen wanneer spoedeisende hulp wordt gebeld, tolken bij gesprekken in het ziekenhuis over de keuze van wel of niet reanimeren, dat komt nu bij mij terecht. Maar ik heb er veel contact over met mijn broers en zussen, die allemaal ook helpen waar ze kunnen. De een werkt in de tuin, de ander repareert de fiets en weer een ander houdt zich bezig met de financiën.”

“Als jongste kind heb ik niet van nature de zorgrol in het gezin, het was even omschakelen. Maar het is vooral bijzonder, ik had nooit verwacht dat ik zoiets nog zou doen - zoveel weken zo dichtbij mijn ouders, zo aangehaakt op hun routines. Het geeft ook rust. Maar ik mis wel mijn gezin, en ik had het ‘bijzondere’ van in je eigen huis in quarantaine ook wel willen ervaren."

Vastleggen

De foto’s die Desiree maakt zijn ook bijzonder. “Ik vind het fijn dat ik het kan documenteren, en dat ik zo ook een beetje van de nood een deugd kan maken. Juist omdat je zo dichtbij bent en geen afspraken hoeft te maken, kun je ook foto’s maken die écht dichtbij zijn. Ik probeer het dagelijks leven liefdevol en met respect weer te geven. Het is best intiem. Ik zou heel medische foto’s kunnen maken, maar dat wil ik niet. Ik vind mijn ouders heel sterk. Mijn foto’s gaan niet over de kwaaltjes, maar over hun leven. Over dat ik nu voor hen zorg, in plaats van andersom zoals vroeger. Het is een andere rol, maar het voelt ook heel vertrouwd."

Eelke Bo van de Weerd