Close

Vanuit huis lijkt het gras bij de buren nóg groener

29 april 2020 04:04 / Leestip
O Op dit moment hebben we niet veel meer dan de bare necessities om ons heen, een harde kern van mensen of juist helemaal niemand. Social media is onze grootste vriend én ergste vijand, want het leven van anderen zorgt voor afleiding, maar zeker ook voor afgunst. 'Het enige dat al die aparte isolaties met elkaar gemeen heeft, is wrok', schrijft The Cut. Een gevoel waar redacteur Lizzy van Hees zich wel in kan vinden.

We zijn al bijna zeven (!!!) weken aan huis gebonden en nu we ons niet meer kunnen laven aan de horeca, schoonheidsbehandelingen en reisjes, geven we ieder op onze eigen manier invulling aan een leven zonder. Een tijd waarin de wereldwijde gezondheidscrisis en aanstaande economische crisis ons allemaal bezighouden én de verlangzaming ons verbindt. Toch is jaloezie volgens The Cut misschien wel onze grootste gemene deler.

Meegezogen in droomleven van een ander

Toen de 4-jarige zoon van Evie Ebert een groot kartonnen boek op haar gezicht liet vallen, moesten ze allebei huilen. Het illustreert dat onze emoties hun weg naar het oppervlak hebben gevonden in de afgelopen tijd. Want ook de Amerikaanse journalist zit al weken thuis met man en twee jonge kinderen. Op dit soort momenten, als het haar even te veel wordt, besluit ze zichzelf te troosten met haar mobiele telefoon. Instagram wordt geopend en het is bijna alsof ze er zelf bij is: 'Yes, de influencer die met haar gezin in een villa van 750 m2 woont, heeft weer een paar Instagram-stories gedeeld. Zo te zien heeft ze haar huis tijdelijk ingeruild voor een verblijf in hun net zo grote vakantiehuis in de bergen, toe maar!'.

De sociale media-wrok werkt verdovend, afleidend en verslavend

Ebert wordt direct meegezogen in de droomachtige beelden van het gezin; kinderen die spelen in de sneeuw, moeder die op een grote donzige bank haar baby voedt en zoveel ruimte dat niemand elkaar in de weg zit. Nog eens wat anders dan het gezin van Ebert, schrijft ze. Haar kinderen zitten de hele dag zo op haar lip dat ze hun adem letterlijk kan ruiken. Een geur die haar doet denken aan een oude man...

Ontsnappen als ultieme self-care

Al snel betrapt de journalist zich op een overheersend gevoel dat ergens tussen jaloezie en wrok in hangt. Het effect van deze social media-wrok doet haar aan drugs denken. Verdovend, afleidend en verslavend. Scrollen door andermans leven als ultieme vorm van self-care.

Bij het lezen van haar verhaal, voel ik meteen herkenning. Instagram is sowieso al een verslavend medium: een snoepwinkel van andermans leven, waar je ogen geen genoeg van krijgen. De suikerdip die volgt als je daarna weer met de sleur van de zoveelste dag thuis wordt geconfronteerd, vraagt al snel om een nieuwe dosis. Zeker nu ik al weken gedwongen naar dezelfde muur kijk, is de behoefte groot om even te ontsnappen aan deze almaar kleiner wordende wereld.

Toch is er weinig om écht langdurig vrolijk van te worden op social media (behalve de twerk-filmpjes van zangeres Lizzo dan, wat mij betreft). Het negatieve effect komt vooral doordat we geneigd onszelf continue te spiegelen aan de perfecte plaatjes online. En hoe warmpjes we er zelf ook bij zitten, lijkt het gras toch echt steeds groener te worden bij de buren.

Romantiek in overvloed

Zo betrap ik mezelf er sinds het begin van deze intelligente lockdown bijvoorbeeld op dat het me toch een stuk gezelliger moet zijn om een relatie te hebben in coronatijd. Om samen te wonen en met je partner overgeleverd te zijn aan sociale verveling. Samen een spelletje te doen, Netflix uit te spelen, die fles wijn open te trekken - gewoon omdat het woensdag is. Zelfs een huisgenoot zou ik waarderen, ook al had ik die voor altijd afgezworen. Wat zeg ik: een goudvis voor mijn part!

Als je Instagram mag geloven, hebben de meeste koppels ook helemaal geen ruzie of onenigheid. De relatie wordt alleen maar bevestigd en de relatie sterker dan ooit. Op social media zie je stelletjes die samen iedere week een thuisrestaurant doen, in het weekend de hele dag in pyjama doorbrengen, met de kids knuffelen en samen met bevriende stellen fanatiek meedoen aan een pubquiz.

Daten op 1,5 meter

En dan zijn er nog de mensen die, ondanks the Rona, blijven daten. Dat is een heel ander en bijster interessant fenomeen in mijn ogen. Datingapps zoals Bumble, Happn en Tinder vieren hoogtij omdat gebruikers behoefte hebben aan sociaal contact. En de mensen die het gebruiken, worden niet tegengehouden door horeca die dicht is. Ze gaan gewoon op wandeldate, samen op een balkon zitten, een kop koffie afhalen om de hoek... En na drie dates op anderhalve meter, toch maar van bil. Wat moet een mens anders?

Geloof me, ik begrijp de drang ook best. Maar als je er alles aan doet om met vrienden en familie afstand te bewaren, voelt het toch een beetje gek om met een - tot voor kort - vreemde juist wél die toenadering te zoeken. Naarmate de huidhonger groeit, wordt de datedrang misschien juist sterker door de pandemie.

To work or not to work, that is the question

Waar ook een jaloezie-opwekker in schuilt, zijn de verschillende manieren van thuiswerken. Voor de één is dit een uitgelezen moment om even wat gas terug te nemen, dat middagdutje in je dagelijkse schema te verwerken, iedere dag een half uurtje later te beginnen dan gebruikelijk en om 16.67 uur lekker uit te klokken. Een ander werkt harder dan ooit, maakt meer uren en blijft onverminderd professionele hoogtepunten delen via social media. Ook dat is soms rete-frustrerend om te zien. Al die inspirerende initiatieven kunnen behoorlijk confronterend zijn, zeker voor de mensen die gevoelsmatig helemaal niets uit hun handen krijgen op dit moment.

Zelf heb ik ongelofelijk veel mazzel dat mijn werk onverminderd doorgaat, dat ik überhaupt een baan heb, en dat ik die baan over het algemeen superleuk vind. Ik kom er gelukkig achter dat ik net zo goed thuis kan werken als op een kantoor. Kortom: alles gaat voor de wind. Maar stiekem kijk ik toch af en toe met een schuin oog naar de mensen die lekker lanterfanteren tussendoor of zelfs even verplicht 'vrij' zijn. Lekker tot half 10 in je nest hangen, knutselen met de kinderen of je balkon ombouwen tot moestuin, dat moet toch ook best lekker zijn?

Hardloophelden, home gym en sportclubjes

Dan zijn er nog de fitboy's en girls op social media, daar kijk ik met evenveel bewondering als afgunst naar. Geloof me, ik heb het geprobeerd, maar op 30 m2 sport het niet heel lekker. En alle vroege ochtendwandelingen hangen me nu ook grotendeels de keel uit. Ik zou dolgraag even naar een sportschool gaan of op een spinfiets zitten. Het liefst met veel mensen om me heen zodat ik word gemotiveerd om ook echt iets te doen. Hoe heerlijk moet het zijn om een gym te hebben thuis, met je huisgenoten een parcours af te leggen in het park of je riante woonkamer. Elkaar ervan behoeden om niet 5 kilo zwaarder te worden voordat de zomer aanbreekt.

Natuurlijk hoeven een paar extra q-kilo's helemaal niet zo erg te zijn. Maar op social media doen sportscholen en sportieve zielen er alles aan om te laten zien dat er geen reden is om te verzaken, want je kan blijkbaar overal sporten en hebt er helemaal niets voor nodig. Vriendelijk bedankt, zo blijft er geen enkel smoesje over.

First world problems

Het is klagen op hoog niveau, dat weet ik. Want zoals ik af en toe snak naar gezelschap, zullen er genoeg mensen zijn die er alles voor zouden over hebben om hun liefje - hoe lief ook - even een paar dagen niet te hoeven zien. Social distance is sowieso een ongrijpbare luxe voor grote gezinnen die samen in een klein huis of appartementje wonen. Hetzelfde geldt voor thuiswerken, zeker nu er zoveel mensen zijn die überhaupt niet zeker zijn van een baan of inkomen.

Ook Evie Ebert weet dondersgoed dat ze niet mag klagen. Maar de stille afgunst en het schuine oog naar anderen hoort een beetje bij de huidige tijd. Eén van haar vriendinnen zei tegen Ebert dat ze iedereen met een achtertuin zou ontvolgen op social media. Dat was ook een eyeopener voor de journalist die zelf een voor- én een achtertuin heeft. We moeten daarom goed onthouden dat social media nooit de volledige quarantaine-situatie laten zien van een ander, alleen het stukje dat ze zelf delen. 'Ik kan er gif op innemen dat ik volgende week wrok voel als ik mensen online zie opscheppen over biologische groenten uit eigen moestuin', zegt Ebert. Het verongelijkte gevoel zal nog wel even duren, denkt ze. Inmiddels voelen alle beetjes wrok als een dicht en onherleidbaar web. Maar waar we wel zeker van kunnen zijn, is dat je zelf waarschijnlijk net zoveel afgunst bij anderen losmaakt. Misschien zit daar wel de troost in: de zekerheid dat we niet alleen zijn in onze gevoelens van jaloezie.

Wil je het hele artikel lezen van The Cut? Dat kan via deze link!

Lizzy van Hees