Close

Het zalig falen, met Ginny Ramkisoen

19 mei 2020 12:05 / Persoonlijke groei
Ginny Ramkisoen
Ginny Ramkisoen
Z Zonder wrijving geen glans. Redacteur Lizzy van Hees spreekt daarom iedere week iemand over zijn of haar royal fuck-ups en uitzinnige uitglijers, de dingen die niét goed zijn gegaan. Leveren die missers ook wat op?

De weg naar een volwassen (en werkend!) leven kan soms verdacht veel op een doolhof lijken. Hoe moet jij als je 16 of 18 jaar bent in hemelsnaam al weten wat je met de rest van je leven gaat doen!? Of je links- of juist rechtsaf moet slaan om uiteindelijk bij de juiste bestemming te komen.

Maar ook al ben je jong en weet je het nog niet zo goed, moet je toch vooruit, in beweging blijven. Dus, links- of rechtsaf, je gaat aan de wandel in dat doolhof. Schrijver en creative consultant Ginny Ramkisoen (35) is ook best even zoekende geweest. Het verlies van haar ouders was een grote tegenslag, haar vader overleed in 2005 en haar moeder in 2014. Dat zorgde voor veel verdriet, maar ook voor nieuwe inzichten. Wat ze onderweg heeft geleerd, brengt ze nu zelf in de praktijk en daarmee helpt ze anderen ook met hun de zoektocht naar de allerleukste job.

Wist jij goed wat je wilde gaan doen na de middelbare school?

"Ik was vooral bezig was met wat de rest van mijn klas ging doen. Na school heb ik eerst twee jaar een opleiding in toerisme en recreatie gedaan, maar daar wilde ik verder niets mee. Mijn ouders zeiden: 'Je mag nog één ding proberen'. Toen heb ik voor de richting modehandel en styling gekozen. Dat heb ik afgemaakt, dus ik heb een retail-diploma op zak. Maar het werd geen match, kan ik je vertellen.

Alles wat ik nu doe, heb ik mezelf aangeleerd

Sowieso past het schoolsysteem niet goed bij mij. Ik ben niet zo goed in focussen en vond het ook altijd moeilijk om mijn mond te houden in de klas. Alles wat ik nu kan en doe, heb ik mezelf aangeleerd. Dat past me veel beter."

Dus, na de mode-opleiding heb je het over een andere boeg gegooid?

"Ja toen ik mijn twenties zat, leerde ik steeds meer mensen kennen die in de muziekindustrie werkten of feestjes en festivals organiseerden. Dat leek me ook wel een leuke wereld, dus ik besloot mijn netwerk in te zetten om de muziekwereld in te gaan."

Best spannend als je nog geen ervaring hebt of niet?

"Nou, ik had best wel een grote mond. Ik weet nog dat ik als kleedster werkte en een dag mee mocht naar een festival. Daar maakte ik dan wel een praatje met alle mensen die er rondliepen en ik wilde wat meer weten van die wereld, dus ik heb een paar jongens gevraagd of ik stage bij hen mocht lopen. Dat voelde voor mij als een veilige ingang: aangezien ik alleen een stagevergoeding kreeg en geen vol salaris, was het minder erg als ik fouten maakte, dacht ik. Anders had ik het misschien wel niet gedurfd."

Zijn er ook weleens dingen geweest die je niet durfde?

"Zeker, en als we het over falen hebben, denk ik aan die momenten. Ik heb er stiekem best wel een handje van om me te laten leiden door angst. Een emotie die onwijs in de weg zit, zeker als je zoekende bent naar wat je wil doen met je leven. Ik weet dat ik in die eerste jaren dat ik werkte best wel wat kansen heb gekregen, die ik niet heb aangenomen. Puur omdat ik bang was.

Eén van die kansen is me altijd bijgebleven. Ik werkte toen bij een bedrijf dat zich specialiseerde in artiestenmanagement. Maar het bedrijf liep niet zo goed, dus ik was langzaam maar zeker wat meer aan het rondkijken naar een nieuwe baan. Een vriendin van mij heeft toen een goed woordje voor me gedaan als artist manager bij Spinning Records. Dat vond ik echt een big deal! Ik dacht alleen maar: oh my God, dan draag ik straks ineens verantwoordelijkheid voor vijf artiesten. Wie ben ik nou? Dat kan ik helemaal niet!"

Het komt erop neer dat je bang bent voor het onbekende

Ik werd zo bang van mijn eigen gedachten, dat ik de baan niet heb aangenomen. Achteraf vind ik dat echt zonde, want voor veel mensen was het een droombaan. Voor mij trouwens ook, ik zat natuurlijk niet voor niets bij dat sollicitatiegesprek."

Waar komt die angst vandaan denk je?

"Dat is wel een goede vraag. Ik geloof sowieso dat veel meer mensen hier last van hebben en volgens mij komt het erop neer dat je bang bent voor het onbekende, niet weten hoe iets uit zal pakken. Eigenlijk wilde ik vooraf al een garantie krijgen over hoe die baan zou zijn, maar ook over hoe ík het zou doen. Maar die zekerheid heb je nooit van tevoren.

Ik had het op z'n minst moeten proberen

Soms ben je zo bang om te falen dat je het überhaupt niet probeert. Dat geldt ook voor die baan bij Spinning Records en ik heb daar altijd spijt van gehad. Niet omdat ik een droombaan heb laten schieten, want dat weet ik niet. Maar ik had het op z'n minst gewoon moeten proberen."

Is er niemand die je op dat moment een spiegel voorhoudt of maak je zo'n beslissing helemaal eigenhandig?

"Ik zal het ongetwijfeld met mijn moeder hebben besproken destijds. Maar je kan dat soort emotionele beslissingen vaak goed rechtvaardigen en rationaliseren naar je omgeving. 'Het voelt niet goed' of 'het is zoveel uur per week en dat is niets voor mij'. Dat soort redeneringen zouden misschien geldig zijn als ik als vrachtwagenchauffeur ging solliciteren, want dat is écht niets voor mij. Maar dit lag eigenlijk helemaal in mijn straatje, alleen wist ik niet zeker of ik het zou kunnen en of het leuk zou worden. Dan maar niet.

Ik heb mijn vriendin die een goed woordje voor me had gedaan, José, toen gemaild dat ik had besloten om de baan niet aan te nemen en toevallig had zij toen zelf een parttimefunctie in de aanbieding. Ik ben toen bij haar aan de slag gegaan om te helpen met het opzetten van The Media Nanny. Dat was ook een hele leuke baan, waar ik superveel vrijheid kreeg. En zo zie je maar dat er ook altijd weer andere kansen op je pad kunnen komen."

Toch ben je daar niet heel lang gebleven, toch?

"Dat klopt. Toen ik er een paar maanden zat, kreeg mijn moeder kanker. Ik ben gestopt omdat ik overspannen was door alles wat er met mijn moeder gebeurde en ik vond het belangrijk om voor haar te zorgen.

In 2014 overleed ze en toen heb ik nog een tijdje rustig aan gedaan, maar op een gegeven moment moet je weer aan het werk. Ik kreeg op dat moment gelukkig een hele vette kans bij Yellow Claw, zij hebben een eigen label genaamd Barong Family en zochten een vrouw om dat label te leiden."

Moest je daar lang over nadenken?

"Het was een ultieme droom, maar nog steeds hartstikke spannend. Maar ik denk dat het overlijden van mijn moeder me wel wat had geleerd. Ik wist nog steeds niet of ik het kon, maar ik dacht: ja, het is spannend, maar fuck it. Ik ga het gewoon doen.

Dat komt misschien ook wel omdat mijn vader al in 2005 was overleden. Als je allebei je ouders verliest op een relatief jonge leeftijd, kun je er niet omheen dat het leven maar kort is. Dat gevoel was in 2005 nog niet zo sterk, maar toen mijn moeder overleed, kwam die waarheid misschien wel extra hard binnen. Er kan volgens mij niets ergers gebeuren dan dat je moeder doodgaat."

Wat heeft dat verlies met je gedaan?

"Door die pijn kan ik nu makkelijker relativeren. De dood van mijn ouders is heel tragisch, maar het heeft me ook zoveel gebracht. Ik ben niet dankbaar voor hun overlijden, maar ik ben wel dankbaar dat het me bepaalde lessen heeft geleerd. Er zit ook een stukje trots in. Dat voel ik echt als ik naar de keuzes kijk die ik heb gemaakt sinds mijn moeder is gestorven. Ik ben me er bewuster van geworden dat ik mijn ouders trots wil maken, dat maakt sommige keuzes een stukje makkelijker."

Zoals de spannende keuze om een nieuwe baan aan te nemen?

"Precies, wél die kans durven pakken! En gelukkig maar, want het was heel fijn om bij Yellow Claw te beginnen. Ik kom me volledig op iets nieuws storten en leerde superveel, daardoor hoefde ik me niet de hele tijd bezig te houden met het verlies van mijn moeder. Al heeft dat me later wel ingehaald."

Hoe bedoel je?

"De fout die ik op persoonlijk gebied heb gemaakt, is dat ik te weinig aandacht heb besteed aan de rouwprocessen na het overlijden van mijn vader en mijn moeder. Op een gegeven moment haalt dat je in. Werk en afleiding zijn fijn, maar kan ten koste gaan van iets belangrijkers: het rouwproces.

Nog steeds word ik soms overvallen door angst

In 2013 was ik met een Facebookpagina Vacature via Ginny begonnen, een platform voor vacatures in de creatieve industrie. Wat begon als vriendendienst voor mensen in mijn netwerk, begon serieuze vorm aan te nemen in 2015. Dus dat werd mijn volgende afleiding. Allemaal leuk en uitdagend, maar nu zijn we zes jaar verder en begin ik pas net in de rouwfase te komen van toen mijn moeder overleed. Dat merk ik doordat angst en paniek me weer wat vaker de baas lijken te zijn. Daardoor maak ik het lastig voor mezelf, maar soms ook voor mijn omgeving. Ik moet dus goed blijven dealen met wat eraan ten grondslag ligt, in plaats van me gek laten maken door die onzekerheid. Ik had daar misschien wel wat eerder tijd en ruimte voor moeten maken, want hoewel ik weet dat er geen regels bestaan voor rouw, vind ik zes jaar zelf ook wel aan de late kant.

Ik weet niet of dat falen is, maar het is wel zonde. Het had anders gekund en dat was gezonder voor mij geweest. Door de tijd te nemen om dingen goed te verwerken en een plek te geven, kun je uiteindelijk ook op een meer relaxte manier ondernemen en aan je carrière bouwen."

Maak je nu alsnog tijd voor dat rouwproces?

"Ja, en dat gaat niet over één nacht ijs. Ik heb therapie gehad om de dood van mijn ouders te kunnen verwerken. Maar nog steeds word ik soms overvallen door angst. Dat komt doordat mijn ouders allebei op jonge leeftijd zijn overleden, aan de ene kant heb ik daardoor geleerd dat het leven kort is en dat je er alles van moet maken, maar aan de andere kant heeft het me ook laten zien dat je nergens op kunt rekenen. Mijn angst maakt het soms moeilijk om het pad tussen die twee lessen in te bewandelen.

Gelukkig heeft therapie me daarbij geholpen. Ik weet nu dat angst zich op verschillende manieren kan manifesteren en ik heb geleerd dat een voorgevoel iets anders is dan angst. Als je bang bent, komt dat in mijn geval vaak doordat ik niet weet wat er gaat gebeuren, maar dat hoeft niet erg te zijn. Als je iets interessant of cool vindt, kun je het gewoon proberen. Ook al is het eng, je ziet wel wat er gebeurt.

Sinds mijn ouders er niet meer zijn, heb ik meer een nothing to lose-instelling. Als je dat combineert met de werkervaring die je al hebt, denk je sneller: whatever, ik ga er gewoon voor. Ik was ook al geen groentje meer natuurlijk en niet meer zo zoekende. Daarom durfde ik ook vol in te zetten op Vacature via Ginny. Door de interactie in de Facebookgroep wist ik al dat er vraag was naar zo'n platform. En zelf kreeg ik ook wat meer lef, mijn instelling veranderde van 'wat als het niet lukt?' naar 'maar wat als het wél lukt?'."

En na zes jaar werd het tijd voor iets anders.

"Het platform bestaat nog steeds, maar ik ben er inderdaad uitgestapt. In eerste instantie om mijn boek te schrijven 'Ginny werkt', een jobguide om andere mensen te helpen hun droombaan te vinden. Maar het werd sowieso tijd voor iets anders. Doordat ik zoveel verschillende dingen heb gedaan, weet ik nu veel beter wat echt bij me past.

Je komt een heel eind door dingen wél te proberen

Toen ik in de muziekindustrie werkte, kwam ik erachter dat ik veel prikkels nodig heb. Die krijg je daar aan de lopende band. De ene dag zit je op kantoor en de volgende dag ga je met een artiest mee naar drie verschillende optredens. Van gribus plekken door naar de grootste awardshows. De balans tussen structuur en afwisseling vind ik heel fijn. Bij Vacature via Ginny was ik altijd mensen aan het helpen, iets wat ook goed bij me past. Maar daar zat ik de hele dag achter een bureau en daar werd ik minder vrolijk van.

Nu werk ik als creative consultant samen met auteurs. Zij willen een boek maken en ik help ze daarbij. Dat is heel leuk en er zit veel afwisseling in: de ene keer zitten we in een meeting, dan zijn we een contract aan het tekenen en ondertussen hou ik genoeg tijd om zelf inspiratie op te blijven zoeken en nog wat andere klussen te doen die ik leuk vind, zoals presenteren. Al met al zit mijn huidige werk wel héél dicht bij m'n droombaan. Zo zie je maar dat je een heel eind komt door dingen wel te proberen, ook al is er geen garantie dat het goed gaat."

Op de redactie zijn we ontzettend fan van de podcast 'How to fail' van de Britse schrijver Elizabeth Day. In deze ode aan falen interviewt de schrijver iedere week iemand over drie cruciale momenten waarop het misging. De podcast vormt de inspiratiebron voor deze rubriek en is enorm de moeite waard om naar te luisteren.

Lizzy van Hees