Close

Klaar met body positivity: 'Ik wil een buikwandcorrectie'

27 juni 2020 10:06 / Persoonlijk
L Lichamen komen in alle soorten en maten en die kunnen stuk voor stuk hartstikke mooi zijn. Het is de winst van de body positivity beweging dat dat steeds breder erkend wordt. Maar wat als je al die positivity niet op jezelf kan of wil betrekken, vraagt journalist Hanneke Mijnster zich af.

‘Hoe krijg je snel een bikini body?’ las ik laatst. ‘Trek een bikini aan en ga naar het strand.’ Joe. Dat gezeik over putjes en rolletjes is nergens voor nodig. Driewerf hoera voor de voluptueuze voorbeelden die bewijzen: accepteren kun je leren. Al jaren kijk ik vol bewondering hoe @Mayralouise en @Tallulah_moon in hun ondergoed voor de camera pronken. Mét putten en rollen en ik vind ze prachtig.

Goed zoals je bent

Wanneer je genoeg leest en klapt en meedeint met de hele body positivity beweging voel je je beter in je lijf. Een mens is mooi met bolle billen en zeker niet minder met een vlezig lijf. Dat is een prachtresultaat van de body positivity beweging. Een paar zomers geleden bleef ik leggings onder mijn jurkje dragen in de zomer, of ging ik niet eens zwemmen. Angst voor flubberend vel, een buik die me vooruit rende en algehele schaamte voor het tonen van achterstallig onderhoud. Nu trek ik me daar niks, of weinig, meer van aan. Daarin hebben alle Mayra’s, Edith's en andere rolmodellen me werkelijk geïnspireerd en verzacht.

'Mijn buik neemt het surfmantra wel erg letterlijk: hang loose'

Bodiposi richt zich op het idee dat alle lichamen goed zijn zoals ze zijn en gezien mogen worden. Hallelujah. De oorsprong van de huidige body positivity beweging vinden we zo’n vijftig jaar terug, bij de fat acceptance of fat liberation movement, die zich richtte op het adresseren van discriminatie op basis van gewicht. Met de tijd groeide de strijd tegen discriminatie ook uit tot een strijd voor zelfliefde. “Er is een grote groep vrouwen die zich met body positivity bezighoudt, zegt Hoogleraar Psychologie Liesbeth Woertman, schrijver van het boek Je bent al mooi: de schoonheid van imperfectie, in De Nieuws BV . “Die vrouwen ontwikkelen tevredenheid over hun lichaam en proberen het schoonheidsideaal diverser te maken. Want als dat beeld diverser is, dan passen er meer mensen in. Dan verandert er nog niets aan het systeem, maar zijn in ieder geval meer mensen happy.”

Tevredenheid dus - een work in progress. Ondertussen doe ik wel trouw mijn crunches. Elke dag. Ik loop drie keer per week een rondje met Evy, die iedere keer fier op me is, en ik wandel daarnaast gemiddeld 8000 passen per dag. En toch neemt mijn buik het surfmantra wel erg letterlijk: hang loose. Het lijkt alsof ik over dit specifieke stuk van mijn lijf zelf niks meer te zeggen heb. Want hoeveel crunches, mooie herinneringen aan wolken van baby’s, rolmodellen en bodypositivity ik ook tot me neem: die buik van mij lijkt nog steeds op een báármoeder en is gewoon niet mooi.

'Je zegt er zoveel lelijks over, ik krijg bijna medelijden met je buik'

Lang niet lief genoeg

“Nou, je zégt er vooral veel lelijks over,” wijst Rosalie de Best me terecht. Ze is lichaamsgericht psychotherapeut en hoort hoofdschuddend aan hoe ik al grappend de ene na de andere vergelijking eruit gooi. “Ik krijg bijna medelijden met je buik.” Poeh. Die komt binnen. Want, ze heeft gelijk. Ondanks al dat getrain, aangevuld met een flinke portie bodiposi influence ben ik nog lang niet lief genoeg over mijn huis van huid.

Is body positivity een dun laagje chroom of snap ik het gewoon echt nog niet? Is je attitude on fleek als je alles mooi vindt, of al ‘gewoon’ door het te accepteren? De crux is om je lijf niet je geluk te laten bepalen, schrijft Mayra Louise in haar boek Op je lijf geschreven. “Je kunt pas leren houden van je lichaam als je weet dat zo’n lijf in alle soorten en maten komt. En dat alles goed is zoals het is.”

“Uiteindelijk gaat het om vrijheid in je lijf,” zegt De Best. “Dat betekent niet dat je alles meteen fantastisch moet vinden, maar vooral om dat je je niet laat hinderen door schaamte. Dat is zo zonde. Als je de focus legt op die schaamte voor je lijf, of dat nu een bolle buik is of een kromme neus, hoe vrij voel je je dan nog? Verstoppen heeft geen zin. Je lijf is er gewoon. En het mag er zijn.”

Snap ik. Alles wat je aandacht geeft, groeit. En zo is het ook met (on)genoegen over lijf en leden. “Je haalt iets pas uit de schaduw als je erover praat,” zegt De Best. “Als jij je buik blijft verstoppen, of niet aanraakt omdat je je ervoor schaamt, dan houd je die overtuiging in stand. En dat doe je ook als je met argusogen naar al die andere buiken van volle vrouwen zit te loeren. Je denkt en voelt daar dingen bij die je lang niet altijd helpen in je vrijheid in je eigen lijf.” Daar heeft ze een punt. Want door alle belly babes die ik volg op social media, ben ik alleen maar meer met mijn eigen buik bezig.

Gewoon regelen

Echt vrij voel ik me pas als ik die buik mooi kan vinden, biecht ik op. Dat voelt niet bodiposi om te zeggen. Niet sterk. Niet ‘You go girl’. Het is wel de waarheid. “Maar dat kan toch gewoon?” zegt De Best. “Uiteindelijk is dat toch gewoon te regelen?” Ik val er stil van. Want verdomd. Ik was zo hard aan het ploeteren met planken en positiviteit, dat ik dacht alleen daar mijn gram te kunnen halen. Terwijl een beetje plastische hulp wonderen kan doen in dit geval. En dat is inderdaad ‘gewoon te regelen.’

De vrijheid om te doen en laten met je lijf wat jij wil, dat is pas positief'

Fuck body positivity, ik wil een buikwandcorrectie. Het is niet eens zozeer het idee aan een buik als een dienblad dat me zo ontroert, het is vooral het inzicht dat het dus niet alléén een mentale opdracht is. Het idee dat ik een hulplijn kan inschakelen, helpt pas echt bij de acceptatie van het huidige landschap. Een soort omgekeerd feminisme. Ik mág er wel wat aan doen en dat is niet zomaar de makkelijke weg. Dat is gewoon goed. Vrij in je lijf is ook jezelf gunnen dat kleine stukje weg te poetsen. “Je hoeft niet alles met je mind op te lossen,” weet De Best. “Grijze haren laat je ook verven bij de kapper en een snor laat je ook harsen.” De vrijheid om te doen en te laten wat je wil met jouw body, dat is pas positief.

En dus heb ik een plan gemaakt. Ik heb wat research gedaan, een spaarplan gemaakt en mijn vriendinnen en familie verteld over mijn voornemen. Als ik volgend jaar om deze tijd nog steeds voel dat ik een hulplijn wil inzetten, dan ga ik ervoor. Flatten the curves.

Geen shortcut

Zo'n buikwandcorrectie is geen s(c)hortcut om snel wat kilo's te verliezen. Het is een operatie waarbij slap vel en restjes vet uit je buik worden verwijderd. De stukken waar met de beste wil van de wereld niet tegenop te trainen valt. Er wordt wat geknipt en gezogen, maar je moet er vooral niet te lichtzinnig over denken. Een buikoperatie brengt uiteraard ook risico's met zich mee, leert een rondje bellen met klinieken die de ingreep uitvoeren. Infecties, bijvoorbeeld, of trombose. De verzekering vergoedt niks, dus na een middelgrote buikwandcorrectie ben je gemiddeld 6.000 euro (en hooguit twee kilo) lichter. Voor je revalidatie kun je gerust zes weken uittrekken. Flatten je the curve in alle opzichten dus.

Hanneke Mijnster

LEES MEER OVER