Close

Het zalig falen, met Emilie Sobels

07 juli 2020 11:07 / Zelfontwikkeling
Emilie Sobels
Emilie Sobels
Z Zonder wrijving geen glans. Redacteur Lizzy van Hees spreekt daarom iedere week iemand over zijn of haar royal fuck-ups en uitzinnige uitglijers, de dingen die niét goed zijn gegaan. Leveren die missers ook wat op?

Van haar boeken 'Babe, you got this' en 'The Self-Made Guide' tot haar bedrijven Hashtag Workmode en The Self-made Summit: Emilie Sobels zit niet stil. En het lijkt er verdacht veel op dat alles wat deze 32-jarige aanraakt, verandert in goud. Maar met een pandemie die roet in het eten zou gooien, hield ze géén rekening dit jaar. En dat was – zelfs voor iemand die 'altijd lacht' – een zware opgave.

Wat verwachtte je van 2020?

"Ik zou dit jaar de tweede editie van the Self-Made Summit organiseren, een business evenement voor ambitieuze vrouwen dat eigenlijk op 23 april zou plaatsvinden. Maar ja... corona. Een grote shitzooi. Deze afgelopen paar maanden waren én zijn nog steeds het allerspannendste dat ik heb meegemaakt in mijn carrière. Het is misschien een ander soort falen, want of we de coronadip kunnen overleven, ligt voor een groot deel buiten mijn controle. Maar dat maakt het misschien nog wel moeilijker om er mee om te gaan.

Ik ben positief ingesteld en word wakker met een lach en ga met een lach naar bed. Iedere dag. Altijd. Die instelling helpt natuurlijk bij het verwerken van tegenslagen. Maar ook al zien mensen aan de buitenkant vaak alleen het succes, dat betekent niet dat er geen dipjes zijn onderweg. Maar ik zie altijd wel een weg omhoog, slingerend weliswaar, maar wel omhoog."

Ik heb me het leplazarus gewerkt, dat laat ik toch niet kapotmaken door een onzichtbare vijand!?

"Wanneer er iets mis dreigt te gaan, kan ik daar best even van balen, maar vervolgens ga ik al snel in actiemodus: ik begin met broeden op een plan om het op te lossen. Ik probeer dan datgene wat in de weg staat als een obstakel te visualiseren. Want als je het probleem uitdenkt en letterlijk voor je ziet, kun je makkelijker een oplossing vinden. Ik beeld me dan een rotsblok in, midden op de weg, waar ik onderdoor moet, eroverheen, erlangs of er soms gewoon dwars doorheen. De ene keer is dat makkelijker dan de andere keer, maar ik heb wel altijd de overtuiging dat het goed komt. Daar vertrouw ik heilig op. En doordat ik dat zo zeker weet, blijf ik net zolang zoeken tot de oplossing er wél is. Maar tijdens de coronacrisis was het rotsblok zo alomvattend dat het zelfs mij niet lukte om mijn emoties de baas te blijven."

Waar ging het mis?

"Zo'n groot evenement gaat altijd wel gepaard met de nodige slapeloze nachten. Vorig jaar waren er 500 vrouwen aanwezig. Bezoekers die een ticket hebben gekocht, hebben natuurlijk bepaalde verwachtingen van zo'n dag. En het was mijn verantwoordelijkheid om die waar te maken. Het voelde toen alsof ik in mijn eentje moest zorgen dat het een succes werd. Ik lag veel wakker en at bijna niet meer. Ondanks mijn enthousiaste team, woog de verantwoordelijkheid en de angst voor falen enorm zwaar. Maar, uiteindelijk lukte het. Dusdanig zelfs, dat ik besloot een co-founder te zoeken voor de tweede editie. We zijn samen een jaar gaan bouwen en werken nu met veel meer balans aan de tweede editie."

"Moet je je voorstellen dat je ergens een jaar lang aan hebt gewerkt – en drie weken voordat het zover is, moet je het hele feest cancelen. Dat gaat gepaard met heel veel teleurstelling en ook wel het nodige verzet. Half maart hoopten we nog dat alles op 23 april weer bij het oude zou zijn. Dat is nu bizar om je voor te stellen, maar daar hoopten we stiekem wel op. Op 31 maart, de dag van de persconferentie, hadden we twee mails klaar staan, eentje met: 'Yes, het gaat door' en eentje met de boodschap: 'This sucks big time'. Helaas kon die eerste de prullenbak in en werd de laatste mail verstuurd.

Ik was die avond alleen thuis en heb heel veel gebeld en geregeld. Het was alsof mijn huis was veranderd in een crisiscentrum, waar de telefoon roodgloeiend stond. Rond 23.00 uur was ik uitgebeld en ook echt uitgeteld. Ik keek naar de fles wijn die inmiddels bijna leeg was en besefte dat ik sinds die middag niets had gegeten. Toen heb ik mijn laptop dichtgeslagen en barstte ik voor het eerst die avond in tranen uit."

Je zag dit keer niet meteen een rotsblok om overheen te klauteren. Waarom niet?

"Ik denk omdat er lange tijd zoveel onzeker en onduidelijk bleef. We hebben uiteindelijk best snel een nieuwe datum kunnen vastleggen, maar tot een week geleden was het nog onzeker of er überhaupt weer events georganiseerd konden worden voor zoveel mensen. Het maken van plannen terwijl er nog zoveel onduidelijk is - en dat in combinatie met het behouden van een positieve sfeer naar je team is behoorlijk zwaar. Maar ook naar de buitenwereld moesten we positief blijven. We hadden 400 kaarten verkocht en je wilt voorkomen dat je bezoekers in één klap hun geld terugvragen, dan ben je echt de sigaar. Door onze transparante communicatie en het vertrouwen in de toekomst hebben we dat gelukkig weten te voorkomen."

"Door deze situatie ben ik me pijnlijk bewust geworden van mijn kwetsbaarheid. Met mijn andere bedrijf, Hashtag Workmode, verhuur ik werkplekken aan zzp'ers. En terwijl ik daar normaal gesproken uitdraag: werk vooral niet thuis, maar huur een werkplek, riep de overheid mensen op om zoveel mogelijk thuis te werken. Terecht natuurlijk, want ik wil ook dat we dit virus verslaan, maar het was wel pijnlijk. Er kwamen maandenlang geen nieuwe huurders bij en we verloren een groot gedeelte van onze vaste huurders. Het was klap op klap op klap. Hoe ga ik dit overeind houden?"

En...

"Ik heb een maand gebeukt en keihard gewerkt om alles overeind te houden en toen ben ik en week of twee ingestort. Ik voelde me echt verdrietig en terneergeslagen en kwam steeds terug bij hetzelfde: ik weet het even niet. Dat was niet leuk. Maar daarna veranderde het gevoel. Ik besloot: het is klaar met dat gemekker. Ik zette mijn vechtmodus weer aan en ben gaan kijken hoe we de boel overeind houden. Ik heb me vijf jaar lang het leplazarus gewerkt voor mijn bedrijven, dat ga ik toch niet kapot laten maken door een onzichtbare vijand?!"

Ik ben niet meer bang dat ik failliet ga, dat was wel anders in april

"Dus daar was het rotsblok weer en ik moest alleen maar een manier vinden om hem te trotseren. Ik heb er vervolgens alles aan gedaan om de mensen die voor mij werken in dienst te kunnen houden, dat is gelukt. En van de 400 kaarten die we al hadden verkocht, hebben gelukkig maar een paar mensen hun geld teruggevraagd.

Als het mis lijkt te gaan, voelt het vaak alsof alles dan meteen misgaat. Maar op het moment dat het iets bijtrekt, vallen de dingen die goed gaan ook weer beter op. Ineens kregen wij opdrachten vanuit onverwachte hoeken. Van partijen die het minder zwaar hadden, zoals Centraal Beheer en een grote bank. We zijn er nog niet, maar ik weet nu wel dat we het gaan redden. Ik ben niet meer bang dat ik failliet ga, dat was wel anders in april."

Wat heb je geleerd in de afgelopen maanden?

"Dat je een eind komt door iedere dag je tanden op elkaar te zetten. Maar ook dat je alle hulp kan gebruiken, juist als het zo zwaar is. Zelfs via Zoom zagen mijn collega's en onze huurders dat ik er niet goed uitzag en niet goed in m'n vel zat. Tijdens één van die meetings ben ik zelfs in huilen uitgebarsten. Het is een proces wat iedereen door moet en je mag best aan anderen laten zien dat het je raakt. Het kan niet altijd goed gaan. Dat is voor een team of jouw klanten ook waardevol om te beseffen."

"Ik heb ook geleerd dat het loont om ook transparant naar je klanten en zakelijke partners te zijn. Zoals in die mail naar onze bezoekers stond: 'This sucks. Big time'. Daar heb ik niet over gelogen. We hebben eerlijk gezegd: 'Dit is klote voor jullie, voor ons, voor iedereen. Maar, we laten ons er niet onder krijgen en gaan er in oktober een groot feest van proberen te maken. En tegen alle huurders van Hashtag Workmode heb ik ook volledig open kaart gespeeld: 'Ik weet niet waar we staan over drie maanden, maar als iedereen nu haar abonnement opzegt, is het in elk geval zeker dat we het niet gaan redden'. Mede door die transparantie voelen mijn klanten zich verbonden met m'n bedrijf. We doen het samen, zo staan we er allemaal in."

En heb je ook om hulp gevraagd?

"In maart heb ik voor Hashtag Workmode een managing director aangenomen die per 1 april zou beginnen. Geen ideale timing achteraf, allesbehalve. Maar ik ben wel blij dat ik het contract niet heb ontbonden. Het scheelt zoveel dat er iemand naast je staat die net zo committed is als jij. Het was voor haar natuurlijk een hele gekke start, maar ze heeft het met beide handen aangegrepen en zich meteen heel waardevol bewezen."

Het is pure hoogmoed of arrogantie om alles toch per se zelf te willen doen

"Ik heb ook veel steun gehad aan mijn co-founder bij The Self-Made Summit. Dat ik niet in mijn eentje verantwoordelijk was, was al voor corona prettig, maar in deze onzekere periode nog meer. De ene keer heeft zij haar mindere dagen en de andere keer ik, maar nu kunnen we dat van elkaar opvangen.

Ik heb dat overigens wel moeten leren. Ik ben enorm loyaal naar al mijn merken en het is verleidelijk om te denken dat niemand anders het ooit zo goed kan doen als jij. Of precies op de manier die jij voor ogen had. Misschien is dat ook een beetje een ego-ding. Niemand zal zo hard werken voor mijn bedrijf als ikzelf, dat dacht ik altijd."

"Maar er zijn zoveel dingen waar ik helemaal niet goed in ben, dan is het pure hoogmoed of arrogantie om ze toch per se zelf te willen doen. Als ik iets niet kan of maar een beetje kan, terwijl een ander erin uitblinkt, dan moet je die mensen juist laten aanhaken."

Waar ben je niet zo goed in?

"Ik kan aardig schrijven, maar ik ben geen copywriter. Ik kan prima leuke social ads verzinnen, maar ik weet niet alle ins en outs van online adverteren. Ik ben visueel sterk, maar ben geen social media manager. Ik heb een beetje leren designen, maar kan geen huisstijl ontwerpen. Van funnels weet ik niks en van websites bouwen ook niet. Daar is de kans op falen misschien wel het grootst: als je tien dingen tegelijk wil doen, doe je ze uiteindelijk allemaal een beetje. Dan weet je dat je uiteindelijk gaat inleveren op kwaliteit. Nu weet ik dat alles wat aan mij wordt gevraagd, ik eigenlijk al heel snel bij een ander kan neerleggen.

Het helpt om te delegeren en veel uit te besteden, maar dat gaat tegen je natuurlijke impuls in. Iemand vraagt iets en jij zegt meteen: 'Oh, dat doe ik wel even'. Dan tover je ergens een half uurtje vandaan om een beetje aan te modderen. Maar wat mij een halfuur kost, duurt voor een expert misschien vijf minuten. Ik besteed tegenwoordig veel uit en nog steeds heb ik het superdruk, maar dan met dingen die ik het beste kan. Het heeft me ook doen realiseren dat ik veel meer energie krijg van de dingen waar ik wél goed in ben en dan wordt het resultaat ook beter."

Het nieuwe boek van Emilie Sobels, 'The self-made guide', komt vandaag uit en kan je hier bestellen.

Lizzy van Hees