Close

Henk Jan heeft adoptie- en pleegkinderen: ‘De band is ongelooflijk sterk

15 juli 2020 02:07 / Persoonlijk
O Onlangs schreven wij over het verdriet dat je kan ervaren als kinderen krijgen niet lukt. Het stuk maakte heel wat reacties los. Zo ook van Henk Jan*. Zelf kinderen krijgen lukte niet bij hem en zijn vrouw, en toch hebben ze inmiddels een gezellig groot gezin.

Henk Jan is een van de mensen die zich herkent in dit verdriet. Zijn openhartige reactie op ons artikel op Facebook raakte ons en dus belde we hem op. Henk-Jan is een stoere vent: dat hoor je aan zijn stem en kan je zien aan zijn grote postuur. Met gemak vertelt hij over de moeilijke fase waar hij en zijn vrouw doorheen gingen toen de dokter slecht nieuws te vertellen had. Inmiddels vormt het stel een happy family samen met hun adoptiezoon (10), pleegdochter (7) en pleegzoon (2). En wil hij iedereen graag meegeven dat liefde en voldoening - ook na ongewenste kinderloosheid - gewoon binnen handbereik liggen.

Vertel eens, jij bent dus ook samen met jouw vrouw begonnen aan een medisch traject?

Ja dat klopt. Wij zijn getrouwd in 2000 en zoals bij iedereen in het begin was het makkelijk en leuk. Je denkt nog niet heel specifiek aan kinderen: die komen later wel. Op een gegeven moment werd duidelijk dat het niet vanzelf ging en toen zijn we naar de dokter gestapt. Het was een snel en hevig proces. Er werd heel snel duidelijk dat het ons echt niet ging lukken, waarna wij eigenlijk meteen besloten over te gaan op adoptie.

Waren jij en je vrouw het hier samen snel over eens?

Ik dacht zelf vooral vanuit mijn verstand, want gevoelsmatig was ik nog erg bezig met onze kinderloosheid. Maar ik wist gewoon van mijzelf dat ik heel graag kinderen wilde. Door te adopteren konden wij echt moeder en vader worden. Je moet door allerlei procedures en als je daar doorheen bent gekomen, moet je nog wachten tot er een geschikte match is. Dit hele proces heeft zo'n vijf jaar geduurd. Toen mochten wij eindelijk onze zoon in Sri Lanka ophalen. Het was heel bijzonder om aan te komen in een wildvreemd land met een totaal andere cultuur. Wij kregen een gids toegewezen die ons vier weken lang heeft begeleid namens het adoptiebemiddelingskantoor in Nederland.

Deze gids heeft ons naar het tehuis gebracht, waar wij voor het eerst onze zoon en zijn moeder ontmoetten. In de loop van de weken ontwikkelde zich een bepaald ritme waarbij wij steeds vaker en langer onze zoon zagen. Aan het eind van deze tijd werd onze zoon officieel aan ons overgedragen door zijn biologische moeder. Dit is allemaal zo goed gegaan dat wij hierna graag weer een kindje wouden adopteren, maar waren ons erg bewust van het feit dat het weer een heel lang proces zou worden. 

'We dachten: dit kind is welkom en we gaan het doen'

Hoe kwamen jullie bij je pleegkinderen?

Inmiddels rekenden wij nergens meer op, aangezien een tweede adoptie zo lang zou duren. Bij toeval is toen onze dochter op ons pad gekomen. Via mijn schoonouders hoorden wij dat er een meisje van negen maanden in een pleeggezin zat en op zoek was naar een huis voor altijd. We hebben er niet lang over na hoeven denken. We dachten: dit kind is welkom en we gaan het doen. De procedure via de jeugdzorg was snel en kort. Anderhalf jaar geleden werden we opnieuw gebeld door de jeugdzorg: of we ook geïnteresseerd waren in het tien maanden oude halfbroertje van onze dochter. Opnieuw hebben we niet getwijfeld.

In je reactie schreef je dat mensen meer naar dit soort opties zouden kunnen kijken?

In Nederland zijn zoveel gezinnen en kinderen waar het hapert: die hebben een plek van warmte en liefde nodig. Het aanbod aan kinderen op zoek naar gezinnen is groot en er is een enorm tekort aan pleegouders. Ik wil iedereen die worstelt eens vragen te kijken naar zijn of haar omgeving. Informeer naar de mogelijkheden en wat je daarmee kan doen. Het opvangen van een kindje kan maatwerk zijn. Opvang kan kort zijn of juist lang. Het kan gaan om jong of een wat ouder kind. Het kan zelfs in de weekenden. Kinderloosheid hoeft absoluut niet het einde te zijn van een kinderwens of het einde van je geluk. Sommigen mensen kiezen voor een luxe leven, adoptie of zelfs een hond. Iedereen moet doen wat het beste bij hen past. Maar onze ervaring is dat adoptie- en pleegkinderen enorm kunnen opbloeien, wat een even grote voldoening kan geven aan ouders.

Toch kan ik mij voorstellen dat zo'n bijzonder gezin ook uitdagingen met zich meebrengt.

Het zijn alle drie absoluut kinderen met een rugzakje, dat heb je vaak met pleegkinderen. Ieder kind heeft zijn eigen verhaal. Ze zijn alle drie ooit verlaten door hun ouders, waardoor ze diep van binnen ontzettend angstig zijn om nog eens verlaten te worden. Dit vergde erg veel energie in de eerste jaren. Nog steeds houden wij er rekening mee. Waar biologische kinderen naar oma gaan, is dat bij ons een stuk lastiger. De een heeft daar meer last van gehad dan de ander.

Maar er zijn vast ook hele leuke aspecten?

Ondanks dat al onze drie kinderen uit een andere hoek komen, zie je dat de band die ze onderling hebben heel hecht is. Zij delen misschien niet hetzelfde bloed – de twee jongste hebben andere vaders –, maar ze zijn enorm gehecht aan elkaar. Ze geven om elkaar en beschermen elkaar. Het zijn echt drie broers en zussen, zo is dat gegroeid. Ook dit geeft ons veel voldoening.

Hoe oud zijn de kinderen nu en hoe gaat het met ze?

De oudste is 10, onze dochter is 7 en onze jongste zoon is inmiddels 2. Naar omstandigheden gaat het ontzettend goed met alle drie. Met de oudste hebben we het meeste meegemaakt. We hebben hem veel moeten steunen. Hij zit momenteel in groep 5 en we zien hem enorm groeien als individu. Onze dochter zit nu in groep 4 en is ontzettend slim. Ze doet alle plusprogramma's op school! De jongste is nog de hele tijd thuis samen met mijn vrouw. We hebben het ooit geprobeerd om hem in een gastgezin onder te brengen, maar dit was nog te veel voor hem. Maar ook met hem gaat het verder erg goed.

De grote voldoening heb jij dus zelf zeker ervaren?

Ik denk zelfs dat kinderen krijgen in de vorm van of adoptie of een pleeggezin nog intenser kan zijn dan kinderen krijgen op de biologische manier. Het ging niet klakkeloos vanzelf, maar daardoor zijn wij er heel bewust mee bezig geweest. Niet één keer, maar drie keer. Je moet voor deze opties wel sterk in je schoenen staan en kunnen omgaan met eventuele emotionele bagage van de kinderen. Maar met liefde, aandacht en de juiste handvaten ben je ontzettend goed voorbereid. Die band die je dan opbouwt met kinderen wordt dan ongelofelijk sterk.

*Henk Jan's achternaam is bekend op de redactie.

Frederique Rote

LEES MEER OVER