Close

Take a walk on the wild side: 5 lessen voor een ongetemd leven

16 juli 2020 11:07 / Inspiratie
A Al van jongs af aan wordt vrouwen geleerd om toch vooral plezierig te zijn. Niet te luid, geen haantje de voorste en zeker nooit - the horror! - assertief. Een les die remmend werkt, en daarom schreef Glennon Doyle een boek over hoe je uit die kooi ontsnapt.

Op een avond dat haar zoon wat klasgenoten over de vloer heeft, vraagt Glennon Doyle hen of ze toevallig wat te eten lusten. De jongens geven een voor een antwoord, waar ze trek in hebben of juist niet, maar bij de meisjes blijft het even stil. Er vindt een onuitgesproken overleg plaats, een stille afstemming op elkaar, voordat één meisje antwoordt: 'Nee bedankt, wij hoeven niets.' Waar de mannen-in-wording luisteren naar hun maag, luisteren de ontluikende vrouwen naar wat ze van zichzelf en elkaar verwachten. En dat is voor veel vrouwen een permanente staat van zijn, zegt Doyle.

Haar nieuwe boek Ongetemd leven is deze week in het Nederlands verschenen en staat vol met dit soort anekdotes en metaforen. Het is niet zo zeer een zelfhulpboek, maar Doyle is duidelijk wel van plan anderen te inspireren met haar verhalen en ervaringen. Ze schreef al eerder over hoe ze haar alcohol- en drugsverslaving overwon, en hoe ze haar huwelijk door de buitenechtelijke uitstapjes van haar man heen sleepte. En nu heeft ze zichzelf wederom opnieuw uitgevonden: vier jaar geleden ontmoette ze stervoetballer Abby Wambach, werd op slag en onoverkomelijk verliefd, vroeg een echtscheiding aan en trouwde met haar grote (en eerste vrouwelijke) liefde. Best een stap voor een traditionele, christelijke gezinsvrouw. 

Moeilijke gevoelens zijn als een deurbel: je zit er niet op te wachten, maar ze brengen je vaak wat waardevols

Omdat het boek zo breed uitwaaiert, is er voor iedereen wel iets van wijsheid in te vinden, of je nou depressief, vers uit de kast, moeder, verslaafd, religieus, gescheiden, een pleaser of in het algemeen zoekende bent. Wie van Elizabeth Gilbert, Brené Brown en Oprah houdt, kan hier z'n hart ophalen.

Tegelijkertijd is het ook wel wat navelstaarderig, iemand die 336 pagina's lang op haar eigen gevoelens en onvolkomenheden inzoomt. En de betekenisvolle en life changing gesprekken die ze naar het schijnt om de haverklap voert met haar kinderen, vrouw, ex-man en vrienden zijn niet altijd even geloofwaardig. Het boek voelt soms als een verzameling inspirational quotes die zo met een sterrenhemel of een veld zonnebloemen erachter op Instagram kunnen worden gepost. 

Maar wie zegt dat inspirational quotes geen nut hebben? Want laten we eerlijk zijn: af en toe moet je het gewoon even duidelijk en in simpele bewoordingen te horen krijgen. Dat je het écht zelf mag weten, dat je je niet voortdurend hoeft aan te passen, dat je voor jezelf mag kiezen. Daarom zetten we vijf lessen voor een ongetemd, vrij leven van Glennon Doyle voor je op een rij:

1. Let op de deurbel

Doyle is introvert en heeft een danige hekel aan de deurbel. Vooral als die onverwacht gaat: o nee, bezoek, sociale interactie, alsjeblieft niet zeg!! Maar ze doet toch open, op de kans af dat er een leuk pakketje wordt bezorgd. Dat is een dankbare metafoor: moeilijke gevoelens, zegt ze, als verdriet, woede of jaloezie zijn als zo'n hinderlijke, opdringerige deurbel: je kunt ze wel negeren, maar dat levert je niks op. Als je toch opendoet, de gevoelens toelaat en onderzoekt, kan het weleens zijn dat je er iets moois aan overhoudt, omdat je de onderliggende wens bij het gevoel herkent en er dus iets mee kan doen. Als voorbeeld geeft ze de ergernis die ze voelt als haar vrouw 'zomaar iets voor de lol' doet en haar jaloezie op zangeres Pink! die voor een vol stadion optreedt. Die negatieve gevoelens wijzen haar op haar eigen gebreken en gemis. Conclusie: Doyle gaat op gitaarles, gewoon voor de lol, om zich een rockstar te kunnen voelen. 

2. Laat alles binnenkomen

In het verlengde daarvan, sta in het algemeen vaak stil bij je gevoel. Zoals een vrouw bij Doyle's afkickprogramma haar vertelt: "...being fully human, is not about feeling happy, it's about feeling everything." In de eerste plaats maakt dat je veerkrachtig en onafhankelijk: je kan de grootste, naarste, pijnlijkste, engste inzichten, gedachten en emoties confronteren, verstouwen en overleven. En ten tweede: daar wordt je nog beter van ook. Doyle blijft maar terugkomen op het aloude thema van panta rhei - als het goed is bestaat je leven uit constante verandering, een voortdurende zelfverwerkelijking: "If I am living bravely, my entire life will become a million deaths and rebirths. My goal is not to remain the same but to live in such a way that each day, year, moment, relationship, conversation, and crisis is the material I use to become a truer, more beautiful version of myself."

3. Herken de kooi

Wees lief. Wees bevallig. Wees dienstbaar. Wees flexibel. Wees slank. Wees gedwee. Het zijn de lessen die meisjes vanaf hun tiende jaar zo'n beetje meekrijgen, vanuit de maatschappij, het gezin, de kerk, de media. Ze vergelijkt het, aan de start van haar boek, met een roofdier in het de dierentuin, dat best haar wilde kant mag laten zien, als het maar volgens de strenge richtlijnen van de verzorgers is. Vrouwen moeten hun wilde kant niet door wie dan ook laten voorschrijven, predikt Doyle, maar luisteren naar hun diepste 'weten' en daar naar leven. Breaking the cage!

Maar pas op: die kooi kent meerdere vormen. Rebellie is er net zo goed een als gehoorzaamheid: "They both mean living in reaction to someone else's way instead of forging your own. Freedom is not being for or against an ideal, but creating your own existence from scratch." Jouw leven is geen reactie op dat van een ander, net als dat andersom zou moeten gelden. Dat betekent ook dat je geen recht hebt de keuzes of levens van anderen te veroordelen - dat is een duidelijk teken dat je nog niet aan je eigen kooi ontsnapt bent.

4. Vraag geen toestemming

De mening van anderen doet er dus niet toe. Laten we dat nog even herhalen: de mening van anderen doet er dus niet toe. Als ze jou proberen te vertellen wat je wel en niet zou moeten doen, zitten ze duidelijk nog vast in hun eigen vastgeroeste ideeën, terwijl een vloeiend leven zoveel waardevoller is. Dat betekent dus ook dat je van niemand toestemming nodig hebt om te doen wat je wil doen. De moed om voor jezelf te kiezen, leidt tot een integer leven. Daar hoort ook bij dat je je grenzen leert kennen: "A boundary is the edge of one of our root beliefs about ourselves and the world", schrijft Doyle. En dan nog bij jezelf nagaan of het een weerlegbare of onbeweeglijke grens is. Heb je iets aan die basisaannames over jezelf, of werken ze je tegen? Moeilijke vragen waar alleen jij antwoord op kan geven. 

5. Stel je voor

Je relatie is gezellig, jullie hebben nooit ruzie en wel evenveel gedeelde waarden als vrienden. Of neem je baan: je bent er goed in, verdient lekker, doet het eigenlijk nooit met tegenzin. Waarom is er dan toch dat stemmetje dat fluistert: dit is het niet? Waarschijnlijk is dat je 'weten' dat zich roert: dat iets niet verkeerd is, betekent niet automatisch dat het goed is. Of zoals Doyle het zegt: fine is another word for half dead. Daarom zijn die grote boze gevoelens ook zo goed voor je: die wijzen je de weg. En dan is de volgende stap om jezelf toe te staan je voorstellingsvermogen in te zetten. Hoe kan het beter? Wat zit er achter de pijn? Wat is mijn meest waarachtige, meest prachtige leven? Durf te fantaseren, durf te wensen, durf te willen. 

 

Ongetemd leven van Glennon Doyle is verschenen bij Kosmos Uitgevers en is verkrijgbaar als ebook (9,99 euro) en paperback (20 euro). Wij lazen het origineel, Untamed, stop pleasing, start living van uitgeverij Vermillion, in paperback (19,99 euro).

Aan Reese Witherspoon vertelt Glennon Doyle over hoe ze haar vrouw Abby ontmoette.

Peper Hofstede

LEES MEER OVER