Close

Stoppen is niet hetzelfde als opgeven: de kunst van het kappen

19 juli 2020 12:07 / zelfontwikkeling
H Het is een les die we er al vroeg ingeramd krijgen: stoppen is lui en doorzetten is een teken van karakter. Maar eindeloos aan een dood – dan wel levend – paard trekken, is niet altijd een goed idee. Zit je niet op je plek, dan mag je er volgens Wepresent best de brui aan geven! Al is dat makkelijker gezegd dan gedaan, vermoedt redacteur Lizzy van Hees.

Zomaar de handdoek in de ring gooien en opgeven? Nee, daar houden we niet van. Al van jongs af aan leer je dat je moet blijven trappelen om met je hoofd boven water te blijven, net zolang dictee oefent totdat je kan spellen en schrijven – en vooral dat als je écht iets wil maken van je leven, je never nooit niet mag opgeven. Is stoppen dan helemaal nergens goed voor?

Voor de serie 'Work Sucks, I Know' van WePresent, schrijft columnist Ruby Tandoh over 'the art of quitting'. Want in tegenstelling tot wat we altijd hebben geleerd, kan het best heel zinnig zijn om ergens de stekker uit te trekken. Ook al betekent het dat je iets niet afmaakt en misschien niet meer dan een halfslachtige poging hebt gedaan om er iets van te maken.

'Pas als je ergens mee uitscheidt, ontstaat er ruimte voor iets nieuws'

Tandoh is een zelfverklaard 'quitter' en daar nog trots op ook! Iedereen kan ergens de brui aan geven, schrijft ze, maar het is een kunst om 'goed' te stoppen. Dat doe je volgens haar door op te staan en weg te gaan voordat je de kans hebt gekregen ergens wortels te leggen. Maar ook door 'schepen te verbranden en je hele leven rigoureus over een andere boeg te gooien, het liefst met zo min mogelijk zorgvuldige afweging. Explosief en roekeloos stoppen, nét voor de top van de bocht. Deze ultieme vorm van stoppen zorgt voor het gevoel in je buik dat je ook krijgt wanneer de achtbaan haar afdaling inzet: heel even ben je gewichtloos.

Er glinstert iets nieuws aan de horizon

Overtuigd als ze is, projecteert de columnist haar liefde voor stoppen ook graag op anderen. "Noem me een slechte invloed, maar ik adviseer mensen vaker en met meer overtuiging om te kappen, dan dat ik ze overhaal om ergens te blijven." Waarom zou je stevig blijven zitten, als je ook een nieuwe en betere verhaallijn voor je leven kan creëren. "Een nieuwe carrière schittert aan de horizon, een spannende nieuwe liefde die ergens opduikt: het enige wat nog leuker en meer thrilling is dan ergens mee stoppen, is met iets nieuws beginnen." En pas als je ergens mee uitscheidt, ontstaat er ruimte voor iets nieuws. En die nieuwe mogelijkheden zijn eindeloos.

"I practice what I preach", vervolgt Tandoh. "Toen ik 18 jaar was, zou ik natuurkunde gaan studeren aan de universiteit van mijn dromen, maar ik stopte ermee om meteoroloog te worden." Vervolgens volgde er een uitstapje terug naar de middelbare school om nog wat alfa-vakken te halen en naar de kunstacademie te gaan. "Voordat ik daarin kon falen, ben ik er al mee gestopt." Misschien moest het toch een filosofiestudie worden in Londen. "Na een paar weken heb ik mijn vakkenpakket veranderd en hetzelfde jaar ben ik nog gestopt." Er volgden nog twee studiejaren aan een andere universiteit voordat Tandoh daar ook haar biezen pakte. En toen ze onlangs een cursus creative writing deed, is ze daar toch ook maar weer mee gestopt. "Ik heb zelfs al twee keer overwogen om te stoppen met dit artikel over stoppen."

Hoewel het makkelijk en zorgeloos klinkt, is het niet altijd een kwestie van gewoon even geen zin hebben. Er zijn handenvol redenen om ergens mee te stoppen, die waren er bij Tandoh ook: "Eerst had ik een breakdown, waardoor ik tijdelijk opgenomen moest worden, maar er waren ook break-ups en slechte leraren, een eetprobleem en mijn innerlijke stem die altijd kritisch was." Als de voorwaarden niet goed zijn, is het soms beter om er niet aan te blijven trekken en jezelf uit die situatie te verwijderen. "Stoppen voelt dan alsof je eindelijk boven water komt en weer vrij kan ademen."

Does it spark joy?

Dit geldt natuurlijk niet alleen voor studies of voor je werk, je kan overal mee stoppen. Je huis, relaties, vrienden, geloof, vakanties, plannen en ga zo maar door. Misschien is stoppen een soort Marie Kondo voor het leven. Does it spark joy? Als het antwoord 'nee' luidt, mag je het bedanken voor de mooie tijd en er daarna afscheid van nemen. Wat over blijft, is ruimte voor iets nieuws of in ieder geval ruimte voor nieuwe plannen en ideeën.

'Soms is stoppen het laatste redmiddel'

Terwijl ik Tandoh's overtuigende enthousiasme lees, vraag ik me af of ik zelf ooit ergens mee ben gestopt. Natuurlijk ben ik dat, maar welke dingen maakten de meeste indruk op me en op wat erna kwam? Toen ik na anderhalf jaar stopte met mijn eerste studie, ging ik zes maanden fulltime werken. Die zes maanden in een callcenter waren genoeg om mezelf goed in de oren te knopen vooral nog even te genieten van de studiebanken en bij de volgende poging wat beter m'n best te doen.

Ik ben ook met honderd-en-een dieetpogingen gestopt, waarschijnlijk omdat ik té snel en veel tegelijk wilde afvallen. En wat betreft online daten zit ik in een vicieuze cirkel, waarin ik elke paar maanden opnieuw stop en de app toch maar weer van mijn telefoon gooi onder het mom: het is toch niks voor mij. Maar dit stoppen voelt triviaal en allesbehalve life changing. Wat als het over grote dingen gaat: een baan die vaker stom is dan leuk, een vriendschap waarin je constant wordt teleurgesteld of een huis dat van schimmel en ellende aan elkaar hangt, durf je dan net zo makkelijk te stoppen? Of is het bekende altijd veiliger dan het onbekende – en vooral onzekere - wat je staat te wachten?

Durf te stoppen (ook als het spannend is)

Ik ben bang dat ik een stopper van niks ben, omdat de zekerheid zwaarder weegt dan een nieuwe horizon waar van alles glinstert. Stiekem zou ik het best willen leren om te durven stoppen met wat belangrijk voelt. Want volgens relatietherapeut Esther Perel is onze impuls om 'nee' te zeggen een manier om onze eigen wil te behouden. En wanneer je je machteloos voelt, geldt: 'opposition becomes autonomy'. I quit, therefore I am. Die machteloosheid is een thema dat vooral een rol speelt in je werk. Want tenzij je zelf een bedrijf hebt of de baas bent, is de kans groot dat je voor een deel bent overgeleverd aan de grillen van anderen. Wanneer je pauze houdt, welke targets je moet halen, of je van 9.00 tot 17.00 uur werkt, wat je salaris is en hoeveel vakantiedagen je hebt. Zorgen deze dingen voor wrijving en onvrede bij jou? Dan is stoppen het laatste redmiddel dat je hebt, zegt Tandoh. "Een machine stopt nooit en dat jij er zelf voor kan kiezen, betekent dat je leeft."

Niet iedereen heeft de luxe om ergens mee te stoppen en vaak zijn het de meest kwetsbare mensen die de minste keuze hebben. Als je een gezin moet onderhouden met jouw salaris, heb je niet de vrijheid om ontslag te nemen en eens lekker te gaan nadenken over waar je van droomt. Maar als het lukt om te fantaseren over die ontslagbrief en op die manier al een stukje dichter bij het ultieme gevoel van vrijheid te komen, kan je misschien wel al een beetje ruimte creëren en je eigen wil ontdekken. Opposition becomes autonomy, ook in je dromen.

Het is overigens ook niet alles om jezelf warm te houden met de schepen die je hebt verbrand, geeft Tandoh toe. Ze probeert daarom iets minder vaak te stoppen. 'Ik ben onlangs bij een ijssalon gaan werken en hoewel dat leuk was, haatte ik het werk soms ook', schrijft ze. 'Maar iedere ochtend weerhield ik me ervan om te stoppen, tegen al mijn natuurlijke drang in. Toen het coronavirus serieuze vormen aannam, hebben ze me ontslagen'. Na enige initiële verontwaardiging moest Tandoh lachen: 'Ik had een lange en compleet vrije dag voor me – en deze keer hoefde ik er zelf niet eens voor te stoppen'.

Benieuwd naar het hele artikel van Tandoh? Lees het hier.

Lizzy van Hees

LEES MEER OVER