Close

De Canal Parade gaat niet door en dat is prima

01 augustus 2020 09:08 / Opinie
E Eigenlijk zou vandaag de Canal Parade in Amsterdam zijn geweest, maar dat gaat door corona dus mooi niet door. En dat vindt redacteur Marije Roorda wel best zo, want het evenement heeft het voor haar compleet afgedaan.

Laat ik maar met de deur in huis vallen: ik voel me al een aantal jaar niet thuis in de Pride-week van Amsterdam. Als wit, biseksueel en randstedelijk meisje val ik daar overigens helemaal niet uit de toon. Het is niet alsof ik het gevoel heb dat ik er niet bij hoor als ik daar zou gaan staan met regenboogvlaggetjes op mijn wang en glitter op mijn neus. Ik hoef niet angstvallig in de trein terug naar huis van shirt te wisselen, hoef mijn regenboogvlag niet diep in mijn tas te proppen om niet uitgescholden te worden op het station in mijn geboortedorp. Ik zou de trein naar Utrecht kunnen pakken zonder problemen, en half dronken in mijn bed kunnen rollen, veilig in mijn ruime studentenkamer. Maar dat doe ik niet.

Zelfs als het coronavirus géén roet in het eten had gegooid, had je mij niet in de straten van Amsterdam gespot dit jaar. Al jaren sla ik uitnodigingen van mijn heterovrienden af en blijf ik liever thuis, want voor mij voelt Pride niet meer als viering van mijn seksualiteit. Het voelt als vercommercialisering, alsof het kapitalisme een week - één dag eigenlijk - per jaar erkent dat er inderdaad lhbti'ers zijn, om dat aan het eind van die week weer vrolijk te vergeten. Honderden euro's worden er neergeteld om in een boot door de grachten te varen, terwijl ik kijk vanaf de kant en mezelf in de helft van de boten niet herken.

De laatste keer dat ik er was, ook het jaar dat ik besloot nooit meer te gaan, zag ik een boot varen van Jack's Casino. Maar ook Booking.com voer mee, net als Loetje, Vodafone, de Rabobank en zelfs Fiat. Ik kan me niet meer precies terughalen welke van deze commerciële boten voor mij de druppel was, maar ik zat teleurgesteld in de trein terug. Bij bedrijven als deze voel ik me niet gevierd, geliefd of gewaardeerd als lhbti'er. Alleen geëxploiteerd voor wat goede karmapunten en positieve media.

Maar het zijn niet alleen die grote bedrijven die mij zo tegen de borst stuiten. Ik voelde me een vreemde, zo tussen de grote bedrijven, feestende toeristen en tienermeiden met regenbogen en plastic bekers vol bier en een enkele verdwaalde glitter. Ik woonde nog in Ede toen, en herkende in hen de meiden en jongens die naar me joelden toen ik tijdens het uitgaan mijn vriendin kuste. Nu stonden ze hier, lekker ostentatief tolerant te zijn, alsof het de normaalste zaak van de wereld was.

Het was een feest, dat klopt, maar wat er precies gevierd werd ging aan mij voorbij. Het voelde voor mij als aapjes kijken, bedacht ik me toen ik rondkeek: alle trotse drag queens, homo's en lesbiennes, allemaal verzameld op prachtig versierde boten. En wij, in drommen aan de waterkant, maar kijken, en lachen, en foto's maken. Alsof het iets exotisch is, een dierentuin waar we één keer per jaar naartoe gaan en daarna doen alsof die mensen in onze omgeving niet bestaan. Ik kan makkelijk doorgaan voor hetero, dus ik ontsnapte aan het gestaar. Maar alle trotse lhbti'ers langs de kant moesten eraan geloven: 'Can I take a picture with you?' En dat een dag lang.

Ik wil op geen enkele manier afdoen aan de moeite, tijd en liefde die de organisatie van Pride elk jaar weer aan het evenement besteedt. Ook is dit zeker geen oproep om Pride te boycotten: als jij als lhbti'er je er thuisvoelt, wie ben ik dan om daar iets van te vinden? Ik heb op Pride bijzondere, mooie mensen ontmoet die ik nu, jaren later, nog steeds vol bewondering volg op sociale media. Prachtige looks, uitgesproken meningen: voor hen is Pride er juist. En is het niet dit jaar - want erg corona-proof is de Canal Parade niet - dan is het wel volgend jaar. En ik gun hen dat feest met heel mijn hart.

Maar tot élk bedrijf dat meevaart niks produceert in landen waar homoseksualiteit strafbaar is, tot élk bedrijf zich hardmaakt voor ons, het hele jaar door, en tot iedereen die langskomt en feestviert diezelfde strijdvaardigheid en liefde mee terug naar huis neemt, zul je mij er niet zien. Dan blijf ik liever thuis, met mijn handen om een kopje thee in plaats van om een schraal biertje met wat glitters erin.

Marije Roorda

LEES MEER OVER