Close

De vraag die te vaak wordt gesteld

05 augustus 2020 04:08 / Zahra Boufadiss
Inez Weski
Inez Weski
O Onze nieuwe columnist Zahra Boufadiss is strafrechtadvocaat in Amsterdam. Op deze plek deelt ze iedere twee weken haar visie op haar werk – en de rest van de wereld.

"Neeeeeeee!" Het is zondagavond en ik praat hardop tegen de televisie. Zojuist heeft Janine Abbring een onvergeeflijke vraag gesteld aan haar gast, strafrechtadvocaat Inez Weski: "Zou jij die verdachten kunnen verdedigen?"

Ik denk aan de honderden keren dat die vraag aan mij is gesteld. Vaak vergezeld door de opmerking: "Ik zou dat écht niet kunnen." Iedere keer liet ik me verleiden om mijn beroep te verdedigen, vaak tegenover een aangeschoten gesprekspartner. Wat mij betreft is het een grijsgedraaide plaat, maar blijkbaar hebben mensen nog altijd behoefte aan een antwoord. En wie ben ik om dat verzoek te weigeren? Iedere keer dat iemand mij confronteert met deze vraag, word ik uitgedaagd om bij mezelf na te gaan waarom ik strafrechtadvocaat ben geworden.

Misschien omdat ik al op jonge leeftijd een sterk rechtvaardigheidsgevoel ontwikkelde. Op de middelbare school werd ik bijvoorbeeld onterecht beschuldigd van graffiti spuiten omdat vriendin L. vanaf de achterkant precies op mij leek - en ik had al geen goede reputatie. Maar ook als het om anderen ging, kaartte ik de ongelijke behandeling en bestraffing van leerlingen aan bij de teamleider.

Daarnaast heeft het spanningsveld tussen burger en overheid me altijd gefascineerd. En de strafrechtadvocatuur was daarom een logische keuze. Een keuze waar ik nooit spijt van heb gehad, integendeel. De bescherming van het individu tegen de machtige instituten van de staat is broodnodig. Natuurlijk beschermen onze strafrechtelijke en bestuursrechtelijke wetten de burger tegen onrechtmatig overheidsoptreden en door deze wetten worden de bevoegdheden van de staat tegen het individu ingeperkt.

Nog niet overtuigd? Dan raad ik je aan om het nieuws van de afgelopen weken eens te bekijken.

'Waarschijnlijk voelde hij zich in de steek gelaten door de gemeente en het Openbaar Ministerie'

Denk bijvoorbeeld aan de belastingdienst ouders die jarenlang onterecht beschuldigd van fraude, met verwoestende gevolgen. En vorige week overleed Arie den Dekker, nadat hij zich in brand had gestoken voor het gemeentehuis in Oss. Waarschijnlijk werd hij tot deze wanhoopsdaad gedreven omdat hij zich in de steek gelaten voelde door onder andere de gemeente en het Openbaar Ministerie.

Dat slachtoffers vaker in de kou blijven staan, blijkt ook uit het verhaal over een inwoner van Groesbeek die in 2013 bijna werd doodgeschopt. De daders werden door de rechtbank veroordeeld, maar in hoger beroep gingen zij onlangs vrijuit 'omdat niet meer kon worden ingestaan voor de integriteit van het bewijs tegen de verdachten'. Wat dat precies inhoudt, weet niemand. Het OM weigert iedere vorm van toelichting te geven en het slachtoffer staat met lege handen.

Maar zelfs op processen-verbaal van politieagenten kan je niet zomaar vertrouwen. Vorige week bleek dat politieagenten in Horst mogelijk processen-verbaal hebben vervalst op grote schaal. Hierdoor konden zij zonder bewijs ieder huis binnenvallen. Dit is extra kwalijk omdat rechters gewoonlijk vertrouwen op het woord van agenten. Daar waar normaal twee bewijsstukken nodig zijn voor een veroordeling, is één proces-verbaal van een diender al voldoende. Wordt het niet tijd dat we die bijzondere bewijswaarde van processen-verbaal ter discussie stellen?

'Iedereen verdient in mijn ogen de best mogelijke verdediging'

In Amsterdam en Rotterdam wordt het dragen van mondkapjes op drukke plekken vanaf 5 augustus verplicht. Gehoorzaam je niet, dan levert dat je een boete en mogelijk een strafblad op. Critici stellen dat burgemeesters Halsema en Aboutaleb zich hiermee te veel macht hebben toegeëigend, omdat deze plicht iedere democratische legitimiteit ontbeert.

Ondanks al deze verontrustende nieuwsberichten hebben veel mensen een grenzeloos vertrouwen in Vadertje Staat. Vaak zijn dit dezelfde mensen die niet begrijpen waarom ik advocaat ben geworden. Dat kwartje valt pas wanneer er een dagvaarding op de deurmat valt of er een onterechte coronaboete moet worden aangevochten.

Waar mensen werken, worden fouten gemaakt. Zeker bij de instituties waar de afgelopen jaren zwaar op is bezuinigd, zoals het Openbaar Ministerie en politie. Fouten waardoor burgers vermorzeld kunnen worden in het systeem. En helaas komen deze onjuistheden vrijwel nooit uit zichzelf aan het licht. Om die reden is het van groot belang om controle te houden op de overheid, óók als mensen verdacht worden van een misdrijf. Iedereen verdient in mijn ogen de best mogelijke verdediging. Dat is ook wel nodig tegen een overheid die zich steeds meer macht en bevoegdheden toe-eigent. Als advocaat lever ik daar graag mijn bijdrage aan.

Zoals Weski tijdens Zomergasten zei: 'Instituties van de overheid moeten worden beteugeld, zodat zij haar vernietigende kracht niet kunnen uitoefenen'. Meer aanmoediging heb ik niet nodig. Aan de slag!

 

Als strafrechtadvocaat is Zahra Boufadiss maatschappelijk betrokken, empathisch gedreven en scherp van tong. Dat maakt dat ze met een bijzondere blik naar de wereld kijkt, of dat nu gaat over de actualiteit of haar persoonlijke leven. In deze columns deelt zij haar gedachten met jullie.

Zahra Boufadiss

LEES MEER OVER