Close

Het zalig falen, met Mignon Nusteling

18 augustus 2020 02:08 / Persoonlijke groei
Mignon Nusteling
Mignon Nusteling
Z Zonder wrijving geen glans. Redacteur Lizzy van Hees spreekt daarom iedere week iemand over zijn of haar royal fuck-ups en uitzinnige uitglijers, de dingen die niét goed zijn gegaan. Leveren die missers ook wat op?

Mignon Nusteling (29) werkt als kunstenaar, schrijver en vormgever. Op Instagram noemt ze zichzelf ondernemende kunstenaar én genuanceerde moraalridder. Waar ze over riddert? Cyberbullying en autisme onder andere, en dat doet ze vanuit haar persoonlijke ervaring. Als het over falen gaat, is Mignon ontzettend neurotisch. Wat de geboren en getogen Dordtse ook van plan is, van tevoren bereidt ze zich het liefst op alle mogelijke scenario's voor.

Op wat voor manier bereid je je voor op fouten of missers?

"Voordat ik ergens aan begin, denk ik: wat kan er allemaal misgaan? Ik maak dus eigenlijk een denkbeeldig lijstje van wat er allemaal fout kan gaan. En dan verzin ik ook meteen een oplossing voordat het misgaat. Dat klinkt misschien als doemdenken, maar ik doe precies hetzelfde met goede scenario's. Wat gebeurt er als alles goed gaat? Hoe ga ik dat vieren?"

'Alles klopte, behalve die stomme lijm'

"Alsof ik op twee denkbeeldige stoelen ga zitten: hoe ga ik het oplossen? En: hoe ga ik het vieren? Dan eindig ik weer in het midden. Ik vind het logisch om hierover na te denken, maar in de praktijk gebeuren er toch ook altijd onverhoopte dingen waar ik géén rekening mee heb gehouden."

Heb je daar een voorbeeld van?

"Genoeg! Recentelijk heb ik een toerismegids geschreven over Dordrecht, met anekdotes, verhalen en tips. Ik woon hier al mijn hele leven en deel veel op Instagram, daar wilde ik iets mee. Vooral omdat alle boekjes over Dordrecht zijn geschreven voor boomers, ik wilde juist m'n eigen generatie aanspreken. Een verzameling van alles wat ík leuk vind."

"Nou kan je natuurlijk subsidie aanvragen voor zo'n project, maar ik wil dit soort dingen liever helemaal zelf doen - zonder bemoeienis van de overheid of andere instanties. Dus ik besloot het boek zelf te schrijven, vormgeven en uitgeven. Zo gezegd, zo gedaan en binnen drie weken had ik 'De Maaspiraat' af. Qua publiciteit zag het er ook veelbelovend uit, want mijn volgers op Instagram zouden naar Dordt komen en er was heel veel aandacht vanuit lokale en regionale media. En ik heb er een serie over gemaakt."

Klinkt goed, toch?

"Ja, maar je hebt wel daadwerkelijk boeken nodig om het te laten slagen. Dat liep even anders, de levering was een week of twee te laat. En toen ik ze eenmaal binnen had, heb ik alles meteen ingepakt en opgestuurd. Honderden boeken in enveloppen gedaan, dichtgeplakt en naar het postkantoor gebracht. Een dag later werd ik gebeld door een vriendin: 'Weet je al dat je boeken niet zijn gebonden met lijm?'. Nee, dat wist ik niet!"

"Bij iedereen die mijn boek had gekregen, vielen de pagina's eruit. Ik had gewoon duizend boeken besteld die géén lijm hadden in de binding. Al die verzendkosten. Wat begon als een liefdadigheidsproject naar mijn stad, werd nu wel een hele grote kostenpost."

En dat scenario had je niet van tevoren uitgestippeld.

"Geen lijm, dat verzin je toch niet?! Ik baalde als een stekker, omdat ik juist een ander soort boek wilde maken, voor een jonge doelgroep, om te bewijzen: wij millennials kunnen dit ook! Nou blijkbaar niet. Op zo'n moment van paniek is het best lastig om weer in beweging te komen, maar gelukkig belde een vriendin mij op en die zei: 'Ok, het viel uit elkaar. Maar je ziet dat het professioneel is opgemaakt, dat de teksten mooi zijn en de vormgeving ook. Niemand zal denken dat dit jouw schuld is'. Alles klopte, behalve die stomme lijm.

Dat is niet jouw schuld toch?

"Het is niet helemaal mijn schuld, maar ik had het moeten checken. Normaal gesproken neem ik de tijd om van zo'n moment te genieten. Als je jouw boek in handen hebt, moet je eigenlijk de champagne opentrekken. Ik heb er niet eens goed doorheen gebladerd, maar wilde alles zo snel mogelijk opsturen."

'50 procent is wat er misgaat en de andere 50 procent is hoe je het oplost'

"Vroeger was ik lakser als het ging over dingen waar ik geen verantwoordelijkheid over heb. Als ik maar zorg dat alles waar ík macht over heb, goed gaat. Maar nu denk ik daar anders over: 50 procent is wat er misgaat en de andere 50 procent is hoe je het oplost. En op dat laatste heb ik altijd invloed of iets nou mijn schuld is of niet."

Hoe heb je het opgelost?

"Ik kon niet goed achterhalen of de boeken die ik had verstuurd allemaal zonder lijm waren, dus ik heb de hele adreslijst een mail gestuurd en gezegd: 'Er is iets misgegaan, het spijt me dat dit is gebeurd'. Ik heb iedereen gevraagd om me te laten weten of ze een boek zonder lijm hadden gekregen zodat ik een nieuwe kon opsturen en heb meteen een kortingscode voor mijn winkel gestuurd.

Vaak blijven mensen hangen in de blunder, omdat ze het zo gênant vinden. Ik snap dat gevoel wel, maar het is vaak zo makkelijk om te draaien naar iets positiefs. Mijn moeder werkt bij het Babyhuis in Dordrecht en kwam ooit in contact met voormalig CDA-kamerlid Sabine Uitslag. Kruidvat had een conceptfolder gemaakt waarop een foto van Uitslag was gebruikt als voorbeeld van een 'vrolijk blond type' bij een luierreclame, maar de vormgever was vergeten die afbeelding te vervangen voor iemand anders. Ineens prijkte de politicus als luiermoeder in alle Kruidvat-folders. In plaats van het bedrijf voor de rechter slepen of een schadevergoeding eisen, nam ze contact op met mijn moeder: 'Zullen we vragen of Kruidvat de luiers sponsort voor het Babyhuis?'. Het bedrijf stemde ermee in en zo kwam er een hele positieve oplossing voor de blunder."

"Doordat Kruidvat instemde met het idee, werd het bedrijf ook nog eens sympathiek gevonden. Dat leerde mij dat als je publiekelijk een fout maakt, je die ook publiekelijk moet oplossen. En dat kan soms op een hele altruïstische manier."

Heb je dat van je moeder geleerd?

"Ik denk het wel. Blunders moet je ownen en sorry zeggen ook. Mijn moeder zei dat ook altijd wel. Ik weet nog dat ik een keer een badparel had gestolen bij de Tuinen. Die zat in mijn jaszak en toen mijn moeder de was deed, kwam ze erachter. 'Maak maar een tekening voor de man van de Tuinen. Dan geef je die aan hem als je de badparel netjes terugbrengt'. Uiteindelijk wilde hij die tekening wel aannemen, maar de badparel zag er een beetje verfomfaaid uit na het verblijf in mijn jaszak. 'Je mag hem houden', zei hij. Toen heeft mijn moeder hem op het hart gedrukt dat ding toch maar aan te nemen, haha. Ze wilde natuurlijk dat ik er iets van zou leren. Sorry accepteren is uiteindelijk even belangrijk als sorry zeggen.

Als mensen hun fouten willen herstellen, moet je ze daar wel de ruimte voor geven. Doen ze dat niet, dan stel ik me wel wat harder op."

View this post on Instagram

Je ziet me hier lachen, maar het huilen stond me vaak nader tijdens het proces van De Maaspiraat. Het schrijven ging me voor de wind: binnen drie weken stond alles op papier. Dat moest ook, want het boek moest klaar zijn wanneer het mooie weer en toerismeseizoen begon. . Dat liep volledig anders: iemand die voor de slotfase belangrijk was, liep een pittige vorm van covid-19 op, de drukker vertraagde veertien dagen en toen ik de boeken eenmaal verstuurd had bleek de nachtmerrie rond: diezelfde drukkerij had te weinig lijm gebruikt en de boeken vielen volledig uit elkaar. . Je begrijpt dat ik behoorlijk flipte. Iets wat begon als een leuk, haast non-profit project uit liefde voor mijn stad, was mijn grootste kostenpost geworden waardoor ik enorme verlies zou maken door dubbele verzendkosten. ‘Geld is maar geld’ praat ik mezelf altijd aan, maar nu was het óók mijn imago dat geschaad was. . Zo voelde het echt: ik had een kapot product geleverd. Als ondernemer komt het misschien wel goed, maar kunstenaar wil je geen kapotte dingen maken. Ik lag er wakker van. Ondanks de bemoedigende woorden van vrienden (‘dit is een fout van de drukker, niet jouw schuld’) bleef ik maar van mezelf balen. . Toch was er één persoon die me gerust wist te stellen. Wie anders dan vriendin @celinecharlotte wist hier de juiste bemoedigende woorden voor te vinden? Ze zei: “Als ik je boek opensla zie ik zeer overzichtelijke vormgeving. Er staan prachtige foto’s in en de teksten zijn professioneel. Het is een compleet product en je ziet dat het gemaakt is door iemand die er verstand van heeft. Er is vast níemand die denkt dat het slechte bindwerk jouw schuld is.” . De woorden van Charlotte zijn vrij vertaald een les die ik wil meegeven: Hoe meer er goed en professioneel gaat, des te minder de fouten je persoonlijk/imago schaden. Daarom koos ik ook jullie lieve aanbod de verzendkosten dubbel te betalen niet aan te nemen: als ondernemer wil ik het zelf zo goed mogelijk oplossen, zodat jullie zo min mogelijk denken aan wat mis ging en zo veel mogelijk genieten.❤️ . 🏴‍☠️De Maaspiraat (wél gebonden) is te koop op studiostoutshop.nl. Luister alvast een gratis hoofdstuk via mijn podcast. Link in bio!

A post shared by Mignon Nusteling (@mignonnus) on

Hoe keek jij naar de fout van de drukker?

"Eerst ging ik door alle lagen van mijn goede en slechte eigenschappen heen. Wat een amateurs, stelletje sukkels, heb ik gedacht. Maar ook: misschien is de hond van die medewerker net overleden of was het een technische fout, maar waarom hebben ze dat niet gezien?!

Maar na al die gedachten word ik snel strijdlustig. Gelukkig maar, want alle tijd dat je niets onderneemt, blijf je met die stress zitten. Ik heb gebeld naar de drukker en meteen ruzie gekregen. Niet optimaal. En uiteindelijk dacht ik: of ik kan alle kosten op hun verhalen en dan ben ik uren bezig met juristen, moet ik een waterdichte brief hebben en loopt dat proces de boel weer te vertragen. Of ik kan er zelf keihard voor gaan. Ik zie het als een keuze tussen negatief geld verdienen of positief geld verdienen."

Wat is het verschil?

"Als je altijd bezig bent met verloren geld terug te halen, zie ik dat als negatief geld verdienen. Kies je ervoor om nieuw geld te verdienen, dan is het positief. Uiteindelijk krijg je nooit elke euro terug zoals-ie was en je stopt er wel allemaal kostbare tijd en energie in. Die kan je volgens mij beter in nieuwe dingen steken. Dus in plaats van: ik wil mijn geld terug van de drukker, dacht ik: nu ga ik ervoor zorgen dat ik twee keer zoveel boeken verkoop."

'Ik denk alle scenario's uit omdat ik me dan ontzettend zelfverzekerd voel'

"Ik heb de nieuwe lading boeken bij dezelfde drukker besteld. De kans dat ze die fout twee keer maken, is statistisch heel klein, hoopte ik. De blunder heb ik omarmd door er eerlijk over te zijn, daar word ik een strijdlustiger en positiever mens van. Met die houding kan je ergens beter uitkomen dan je van tevoren had verwacht, zoals in het geval van Kruidvat."

Aan het begin van dit interview vertelde je dat je alle mogelijke scenario's helemaal uitdenkt van tevoren. Doe je dat omdat je zelf bang bent om te falen?

"Nee, dat is hartstikke zonde van je energie en het heeft helemaal geen zin. Ik denk alle scenario's alleen uit omdat ik me daardoor ontzettend zelfverzekerd voel in elke situatie, dan kan ik me makkelijker vasthouden aan wat ik zelf heb bedacht en sneller anticiperen.

Een vriendin van mij heeft een kind en is altijd te laat. Dan is haar band weer lek of er gebeurt iets anders. Ik denk van tevoren al: wat doe ik straks als mijn band lek is. Dat komt misschien ook doordat ik veel stress krijg van onverwachte situaties. Ik wil me graag aan mijn eigen plan houden. Daarom is er op toneel toch altijd een generale repetitie mét kostuum? Je wil gewoon weten waar je aan toe bent straks."

Heeft dat misschien ook met je autisme te maken?

"Dat zou wel kunnen, of misschien is het gewoon karakter. Ik denk dat het op deze manier wel makkelijker wordt om oplossingen te bedenken, want geloof me: die zijn er bijna altijd. Dat betekent overigens niet dat je helemaal niet mag balen. Ik zou dit jaar een camper kopen en toen dat onverwacht niet doorging, bleef ik langer in mijn emoties hangen dan ik normaal doe. Een familielid die ik aan de lijn had, zei: 'Bel me maar even als je klaar bent met huilen'. Dat heb ik gedaan en toen ik weer rustig was, kon ik beter luisteren naar de alternatieve oplossingen. Een oude bestelbus bijvoorbeeld, daar kan je prima een bed in zetten. Toen ik dat hoorde, kwam het gevoel van 'dit gaat lukken' meteen weer terug.

Je mag jezelf daarom ook gunnen dat het plan B misschien nog beter wordt dan het originele idee. Als je de creativiteit een beetje ruimte geeft, voelt falen bijna altijd als: I got this."

Wat is de silver lining voor het falen van de lijm?

"Ik ben in gesprek met de drukker over of ik de boeken zonder lijm mag houden, die wil ik graag doneren aan de voedselbank in Dordrecht. En de tientallen boeken die uiteindelijk wel goed waren, wil ik opsturen naar de wethouders en burgemeester. Met een brutaal briefje erbij: 'Het kan toch niet dat u dít boek niet op de plank heeft staan'. Die brutaliteit in combinatie met dankbaarheid is goud, daardoor voel ik me onoverwinnelijk."

Op de redactie zijn we ontzettend fan van de podcast 'How to fail' van de Britse schrijver Elizabeth Day. In deze ode aan falen interviewt de schrijver iedere week iemand over drie cruciale momenten waarop het misging. De podcast vormt de inspiratiebron voor deze rubriek en is enorm de moeite waard om naar te luisteren.

Lizzy van Hees