Close

Hoe ranziger hoe beter: waarom trash tv zo lekker wegkijkt

20 augustus 2020 05:08 / persoonlijk
Kim Kardashian
Kim Kardashian
K Kim Kardashian die haar mooiste tranen huilt als ze een oorbel kwijtraakt in Bora Bora en Gaby Blaasers overpeinzingen in de zoektocht naar 'ware liefde': het wordt ons allemaal voorgeschoteld in de categorie 'trash tv'. Redacteur Lizzy van Hees smult ervan als een glas vette chardonnay. Waar komt die liefde toch vandaan?

Sinds een paar maanden leef ik iedere week toe naar donderdag. Niet omdat we dan over de helft van de werkweek zijn of omdat het beetje uitgaansleven wat nu mogelijk is op donderdag weer begint. Nee, het heeft er alles mee te maken dat op die dag de een nieuwe aflevering van The Real Housewives of Beverly Hills online komt. 45 minuten aan pure vreugde met Lisa Rinna, die haar opgespoten lippen weer eens voorbijpraat, of Kyle Richards, die de hele bups lekker tegen elkaar opstookt. Of ze drinken allemaal net een tequila of wodka soda te veel en dan komen de klauwen écht boven tafel. Veel wijzer word ik er niet van en als ik héél eerlijk ben, kijk ik al tien (*crickets*) seizoenen naar dezelfde ruzies in een ander jasje. Maar God, wat hou ik van die vrouwen. Ze voelen inmiddels bijna een beetje als mijn eigen vriendinnen.

Ik heb me weleens afgevraagd waarom dit soort programma's me nooit vervelen. En hoewel ik het absolute antwoord nog niet heb, denk ik dat het te maken heeft met een knap staaltje redactiewerk aan de achterkant. Die monteren alles zo nauwkeurig dat ik – net als een paar miljoen anderen – op het puntje van m'n stoel blijf plakken. Heeft Denise nou wel of geen trio gehad met Brandi: I need to know!

Maar er kleeft meer aan dan een goede cliffhanger. Dit is psychologie van de koude grond, maar deze vrouwen worden goed betaald om de kijker te entertainen en ze hebben al snel uitgevogeld dat elkaar figuurlijk, en soms letterlijk, te lijf gaan daar een effectieve methode voor is. Dat betekent dat ruziemaken ineens wel heel aantrekkelijk wordt. Waar ik met mijn eigen vriendinnen doorgaans alles doe om ruzie te vermijden, dus soms je woorden inslikken, de situatie sussen waar nodig en vooral niet tegen zere schenen aanschoppen, doen de housewives dit júíst.

Hoe lekker is dat? Ik zou best af en toe tegen de schenen van mijn vrienden willen aantrappen zoals ik dat vroeger bij mijn broer of zusje deed – in de volle overtuiging dat het altijd weer goedkomt. Even de boel goed laten knetteren zodat alle opgebouwde frustratie verdwijnt en je daarna weer kan beginnen met een schone lei. Maar met mijn vrienden voelt dat toch niet zo eenvoudig, want at the end of the day worden zij niet betaald om mij te vergeven en volgende week vergezeld door een cameraploeg samen vakantie te vieren in Mexico, of straks voor de bühne alles uit te praten en elkaar met dikke krokodillentranen toch weer in de armen te sluiten. Kyle, you know I love you like a sister. Never hurt me like that again, promise?

In dat opzicht doen trash tv-sterren ons misschien denken aan het leven van een peuter: ze krijgen alle ruimte voor fouten, slecht gedrag en temper tantrums. Het enige wat wij kunnen doen is thuis vanaf de bank zachtjes nee schudden en het altijd beter weten. Bijvoorbeeld wanneer Jessica Simpson zich hardop afvraagt of tonijn nou vis of toch kip is. Of als we ons weer verbazen over de koppels die meedoen aan Temptation Island, die stuk voor stuk vooraf zweren voor altijd trouw te blijven. Vreemdgaan? Dan ben je echt een loser. Drie dagen later…

Misschien werkt trash tv wel als een lachspiegel op de kermis. Wanneer we ernaar kijken, zien we er zelf net wat beter, moreler, slimmer of meer in control uit. Het zijn geen voorbeelden waar we tegenop hoeven kijken, want hoeveel geld en spullen de Kardashians ook hebben, het zijn ook maar mensen. En wees nou eerlijk, wij zouden toch nooit zo dramatisch reageren als we een oorbel van 75.000 dollar kwijtraakten in de oceaan. Kim, there's people that are dying. Kop op, even een flinke meid zijn.

Maar door onszelf op deze spreekwoordelijke high horse te hijsen, doen we het genre trash tv ook wel een beetje tekort. Net als de mensen die erin figureren. Het is niet voor niets een miljoenenmarkt en zoals de zusjes Kylie en Kim hebben bewezen, begrijpen zij het businessmodel als geen ander. Ze winden de consument moeiteloos om hun vinger en zijn zeer waarschijnlijk degenen die het laatste lachen. Net als Neerlands trots Monica Geuze die met haar 25 lentes alle schaapjes allang op het droge heeft. En ook mijn favoriete Temptation-koppel Rosanna en Niels hebben na twee seizoenen op een tropisch eiland nog steeds een relatie én een verdienmodel.

Laten we het genre daarom niet te makkelijk wegzetten als guilty pleasure. Als kijker hoeven jij en ik ons er niet schuldig over te voelen. De makers en deelnemers evenmin - mits er niet wordt aangestuurd op grensoverschrijdend gedrag en andere misstanden, zoals in het verleden nog weleens het geval leek te zijn.

Zoals de 77-jarige Duitse filmmaker Werner Herzog het uitlegde aan the Guardian, geeft trash tv net zo goed als hoogdravende literatuur een prachtig inkijkje in de mens: 'Read everything. See everything. The poet must not avert his eyes'.

Lizzy van Hees