Close

Lekker boeiend

06 november 2020 04:11 / Tips van de redactie
E Een mooie podcast, een interessante discussie, een inspirerend boek of fascinerend mens: de wereld is oneindig boeiend. Iedere vrijdag delen wij hier onze obsessions-du-jour.

Boeiende film: Hope

Een film over een vrouw die te horen krijgt dat ze terminaal ziek is, waarna haar toch al niet zo denderende relatie het flink te verduren krijgt. Klinkt misschien niet als de gezelligste film om je weekend mee in te luiden, maar het Noorse drama Hope is toch echt meer dan de moeite waard. Redacteur Kim van der Meulen zag ’m vorige week, toen je nog gewoon naar de bioscoop kon, en raadt je aan ’m op je nog-zien-lijstje te zetten (of hem te bekijken op filmplatform Picl, waar-ie vanaf 19 november te zien is).

Kim: “Regisseur Maria Sødahl kreeg in 2010 te horen dat ze kanker had en zou overlijden, maar ze genas toch. Ze verwerkte haar ervaringen in een scenario waar ze al langer aan werkte, over een man en een vrouw die twintig jaar verschillen en hun samengestelde gezin, bestaande uit zes kinderen. Het werd het prachtige Hope, waarin hoop, twijfel en angst elkaar voortdurend afwisselen." 

"Anja (de geweldige Andrea Bræin Hovig) moet accepteren dat ze doodgaat, heeft geen idee hoe ze het de kinderen zal vertellen, gaat emotioneel en fysiek stuk van de bijwerkingen van alle medicatie en vindt het moeilijk hulp van haar man te accepteren. En dat allemaal terwijl de feestdagen zich aandienen. Ingetogen, geloofwaardig en knap gespeeld, en zo invoelbaar dat het pijn doet. Neem alleen al de scène waarin Anja de diagnose stoïcijns aanhoort, terwijl haar man zachtjes instort. Ik huil eigenlijk nooit bij films – de teller stond dankzij de eindscène van Dancer in the Dark op één. Die staat nu op twee.”

Lekkere podcast: Dear Joan and Jericha

Een ‘deeply horrid advice show’, zo omschreef The Guardian deze grotendeels geïmproviseerde podcast van de Britse comedians Julia Davis en Vicki Pepperdine. In elke aflevering kruipen ze in de huid van de bevriende kwebbeltantes Joan (vaak getrouwd en gescheiden, vijf kinderen, schrijft erotische fictie) en Jericha (dertig jaar getrouwd, één dochter, schrijft boeken over depressie). Ze beantwoorden lezersvragen over alle denkbare onderwerpen, op een keurig klinkende, maar politiek incorrecte manier. De running gag: elk antwoord komt erop neer dat het de schuld van de vrouw is.

Vicki Pepperdine en Julia Davis
Vicki Pepperdine en Julia Davis

Redacteur Lizzy van Hees is fan:“Dear Joan and Jericha is een heerlijke podcast voor iedereen die van Britse humor houdt: hoe grover, hoe beter. Davis en Pepperdine zijn weergaloze comedians, die de absurde adviezen persifleren die vrouwen af en toe krijgen wanneer ze advies inwinnen bij een hulprubriek. Van hoe je extra kilo’s kwijtraakt tot vaginale schimmel, of manieren om je man te pleasen: Joan en Jericha zijn grof, vunzig en keihard in hun oordeel en advies. Vooral de beschrijvingen van de foto’s die de fictieve briefschrijvers meesturen zijn zalig om naar te luisteren. ‘Oh, she looks much older than 62. She’s lucky she looks slender, but slender in that withered way’. Elke aflevering duurt zo’n twintig minuten. Heerlijk materiaal voor een wandelingetje tussendoor of tijdens de afwas, dus.”

Lekker boek: Eerlijk zeggen van Eva Hoeke

Columns zijn, net zoals veel andere waardevolle dingen (we noemen wijn, we noemen kerstkransjes met musket) bedoeld om periodiek en met mate genuttigd te worden. Een bundeling columns voelt dus altijd een beetje tegennatuurlijk: daar waren ze niet voor bedoeld! Maar eindredacteur Peper Hofstede is niet vies van lekker bingen en verslond de nieuwe bundel van Eva Hoeke nagenoeg in één nachtelijke sessie. Peper: “Ooit liep mijn eigen leven eventjes parallel met dat van Hoeke: toen ze nog voor Het Parool schreef, meestal over de buurt waar ik ook woonde. Bovendien zijn we even oud, kennen we een paar dezelfde mensen en hebben we een vergelijkbaar beroep. Een feest der herkenning. Ik was dus ook licht teleurgesteld toen ze verhuisde, naar een dorp nog wel, kinderen kreeg – en mijn leven achter zich liet.

Maar het grappige is dat haar stukjes er niks minder herkenbaar door zijn geworden. Als ze de terrible twos van haar dochter beschrijft, denk ik: o ja, natuurlijk, zo is dat. Als ik lees over de grote Brabantse begrafenissen van haar schoonfamilie, zou ik daar voor mijn gevoel zo tussen kunnen staan. Lees je alle columns achter elkaar, dan ontstaat zo een universumpje vol geruststellende lulligheid, en pijnlijke en liefelijke lulligheid trouwens ook, want bij Hoeke zijn schoonheid, wreedheid en banaliteit compleet met elkaar verweven. Het is, zeker nu mijn wereld zich door corona tot een straal van vijfhonderd meter rond m’n huis beperkt, heel fijn om te lezen hoe het leven zich voornamelijk in kleine hoekjes voltrekt - een gesprekje bij de broodjeszaak, een appje met oude foto’s - en dan toch zo vol beleving is.”

LEES MEER OVER