Close

Wat ik had willen weten voordat... ik weer ging studeren

04 januari 2021 11:01 / Zelfontwikkeling
H Hindsight is 20/20 zeggen ze wel: achteraf weet je het allemaal zo goed. Kennis waar je zelf niks meer aan hebt, maar waar je een ander wel mee kan helpen. Daarom vragen we in deze rubriek aan ervaringsdeskundigen: wat had je graag eerder willen weten? Deze keer: waar moet je rekening mee houden als je weer met je neus in de boeken duikt?

Het is goed voor je hoofd, voor je carrière en je zelfvertrouwen. En bovenal: het is leuk! Maar dan moet je wel even bereid zijn een hele hoop tijd en met een beetje pech ook behoorlijk wat geld op te offeren. Wie overweegt opnieuw te gaan studeren – lang nadat je je laatste papiertje binnensleepte – staat voor een belangrijke keus: ben je bereid om in jezelf te investeren? Ook als je al een drukke baan hebt, of een gezin dat je ook graag aandacht geeft, of zelfs beide?

Het was precies de keus waar Marian Velzeboer (39) drie jaar geleden voor stond. Ze werkte al 12,5 jaar voor dezelfde werkgever, als senior verpleegkundige in de psychiatrie. Waardevol werk, mooie organisatie, maar: ze begon wel een beetje vast te roesten. “Ik merkte dat ik een uitdaging miste. Ik ging zeker niet met buikpijn naar werk, maar wilde wel voorkomen dat ik dat punt zou bereiken”, herinnert ze zich. Een herkenbaar gevoel, en iets wat haar werkgever ook al was opgevallen. Of ze niet toevallig zin had in een studie HBO-V? “Daar had ik zelf stiekem ook al over nagedacht, maar nog nooit concreet gemaakt. Maar nu het me werd aangeboden, besloot ik het ook echt te doen.”

Of nou ja, daar ging natuurlijk wel wat aan vooraf.

1. Stem af met het thuisfront

In de eerste plaats: een goed gesprek met haar man. Die werkt ook in de zorg, net zo onregelmatig als Marian zelf, en o ja: hun kinderen waren op dat moment 2 en 1. Waar haal je dan de tijd vandaan?! “Mijn man was heel blij voor me dat ik deze kans kreeg, maar we moesten natuurlijk wel goed kijken naar wat het voor ons gezinsleven betekende. Ik werkte op dat moment 32 uur, net als hij. En de studie zou zo’n 20 uur per week vergen. Maar we wisten ook: als de kinderen straks op school zitten, moeten ze naar zwemles, verjaarspartijtjes, bij vriendjes spelen… dan wordt het alleen maar drukker. Het was dus het juiste moment. Ik wist: ik moet nu 2,5 jaar knallen, alles op alles zetten, maar dan is het echt wel mogelijk.”

In de praktijk betekende dat: goed de week doornemen en vooral tijd claimen. “Dat was soms echt wel pittig, want dat betekende meestal dat ik pas aan de slag kon nadat ik er al een lange werkdag en een avond met de kinderen erop had zitten. Dan was ik al bekaf en moest ik nog aan de bak. Het was heel fijn als onze dochters af en toe naar opa en oma konden. Of ik ging twee uur eerder dan mijn dienst zou beginnen al naar werk, om daar op een rustige plek te kunnen studeren. Daar kon ik me toch net iets beter concentreren dan aan de eettafel.”

2. Vraag steun op werk en bij studiegenoten

Dat soort hulp van haar werkgever bleek al van net zulk groot belang. “Die hebben mijn opleiding niet alleen betaald, maar ook in praktische zin mogelijk gemaakt.” Zo kon Marian bijvoorbeeld minder uren gaan werken: “Ik ging van 32 naar 28 uur, waarvan ik ook nog 4 uur echt aan de studie mocht besteden. Aanvankelijk zou het zelfs 20 uur werken zijn, maar ik vond zelf dat ik dat als senior verpleegkundige niet naar mijn team kon verantwoorden. Dan zou ik simpelweg mijn werk niet meer goed kunnen doen en jongere collega’s minder kunnen begeleiden. Dus dit was een prima compromis.”

'Mijn klasgenoten moesten keihard lachen om mijn naïviteit'

En dan nog een dag in de week naar school natuurlijk. Een leuke klas, met allemaal mensen die net als zij al wat ouder waren en al werkzaam waren in de psychiatrie. “Dan begrijp je elkaar heel goed. Mijn klasgenoten waren lotgenoten, we hebben elkaar er op lastige momenten echt doorheen gesleept. Er was heel veel herkenning en gelukkig ook heel veel plezier samen.” En ook de begeleiding vanuit de opleiding was vaak waardevol en recht voor z’n raap: “Bijvoorbeeld toen mijn begeleider zei: ‘Ga nou niet zitten wachten op inspiratie. Spreek gewoon met jezelf af dat je vandaag dit stuk schrijft en doe dat dan.’ Klinkt simpel, maar voor mij was het een eyeopener.”

3. Neem de tijd om je eigen weg te vinden

Want dat studeren was ze wel een beetje verleerd. Marian: “Ik heb dat echt weer opnieuw moeten uitvinden. Ineens weer de boeken in, opdrachten maken, stage lopen, voor toetsen leren… Gelukkig bleek mijn praktijkervaring juist vaak ook handig. Ik kon goed inschatten wat er nodig was en of ik echt mijn tijd moest besteden aan opdrachten over bedden opmaken, injecteren of bloeddruk meten – dat is al 20 jaar mijn dagelijks werk. Tegelijkertijd was het dan weer wel extra hard bikkelen voor de toetsen.”

En ook het digitale aspect van de studie bleek weer even wennen. “Als ik iets mag aanraden aan iemand die weer gaat studeren: verdiep je goed in hoe het onderwijs tegenwoordig verloopt”, adviseert Marian. Zo nam ze naar haar eerste les braaf een pen, agenda en een broodje voor tussen de middag mee, maar had ze haar laptop – de gateway naar alle lesstof - gewoon thuis gelaten. En memorabel was het moment dat ze hoorde dat ze haar opdrachten iedere week kon inleveren bij de ‘inleverbieb’. “Ik was daar echt een beetje verbolgen over, want: waar was die bieb, en moest ik daar dan echt iedere week naartoe? Maar dat bleek natuurlijk gewoon een digitale plek. Ik deed mijn klasgenoten wel een plezier met mijn vragen: die moesten keihard lachen.”

'Ik merk dat het ook mijn dochters bezighoudt'

En ook het theoretische gedeelte speelde zich veel meer online af dan ze gewend was. “Alles moet voortdurend onderbouwd worden met verwijzingen naar wetenschappelijke artikelen, en het duurde echt even voor ik doorhad waar ik die kon vinden. Dat was ik bij m’n mbo 4-opleiding natuurlijk niet gewend.”

4. Weet waar je het voor doet

Als je zoveel energie en tijd ergens insteekt, is het fijn om je ogen scherp op de bal te houden. Maar in het geval van Marian ging het niet direct om een promotie of meer geld. “Ik werkte al op het niveau waar ik de studie voor deed, en ik zat al boven in mijn schaal.” En toch was het meer dan de moeite waard. “Ik had natuurlijk een flinke stok achter de deur: omdat mijn werkgever de opleiding betaalde, kon ik niet zomaar ‘o nee, toch niet’ zeggen. Ik vond dat ik het hen en mijn man verplicht was om goed mijn best te doen. Zij hadden in me geïnvesteerd.”

Maar daarnaast leverde het ook echt voor haarzelf veel op. “Ik sta op werk nu veel steviger in mijn schoenen. Ik kan mijn team niet alleen uitleggen wat we doen en hoe we dat doen, maar ook waaróm we het zo doen. Mijn theoretische onderbouwing is nu veel sterker en daardoor krijg je mensen ook beter mee. Mocht ik ooit op zoek willen naar een andere baan, dan zijn mijn carrièrekansen nu ook veel beter.”

En het belangrijkste misschien: het geeft enorm veel zelfvertrouwen. “Het is echt wel zwaar geweest, en als je tegen me had gezegd dat ik dit ooit zou doen toen ik 20 was, had ik gezegd dat je hartstikke gek was. Maar omdat mijn man en mijn werkgever in me geloofden, en omdat ik toch echt wel wat meer verdieping zocht, ben ik het toch aangegaan. En nu kan ik tegen mezelf zeggen: je bent 39 en je hebt het toch maar mooi geflikt. Ik merk ook dat het mijn dochters bezighoudt. Ik ben afgelopen zomer afgestudeerd en nu zeggen ze weleens tegen elkaar: ‘Mama hoeft niet meer naar school, die is al klaar.’ Ik hoop dat ze dat voor later, voor zichzelf onthouden. Ik ben blij dat het klaar is en ik mijn papiertje heb, maar had het ook voor geen goud willen missen.”

Peper Hofstede

LEES MEER OVER