Close

Lekker boeiend

12 februari 2021 03:02 / Tips van de redactie
E Een mooie podcast, een interessante discussie, een inspirerend boek of fascinerend mens: de wereld is oneindig boeiend. Iedere vrijdag delen wij hier onze obsessions-du-jour.

Lekker boek: Min of meer opmerkelijke gebeurtenissen uit het leven van een treuzelaar

Een ‘egodocument’, zo noemt journalist en schrijfster Cindy Hoetmer haar boek Min of meer opmerkelijke gebeurtenissen uit het leven van een treuzelaar, al spreekt haar uitgeverij liever van een roman. Hoe je het ook wilt noemen: redacteur Floor Bakhuys Roozeboom geniet van dit boek, dat voortkwam uit een opdracht die Hoetmer zichzelf gaf – elke dag op Facebook opschrijven wat ze had meegemaakt, ook al waren het naar eigen zeggen vooral saaie dingen. Een dagelijkse motivatie om te blijven schrijven. Floor: "Ik weet niet of het door de lamlendigheid van de lockdown komt, maar de laatste weken was ik mijn liefde voor lezen een beetje kwijt. Te moe, geen zin, kon me er niet toe zetten. Maar sinds iemand me tipte over dit boek van Cindy Hoetmer lig ik weer ’s nachts te lezen en heb ik mijn vriend al meerdere keren wakker gelachen."

"De uitgeverij beschrijft het boek als volgt: "Het leven van deze midlifer is op het eerste gezicht niet erg opwindend: ze drinkt elke vrijdag bier in stamcafé De Pels, bezoekt trouw op zondag haar gepensioneerde ouders, en loopt door de Amsterdamse Jordaan met zijn typische bewoners. Maar Hoetmer weet alledaagse situaties met zoveel humor, melancholie en liefde te beschrijven dat ze haast epische proporties aannemen.’ En dat is precies zoals het is. Geen meeslepende verhaallijn, maar meesterlijke korte stukjes die het leven laten zien in al z'n rommeligheid. Hoetmer bewijst met dit boek dat het eigenlijk niet uitmaakt waar je over schrijft, als je het zo goed doet als zij."

Boeiend Instagramaccount: Charlie Mackesy

De Britse kunstenaar en auteur Charlie Mackesy begon op zijn 19e met tekenen, nadat zijn beste vriend om het leven was gekomen bij een auto-ongeluk. Het was aanvankelijk een manier om met het verlies om te gaan, maar hij kreeg er steeds meer plezier in en werd een bekend illustrator. Stagiair Annemieke van Straalen geniet dagelijks van de tekeningen op Mackesy’s Instagramaccount. "Hij trakteert zijn volgers, waar ik me nu ook onder mag scharen, elke dag op de mooiste illustraties, vergezeld van suikerzoete teksten die tóch allesbehalve cheesy zijn. Stuk voor stuk scènes uit zijn boek met de veelzeggende naam De jongen, de mol de vos en het paard, waarmee hij maar liefst 55 weken (!) in de Sunday Times Bestsellers List heeft gestaan. Oprah is ook fan."

"Die populariteit begrijp ik helemaal: scrollend over zijn pagina is het is een beetje alsof je door je favoriete kinderboek bladert. Hartstikke nostalgisch en wholesome as fuck. De coronablues heeft ongetwijfeld zijn weerslag op hoe week ik kan worden van een illustrtaie met krabbeltje dat luidt: ‘This is getting harder’, sighed the boy. Waarop het paard antwoordt: ‘Then every step you take is a bigger victory.’ Mooi zijn ook de filmpjes waarop je ziet hoe hij te werk gaat. Misschien is het juist nu wel helemaal oké om je Booker Prize-winnende Marieke Lucas Rijneveld éven te verruilen voor deze parel in jip-en-janneketaal. Hij ligt binnenkort in elk geval op mijn nachtkastje, om de prikkels van de dag met fluweelzachte woorden uit m’n hoofd te bannen. Overigens uiteraard besteld bij mijn lokale boekhandel via Libris.nl."

Lekkere docu: Here I Am

Na het zien van de veelbesproken documentaire Framing Britney Spears (nog niet uit in Nederland, maar op YouTube al te vinden) was redacteur Kim van der Meulen toe aan een vrolijker stemmende muzikantendocu. De Netflixfilm Here I Am bijvoorbeeld, over de iconische, megaproductive Dolly Parton (75). "Zo heftig als de Britney-docu is – resumé: jong talent wordt kapotgemaakt door showbizzwereld, paparazzo en geldbeluste vader – zo heerlijk opgewekt is Here I Am. Dolly Parton beukte zich met talent en zelfspot naar binnen bij het mannenbolwerk dat de muziekscene van Nashville in de sixties was.

Ze maakte korte metten met vooroordelen over haar in een van haar eerste liedjes en in 1966 bezong ze al gendergelijkheid in Just Because I’m a Woman. Haar platenmaatschappij wilde niet dat ze zou trouwen (iets met bad for business), maar ze deed het toch en bewees dat ze getrouwd én succesvol kon zijn. Fun fact: ze weigerde de rechten van I Will Always Love You aan Elvis te verkopen. ‘Het brak mijn hart,’ zegt ze – want ja, Elvis – maar het was zakelijk verstandiger. Dat bleek wel toen Whitney Houston haar nummer later coverde."

"Toegegeven: Here I Am is een vrij kritiekloze, tikkie Amerikaanse docu, maar ik kreeg meteen weer zin in het leven. Ook dankzij Dolly’s opgewektheid en humor. Als ze haar crew begroet tijdens de repetities van een jubileumconcert, zegt ze: ‘Sommigen van jullie zien er goed uit voor mijn leeftijd.’ Over haar uiterlijk maakt ze ook graag grappen (‘Wie mijn haar knipt? Dit heb ik zo gekocht.’). En van de aandacht voor haar geniale songwriting kreeg ik spontaan zin om zelf een liedje te schrijven. Ze heeft trouwens nog duizend liedjes op de plank – uurtje over? Zij schrijft een hit. Vorig jaar gaf ze de ontwikkeling van het coronavaccin ook nog eens een flinke injectie. What’s not to like?"

LEES MEER OVER