Close

Lekker boeiend

19 februari 2021 01:02 / Tips van de redactie
E Een mooie podcast, een interessante discussie, een inspirerend boek of fascinerend mens: de wereld is oneindig boeiend. Iedere vrijdag delen wij hier onze obsessions-du-jour.

Lekkere podcast: The Apology Line

De Amerikaanse kunstenaar Allan Bridge had in 1980 een leuk idee: hij begon een telefoonlijn waarbij iedereen anoniem excuses kon aanbieden voor wat dan ook. Bridge liet de inkomende gesprekken rechtstreeks naar zijn antwoordapparaat doorschakelen – state of the art, destijds – en zond ze op een later moment uit. Het project liep uit de hand, is te horen in de podcast The Apology Line, gemaakt door zijn weduwe Marissa. Redacteur Kim van der Meulen joeg alle zes afleveringen er in anderhalve dag doorheen. “Man, wat is dit een geweldig gemaakte podcast. Ik begon er deze week aan tijdens een wandelingetje en ineens was ik ruim een uur en twee afleveringen verder. Het is fascinerend om te horen hoe Bridge – die zichzelf Mr. Apology noemt omdat hij anoniem wil blijven – langzaam steeds meer verslaafd raakt aan zijn eigen ‘kunstproject’.

Hoewel niet alle biecht-belletjes even goed te verstaan zijn (tja, telefooncellen in de eighties), liepen de rillingen me soms over de rug: van een vrouw die opbiecht dat ze geslagen wordt door haar man tot een grappenmaker – of niet? – die alvast zijn excuses aanbiedt voor de moord op Mr. Apology die hij nog gaat plegen. De morele dilemma’s waarmee hij te maken krijgt zijn ook interessant: moet hij meewerken aan een politieonderzoek terwijl hij bellers anonimiteit garandeert? Kan hij zomaar met een beller afspreken? En wat is voor hem nou eigenlijk belangrijker: zijn biechtlijn of zijn huwelijk? Het geluid van deze creepy podcast is ook te gek, al sla ik daar misschien op aan omdat ik zo weinig nieuwe omgevingen zie: als Marissa’s voice-over vertelt dat ze een druk café in New York binnenloopt, bén je even in die kroeg.”

Boeiend boek: Een man voor de zomer

Onlangs vertelde journalist Sheila Sitalsing in een Volkskrant-interview over haar bewondering voor een van de columns van Renate Rubinstein, die in 1990 overleed. Rubinsteins werk was in de jaren zestig en zeventig bijzonder, vertelde ze, omdat ze met autoriteit over wereldzaken schreef – iets wat in die tijd vooral was voorbehouden aan mannen. Na het lezen van deze lofprijzing wilde redacteur Lizzy van Hees Rubinsteins werk ook leren kennen. Lucky her: eind vorig jaar verscheen de bloemlezing Een man voor de zomer, een door erven samengestelde verhalenbundel. Duik er vooral in, zegt Lizzy: “De verhalen zijn slim, mooi, grappig en boeiend, en de schrijfwijze van Rubinstein tilt het geheel naar een hoger plan. Stellig en realistisch, maar zo opgebouwd dat het bijna poëtisch wordt. In de verhalen volg je de schrijver op haar levenslange reis in de liefde. Van toevallige ontmoetingen op straat tot donkere cafés, een huwelijk en echtscheiding: liefde blijkt een dankbaar thema. Want of het nou over seks en liefde gaat in de vrijzinnige jaren zestig of in 2021, wezenlijk is er weinig veranderd. Het kan klein en ondeugend zijn, groots en meeslepend en soms ongelooflijk ingewikkeld en verdrietig."

"Het voelt alsof Rubinstein me als lezer aan de hand neemt, op een tour langs haar herinneringen. Dat heeft iets troostends. Zo schrijft ze over het alleen leren leven na een scheiding. Iets wat in eerste instantie ‘dooie ellende’ was, maar waar je uiteindelijk weer aan went. Ze filosofeert over de verschillen tussen mannen en vrouwen – nog steeds genoeg voer voor discussie. En zelfs de verdrietigste situaties kan ze met humor opschrijven: ‘Eén geluk had ik – toen ik de diagnose MS kreeg wás ik al ongelukkig. Ik viel niet van het geluk in het ongeluk want ik was al vier jaar eerder terechtgekomen in de wereld van de ongelukkige, die een heel andere wereld is dan die van de gelukkige. Ik schreef daar een boek over dat Niets te verliezen en toch bang heet. Niets te verliezen… het lot moet even gegiecheld hebben. (…) Tegenwoordig denk ik dat die lange jaren van ongeluk een goede voorbereiding waren op mijn nieuwe leven als invalide. Ik hoefde niet meer ongelukkig te worden, ik was het al.

Boeiende docu: Can’t get you out of my head (BBC)

De waan van de dag: we houden ervan (op de hoogte zijn is heus leuk en belangrijk) en we haten ’m af en toe (kom op, is er dan ook niks meer pertinent?!). In dat laatste geval biedt de documentaireserie Can’t get you out of my head van Adam Curtis voor de BBC uitkomst: die gaat voor het grotere perspectief. Eindredacteur Peper Hofstede kreeg ’m aangeraden door haar zus. “Ze stuurde me een appje: ‘Als je nog ergens acht uur overhebt, raad ik je deze aan. Leuke, weirde docu.’ Ik had geen acht uur over, maar het is mijn grote zus, dus begon met een aflevering van 1 uur en 14 minuten en was toen toch hooked."

"Deze serie gaat over het spanningsveld tussen individu, collectief en macht en probeert via die weg politiek, klimaat, cultuur, filosofie, psychologie, misdaad en de financiële wereld aan elkaar te verbinden. Dat klinkt een beetje plat en hoogdravend, maar het levert juist hele interessante theorieën op en heeft me op een nieuwe manier naar onze geschiedenis laten kijken. De afleveringen focussen voornamelijk op het VK, de VS, China en Rusland uit de tweede helft van de vorige eeuw. In grote lijnen laat het zien dat het communisme het individu vervreemdt van zichzelf en het kapitalisme het individu vervreemdt van het collectief, en welke prijs ieder daarvoor moet betalen en wie er profiteert. En als die lange lijnen toch niet zo je ding zijn, maakt dat eigenlijk ook niet uit: de montage is een soort beeldpoëzie. Daar kun je van houden of niet (niet iedereen is fan van Adam Curtis), maar ik vind het al met al toch geruststellend dat dit niet de eerste Heel Verwarrende Tijd is om in te leven.”

LEES MEER OVER