Close

Lekker boeiend

19 maart 2021 05:03 / Tips van de redactie
It's a sin
It's a sin
E Een mooie podcast, een interessante discussie, een inspirerend boek of fascinerend mens: de wereld is oneindig boeiend. Iedere vrijdag delen wij hier onze obsessions-du-jour.

Boeiende serie: It’s a Sin

Op NPO Plus staat sinds kort een serie die even heftig als mateloos fascinerend is en die je écht niet mag missen: It’s a Sin. De miniserie werd gemaakt door een van de beste scenarioschrijvers van Groot-Brittannië (Russell T Davies, die van adult gay dramas zo ongeveer zijn specialisatie maakte), en gaat over de aidsepidemie in de jaren tachtig. Columnist Zahra Boufadiss bingewatcht erop los. Zahra: "In de serie volg je een groep jongeren in Londen, die begin jaren tachtig in één huis wonen. Ze hebben heel andere achtergronden: de een komt uit een arbeidersmilieu, de ander studeert rechten. Wat ze met elkaar gemeen hebben, is dat ze allemaal gay zijn. In de plaatsen waar ze vandaan komen, durfden ze niet uit de kast te komen – je begrijpt vanzelf waarom, want de serie laat ook goed zien hoe er met homoseksuelen werd omgegaan – maar in Londen vinden ze vrijheid, ook op seksueel gebied."

"In de eerste aflevering feesten ze volop, en dan komt ineens een onbekend virus op. Dat begint met geruchten uit Amerika: er zou een virus zijn dat het op homo’s heeft voorzien. De hoofdpersonen willen dat lange tijd niet geloven – een virus dat een specifieke groep target vinden ze een belachelijk idee. Maar dan zie je hoe het virus langzaam grip op hen krijgt: mensen vallen ineens weg of takelen volledig af. En dan heb je nog het stigma waarmee ze moeten leven. In de jaren tachtig was aids een doodsvonnis; er hangt een donkere wolk boven ze in de wachtkamer van het ziekenhuis. De serie maakt heel invoelend wat mensen toen hebben doorgemaakt. De acteurs zijn erg goed – Neil Patrick Harris speelt een mooie rol – en het is heel dubbel om de vrolijkheid en de liefde, maar ook de heftigheid van die tijd te zien. Het is onmogelijk om het droog te houden bij deze serie."

Lekker Instagramaccount: Videoflone

Iedereen die een beetje extra vrolijkheid op the gram zoekt: de Britse comédienne Flora Anderson helpt je op weg. Ze maakte eerder al de corona influenced podcast Happy Birthday Twice en babbelt mee in de hardloopmuziekpodcast (ja, echt) Run the Track, maar op haar Instagramaccount Videoflone doet ze er nog een schepje bovenop. Redacteur Lizzy van Hees wordt er happy van. Lizzy: "In mijn continue pogingen om Instagram leuk te houden, ontdek ik ook steeds meer kleine parels. En ik zal je zeggen: zolang de commercie en ‘paid partnerships’ er nog niet aan te pas komen, is het kijkplezier voor mij stukken groter. Zo struikelde ik een paar weken geleden over de Flora Anderson, die zich ‘Lil Fliz’ noemt en die in haar eentje komische sketches opneemt voor social media. De hoofdrol in haar satire? Popcultuur, Hollywood, smartphones en ga zo maar door. Denk aan een moderne interpretatie van Jack uit Titanic die over zijn chick Rose vertelt: 'She wants to like… give me a nude, by getting me to draw her.'"

"Ook mooi: de audities als coronavaccin of nieuwe Samantha in Sex and the City. Hoe ze het verzint? Geen idee. Maar haar sketches laten goed zien hoe belachelijk seksistisch of vreselijk ouderwets sommige filmscripts zijn. Het resultaat: ik zit hardop te lachen omdat ze steeds de juiste snaar weet te raken. Vooral omdat het geheel vrij amateuristisch lijkt, vind ik dat een behoorlijke prestatie. Maar misschien maakt dat gebrek aan gelikte visagie, licht en editing het zelfs nog grappiger. Wat kun je een lol hebben in je eentje. dat spat er bij Lil Fliz in ieder geval vanaf. Dus mis je de bioscoop – ja, zelfs de slechte romcoms, uitgaan en de bijbehorende rookruimtes of überhaupt een lichtpuntje in ellenlange coronadagen: she’s your girl."

Boeiende website: Foam Talent 2020

Oproep aan fotografie-addicts, museumjunkies en alle anderen die het missen om met hun neus bovenop de mooiste foto’s te staan in de beste musea: pak het grootste beeldscherm dat je hebt erbij en surf naar de digitale expositie van Foam Talent 2020. En refresh je browser vooral een paar keer, want elke keer zie je weer een nieuw openingsbeeld. En dan ben je nog niet eens begonnen aan het heerlijke eindeloze doorklikken dat je daarna te wachten staat.

Redacteur Kim van der Meulen vindt deze website, nu een bezoekje aan fotografiemuseum Foam er nog even niet in zit, the next best thing. Kim: "Alles aan deze site is mooi: de vormgeving, het werk van jong fotografietalent (tot 35 jaar) en de ervaring zelf – omdat je je eigen weg kunt bepalen op deze site, heb je toch een beetje het idee dat je door een expositieruimte dwaalt. In een museum kun je soms ineens helemaal gegrepen worden door een kunstwerk. Dat gevoel is lastig te vatten op een beeldscherm, maar deze site evenaart dat aardig. Ook dankzij de manier van presenteren. Geen simpel gescrol door foto’s hier: er zijn soundscapes, video’s, flitsende beelden en interviews.

Zo hoor je de Nigeriaanse Aàdesokan vertellen over zijn fotoserie PVC Meatway – bizar onderwerp, trouwens – en kun je ondertussen door de reeks scrollen en achtergrondinformatie lezen. Ik ben ook in de ban van Douglas Mandry’s Monuments, waarvoor hij foto’s van bergbeklimmers uit het begin van de vorige eeuw en ijs en Zwitsers gletsjerijs combineerde. Ook een mini-obsessie aan het worden: Red Lotus van de Thaise kunstenaar Kamonlak Sukchai. Geluid aan! O ja, ben je juist niet zo van al dat visuele spektakel, dan kun je hier alles in magazinevorm lezen en bekijken."

LEES MEER OVER