Close

Wat ik had willen weten voordat… ik ging LARP’en

12 april 2021 02:04 / Inspiratie
H Hindsight is 20/20 zeggen ze wel: achteraf weet je het allemaal zo goed. Kennis waar je zelf niks meer aan hebt, maar waar je een ander wel mee kan helpen. Daarom vragen we in deze rubriek aan ervaringsdeskundigen: wat had je graag eerder willen weten? We spraken Sam, die aan LARP doet.

LARP’en – Life Action Role Playing - wordt in de media soms weggezet als maf. Iets voor nerds. Maar Sam* (23) vindt er een parallelle wereld waarin die** zich kan losmaken van het dagelijks bestaan, waarin die zelf hun levensverhaal bedenkt, waarin iedereen kan zijn wie ze willen zijn, waarin sociale skills op een veilige manier kunnen worden ontwikkeld en waarin men elkaars persoonlijkheid niet veroordeeld – LARP’ers interacteren immers met elkaars personage, niet met elkaar. Het voelt bijna als een reallife fantasy versie van The Sims.

Sam speelde al een tijdje het roleplaying bordspel Dungeons & Dragons. Dit lijkt een beetje op LARP’en, alleen speelt het verhaal zich op tafel af, niet in de ruimte. Zie het een beetje alsof je Kolonisten van Catan speelt, maar dan neemt iedere speler een andere rol aan. De één is kolonist, de ander boer, de ander marktkoopman. Iedere speler heeft zijn eigen vaardigheden, doelen en idealen. En ook zijn eigen persoonlijkheid. Vanuit Dungeons & Dragons was de stap naar LARP voor Sam klein. “Op YouTube zag ik iets over LARP. Het leek me wel cool, dus ben ik een vereniging gaan zoeken. Ik kwam al snel uit bij Nocturne Haarlem. Zij spelen een verhaal genaamd Vampire The Masquerade.”

Sam in hun rol als Orio
Sam in hun rol als Orio

Voordat iemand lid wordt van Vampire The Masquerade, moet die een personage ontwikkelen, met een eigen persoonlijkheid, geschiedenis, kledingstijl, you name it. De spelers van Vampire The Masquerade, meestal zijn het er zo’n tien tot twintig, komen periodiek bij elkaar in gehuurde zaal in Haarlem, om met elkaar te spelen. Iedere keer dat er gespeeld wordt, wordt het verhaal uit voorgaande sessies vervolgd. De leden spelen dus ook altijd hetzelfde personage. De spelleiding verzint een aantal grove plotlijnen per sessie, maar voor de rest bepalen de spelers zelf wat er tijdens een LARP allemaal gebeurt.

We vroegen Sam hoe zo’n spel zich ontvouwt en wat die graag had geweten voordat die eraan begon.

1. Het script verzin je zelf

Toen Sam zich had aangemeld, werd de LARP’er in spé door de spelleiding, twee mensen die in het echte leven een stelletje zijn, uitgenodigd om op gesprek te komen. Met z’n drieën zijn ze Sams karakter gaan creëren. “We hebben daar een paar gezamenlijke sessies aan besteed, maar uiteindelijk heeft het me drie maanden gekost om mijn personage volledig te ontwikkelen. Je bepaalt iemands voorgeschiedenis, persoonlijkheid en in mijn LARP ook hoe en wanneer iemand vampier is geworden.”

Sams personage, Orion is een stoer persoon uit New Orleans. En heimelijk vampier. Orion is naar Nederland gevlucht, omdat het in New Orleans voor hen als vampier niet meer veilig was. “Ik heb met de spelleiding besloten dat één van de personages die al langer in het spel was, mijn oom zou zijn. Op deze manier kon ik zogezegd in het verhaal geschreven worden.” Een beetje vergelijkbaar dus met een vergeten kind dat ineens Ludo Sanders leven in wordt gefietst.

'Het gebeurt vaak zat dat ik zó hard moet lachen, dat ik niet in mijn rol kan blijven'

Tijdens het spel ontwikkelt Sams personage zich steeds verder. Maar ook het verhaal van de andere spelers. Iedere keer als ze samenkomen, pakken de spelers het verhaal dus weer op. “De spelleiding verzint de rode draad van het verhaal. Wat ruwe plotpunten, waar we met z’n allen omheen spelen. Voor de rest bepaal je helemaal zelf welke kant je opgaat met je personage. Soms bedenk ik al van tevoren wat ik tijdens de volgende sessie wil gaan doen. Als ik bijvoorbeeld een gevecht wil aangaan met iemand, stuur ik van tevoren een whatsappje: hé, zullen we eens een ruzie uitspelen? Er moeten nog klappen vallen”, legt Sam uit. “We vechten niet echt hoor. We hebben ook geen echte wapens, maar wapens gemaakt van foam.”

Er is ook ruimte voor liefde en romantiek in het spel. “Twee spelers hebben in het echt een relatie, maar in het spel zelf niet. Eén van hen flirt weleens met andere personages. Zij hebben daar met z’n tweeën heel duidelijke afspraken over gemaakt: dit kan wel, dit kan niet.”

2. LARP’en is als toneelspelen

“Ik vergelijk LARP’en altijd met toneelspelen”, vertelt Sam. “Het is als improvisatietheater, maar dan zonder publiek. Iedereen heeft zijn eigen rol en karakter.” Je speelt je rol dus eigenlijk voor elkaar. “Dat is soms wel maf. Als iemand iets doet of zegt, moet je in je hoofd schakelen: is het nou de persoon zelf die tegen mij praat, of is het hun personage?”

Om ervoor te zorgen dat er een duidelijke scheidslijn is tussen wanneer iemand in of uit hun rol is – en dus te voorkomen dat je denkt ten huwelijk gevraagd te worden, terwijl het eigenlijk toneelspel is – wordt de spelavond rustig opgebouwd. “Op de avond dat we gaan LARP’en gaan we eerst met alle spelers samen pizza eten. Na het eten gaan we ons omkleden in de kleedkamer. Dan begint iedereen langzaam in hun rol te komen. Als we rond een uurtje of negen of tien de ruimte  weer binnengaan waar het spel plaatsvindt, is iedereen in karakter.”

Net als in het theater, zijn ook bij LARP kostuums erg belangrijk. De outfits die je personage draagt, maak je als LARP’er zelf. “Een deel trek ik zo uit mijn klerenkast, een ander deel maak ik zelf. Ik heb een spijkerjack waar ik patches op heb genaaid, bijvoorbeeld. Omdat de setting van mijn LARP, Vampire The Masquerade, vrij modern is, namelijk een toekomstige versie van Haarlem, is het veel makkelijker om mijn outfit te maken dan wanneer je bijvoorbeeld een middeleeuwse LARP of een fantasy-LARP speelt.”

Omdat LARP’en als toneelspelen is, kun je er dus ook beter in worden. Het lukt de spelers heus niet altijd om perfect in hun rol te blijven. Sam: “Het gebeurt vaak zat dat ik zó hard moet lachen, dat ik niet in mijn rol kan blijven. Ik word er wel steeds beter in om de personen met wie ik speel los te zien van hun personages. Dat vind ik heel belangrijk. Mijn karakter is bijvoorbeeld heel progressief. Maar er is één personage dat heel erg pro traditionele genderrollen is. De vrouw hoort in de keuken, de man staat boven haar. Ik moet mezelf duidelijk voorhouden dat de persoon zelf geen problemen heeft met mensen die buiten dat spectrum vallen, dat het maar toneelspel is. Ik hoef me niet persoonlijk aangesproken voelen door meningen van personages.”

3. Buitenstaanders kunnen het maf vinden

“LARP’en wordt soms gezien als een maffe hobby”, merkt Sam. “Maar wat is het verschil tussen iemand die met zijn gezicht geverfd staat te schreeuwen bij een voetbalwedstrijd en iemand die zich verkleedt om een spel te spelen?” Soms krijgt de LARP’er weleens rare blikken als die opgedoft over straat gaat. “We LARP’en meestal tot half één. Als ik dan ’s nachts naar huis loop met mijn make-up half uitgelopen en rare kleding aan, dan kunnen mensen daar wel raar van opkijken. Niet verwonderlijk ook: ze zien toch ineens mensen rondlopen die eruit zien als vampiers.”

'Ironisch hè! Ik speel in een horror-LARP, maar een presentatie geven was te eng'

Echt negatieve reacties heeft Sam gelukkig nooit gehad. “Mensen reageren eerder uit onbegrip. Ik ga online weleens met mensen in gesprek. Dan leg ik hen uit wat LARP inhoudt, hoe het werkt en hoe ik deze hobby beleef. Als ze het daarna nog steeds gek vinden, dan mag dat. Daar heb ik respect voor.”

4. Je ontwikkelt je sociale skills op een veilige manier

Hun personage is een uitvergrote versie van Sam. “Orion is veel extremer dan ik zelf ben. Een klein beetje punk, een beetje agressief. Die doet dingen die ik zelf nooit zou doen. Laatst zat mijn personage een potje te dammen, toen de prins binnenkwam. Als de prins binnenkomt, dan moet je hem groeten, dat is de regel. Maar ik was vergeten hoi te zeggen. Toen iemand daar iets over zei, maakte ik een brutale opmerking, in bijzijn van de prins. In het echt zou ik dat nooit hebben gedaan, een brutale opmerking plaatsen naar iemand die ‘hoger’ staat dan ik.” Op deze manier, kun je jezelf tijdens een LARP op een veilige manier en in een gecontroleerde omgeving ontwikkelen. Maar ook met je problemen en angsten leren omgaan.

De wereld waarin Sam LARP’t kent, net zoals de echte wereld, klassenstrijd en controversiële sentimenten tegenover mensen van een andere huidskleur en seksualiteit. De vampiers, zoals Sams personage Orion, zijn daarom bang voor de manier waarop buitenstaanders zouden reageren als ze achter hun ware aard zouden komen. Tijdens het spel proberen ze daarmee om te gaan. Maar ook met de manier waarop ze zelf hun eigen aard ervaren. Iets wat zich goed laat vertalen naar de echte wereld. Sam: “Ik leer zoveel tijdens het LARP’en. Ik kan mijn angsten aangaan op een veilige manier en ik leer ook nog eens heel veel leuke mensen kennen. Ik zou het iedereen aanraden.”

5. Het is soms een beetje eng

Vampire The Masquerade is een horrorverhaal. “Het kan best voorkomen dat er iets gebeurt waar iemand zich oncomfortabel bij voelt. Je kunt dan te allen tijde zeggen dat je de scène niet wil uitspelen, dat is prima. Dat heb ik zelf ook weleens gedaan. Ik moest een presentatie geven voor een groep en dat lukte me niet. In het echte leven vind ik presenteren ook doodeng. Ook nu. Ironisch hè! Ik speel in een horror-LARP, maar een presentatie geven was te eng.” Voor de rest is LARP’en volgens Sam niet per se angstaanjagend. De term horror-LARP geeft misschien het verkeerde idee: “Er komen geen mensen met kettingzagen uit de kast springen of zo. Het betekent eigenlijk dat de sfeer van het verhaal een beetje donker en grimmig is.”

Gelukkig zijn er genoeg procedures die de spelers kunnen helpen wanneer een situatie niet helemaal lekker voelt. “Bij onze vereniging wordt er supergoed op elkaar gelet. Het wordt er echt in gedramd: let op jezelf, let op de ander. We krijgen les in hoe we signalen kunnen herkennen dat de ander oncomfortabel is en hoe je daar een gesprek over voert. Als je zelf een onprettig gevoel hebt, kun je je vuist naar voren houden, het teken dat je even uit je personage treedt. Daarnaast is er een aantal plekken in het huis, waar je out of character kan zijn, zoals het rokershok en de EHBO.”

Wil jij kijken of LARP’en bij je past? Uit financiële overwegingen hoef je het niet te laten. “Bij ons is de eerste keer gratis, daarna betaal je een tientje per maand”, aldus Sam.

* Sams achternaam is bekend bij de redactie. ** Sam heeft graag dat we genderneutrale voornaamwoorden gebruiken: die, hen en hun.

Nina van Rijn