Close

Lekker boeiend

09 april 2021 06:04 / Tips van de redactie
E Een mooie podcast, een interessante discussie, een inspirerend boek of fascinerend mens: de wereld is oneindig boeiend. Iedere vrijdag delen wij hier onze obsessions-du- jour.

Boeiende leerstof: Heleen Lameijers AED-cursus

Eva heeft een haat-liefdeverhouding met Instagram: heerlijk dat je zo eindeloos down the rabbithole kunt scrollen, maar voor je het weet ben je weer uren van je leven kwijt en heb je nothing to show for it. Dat gaat niet meer gebeuren: ze heeft zich ingeschreven voor de spoedcursus AED die arts Heleen Lameijer gratis via Instagram geeft. Want die AED’s (automatische externe defibrillatoren) hangen wel overal, maar hoe gebruik je die in hemelsnaam als het nodig is?

Eva: “Ik zat laatst in de trein en zag op het perron zo’n AED hangen. Mijn hoofd ging meteen in overdrive: in een split second zag ik voor me hoe iemand neerstort op het perron, ik mijn tas aan de kant gooi, heel gedecideerd het overhemd van die persoon opentrek en extreem accuraat begin te reanimeren tot de ambulance er is. Die persoon komt dan weer bij, het hele perron gaat uit z’n reet en daarna ga ik bij die persoon op ziekenhuisbezoek, komt-ie bij me eten en is-ie op mijn bruiloft. enzovoorts. Toen dacht ik: verdomme, ik kan dit helemaal niet! Als iemand voor me neerstort en ik ben de dichtstbijzijnde persoon, weet ik niet wat ik moet doen. Ik parkeerde deze angst, suste mezelf met statistieken – alsof ik daar iets van afweet – en zei dat de kans klein is dat zoiets gebeurt en dat je in coronatijd toch geen mond-op-mondbeademing kunt doen. Zo, verder met alcoholvrij bier drinken en tijdschriften lezen.

Deze week dacht ik er weer aan, toen ik ineens de naam Heleen Lameijer in mijn aantekeningen zag staan – iemand moet me haar cursus getipt hebben, maar ik wist even niet meer wie ze was: iemand die ik moest bellen misschien? Toen ik haar naam googelde, kwam ik op haar Instagram uit. Alsof het zo moest zijn, want haar AED-cursus begint op 3 mei. Precies voor mensen zoals ik, tussen de 25 en 45 jaar die te druk zijn om zo’n cursus in het echt te volgen en het toch willen leren. Ze praat je er in drie modules helemaal doorheen. Als je denkt dat je het niet kunt leren: het enige wat je fout kunt doen is niets doen, zegt Heleen. Een perfecte manier om Instagram gelegitimeerd te gebruiken en je houdt er ook nog iets aan over. De volgende keer dat iemand denkt dat Instagram weer een gat in mijn ziel vreet en ik niks aan het doen ben, zeg ik dus: nee, ik ben potentieel mensenlevens aan het redden, dus ik mag op Instagram.”

Lekker Instagramaccount: Eclectiquette

Heb je genoeg nuttigs gedaan op Instagram (die spoedcursus dus!), dan heb je het recht om geld uit te geven aan dingen die je niet nodig hebt – of je daaraan te verlekkeren, vindt Eva. Ze heeft daar nog wel een leuk Instagramadresje voor: Eclectiquette. Eva: “Alles waarvan je niet eens wist dat je het wilde hebben, of dat het überhaupt bestond, vind je hier. Wanneer ben je ooit wakker geworden en dacht je: ik móét een smeltende discobal hebben, of venus liquor glasses met dansende vrouwtjes als steeltje? Precies. Ik heb het allemaal niet nodig, maar ik wil het. Redacteur Lizzy van Hees wees me eens op dit account en daar haat ik haar voor altijd om, haha. Ik heb al geïnformeerd naar een rode ananaslamp van zestig centimeter hoog. Waarom wil ik die? Ik haat ananassen. Maar ja, die lamp en die smeltende discoballen vertegenwoordigen voor mij alles wat niet nodig is, maar toch plezier kan geven. Als iemand gaat verhuizen of iets anders leuks in z’n leven heeft: hier kun je heel leuke vintagedingen en eenmalige stukken vinden.

Het is ook heerlijk om gewoon door deze Instafeed te scrollen. Alle foto’s passen goed bij elkaar, het zit esthetisch geweldig in elkaar en ik ga helemaal uit m’n plaat van alle spullen die hier voorbijkomen. Een gouden trap, alles wat art nouveau en art deco is, roze plastic klapstoelen, een roze mineraalstenen bad, schelpjes, dansense vrouwenbeentjes, zachte, ronde vormen, neonroze letters op de muur: doe normaal! Het is allemaal een beetje meisjesachtig, maar dat moet kunnen. Zeldzaam lekkere grid.”

Boeiende fotograaf: Justine Tjallinks

Jezelf leren fotograferen via YouTube-filmpjes, viral gaan met je eerste serie en een paar jaar later allerlei internationale fotografieprijzen in de wacht slepen: Justine Tjallinks deed het. Vanaf deze week is haar werk (op afspraak) te bekijken in de Amsterdamse Kahmann Gallery, en daar gaat redacteur Kim van der Meulen héél gauw naartoe. Kim: “Vorig jaar ontmoette ik Justine Tjallinks op een redactie van een tijdschrift, waar zij voor een dagje was ingehuurd om het beeld te retoucheren en ik eindredactie deed. Zoals dat gaat vraag je elkaar dan wat je verder zo’n beetje doet. Haar day job bleek van een heel andere orde: ze is fotograaf – en wat voor een.

Sindsdien volg ik haar op Instagram, en alleen naar die kleine foto’s van op m’n mobiel kan ik al eindeloos kijken. Ik denk dus dat ik helemaal gek word als ik straks voor die werken in het groot sta. En dat ik me ook moet inhouden om mijn spaargeld hier niet op stuk te slaan, want een foto van Justine staat al heel lang op mijn verlanglijstje. Bij elk werk denk je heel even: is dit nou een foto of een schilderij? Justine keek de kunst af van oude meesters – ze liet zich onder meer inspireren door schilders uit de Gouden Eeuw en magisch realisme. Die matte kleuren, cleane beelden en mooie contrasten: love it. Alsof je even een andere wereld in wordt getrokken. Dat ze studeerde aan het Amsterdam Fashion Institute (en haar carrière begon als artdirector bij modebladen), zie je trouwens ook terug: kleding is in haar werk minstens zo belangrijk als de karakteristieke hoofden.

De foto’s bewerkt ze maandenlang, maar vooral om bijvoorbeeld het meest dramatische licht te krijgen of kapsels superstrak te krijgen. Van de gezichten blijft ze af – niemand op haar foto’s krijgt bijvoorbeeld vollere lippen of grotere borsten. Zou ook raar zijn, want Justine fotografeert juist niet-professionele modellen met een niet-alledaags uiterlijk. Denk: mensen met een asymmetrisch gezicht, het syndroom van Down, of die op een andere manier met hun uiterlijk of uitstraling niet aan het ‘perfecte plaatje’ voldoen. Voor een van haar eerste series, Nude, maakte ze waanzinnig mooie portretten van mensen met albinisme. Haar boodschap: het is oké om ‘anders’ te zijn. O ja, ik las dat volgende maand een boek van haar werk verschijnt. Die haal ik in elk geval in huis.”

LEES MEER OVER