Close

Onweerstaanbaar & onhandig: 20 jaar later houden we nog steeds van Bridget Jones

17 april 2021 10:04 / Inspiratie
Bridget Jones
Bridget Jones
S Sigaret in haar mondhoek, glas wijn in de hand en… Christ, is that blue soup? Zoals Bridget Jones is er maar één. De onhandige Londense single maakte 20 jaar geleden haar debuut op het witte doek en daar zijn wij – als imperfecte vrouwen – haar nog steeds dankbaar voor.

"Bridget Jones, wanton sex goddess, with a very bad man between her thighs"... nee, vrijwel niemand maakt zo'n verpletterende indruk als de 32-jarige Bridget in Bridget Jones's Diary. Deze week is het twintig jaar geleden dat het personage haar debuut maakte op het witte doek.

In de film volgen we Bridget vanaf het moment dat haar leven wil beteren: gezonder eten, meer werksucces én een relatie. In haar eigen woorden is ze namelijk een tragische single, die net iets te zwaar is en net iets te veel rookt en drinkt. Of zoals familievriend (en toekomstige liefde) Mark Darcy haar noemt: "Some verbally incontinent spinster who drinks like a fish, smokes like a chimney and dresses like her mother." Na het horen van die arrogante opmerking is de maat vol en besluit Bridget het roer om te gooien. Waar een dagboek haar bij moet helpen...

Eerlijk is eerlijk: als je door de bril van 2021 kijkt, zijn er genoeg problematische thema's te bespeuren in de film. Want als vrouw met een leuke baan en hilarische vrienden heb je écht geen man nodig om je leven compleet te maken. En als je je blonde zelf in een Playboy bunny-korset kan hijsen met Pasen, heb je ook geen 'scary stomach holding in panties' nodig. Maar in de wetenschap dat de film twintig jaar geleden uitkwam, zien we die onvolkomenheden even door de vingers. Bovendien is Bridget Jones om net zoveel redenen baanbrekend geweest. Voor het filmgenre én meutes vrijgezellige vrouwen. Wij zetten vijf redenen op een rij om dit weekend de slingers op te hangen voor Miss Jones.

1. Life of the party

Heb je een bedrijfsfeest, boeklancering, 'turkey-curry buffet' of karaoke-kerstborrel? Met iemand als Bridget op de gastenlijst wordt het gegarandeerd een knalfuif. Of ze de vrienden van haar ouders doet fronsen met haar sarcastische humor, een speech verkloot tijdens een werkevemenent, gehuld is in haar moeders kerstjurk, die doet denken aan een Perzisch tapijt, of in een kittig Plaboy-pakske: entertainment gegarandeerd.

Als vrouw hóéf je niet perfect geplooid in een hoekje te staan en braaf te knikken

Hoewel ze zichzelf vaak enorm geneert op dit soort momenten, heeft het een generatie jonge vrouwen laten zien dat er ook zoveel charme zit in deze klunzigheid en imperfectie. Als vrouw hóéf je niet perfect geplooid in een hoekje te staan en braaf je ge-make-upte hoofd te knikken met een zachte glimlach. Door anders te zijn, val je op. En daarmee maak je het feestje er niet alleen gezelliger op voor anderen, maar net zo goed voor jezelf.

2. Oké zijn met jezelf

Iedereen kent de legendarische scène wel waarin Bridget Jones, gehuld in een rode pyjama met pinguïns, op de bank zit en een playbackshow geeft op All by myself. Ze is bang dat de enige major relationship in haar leven die met een fles wijn zal zijn. Dit gaat zo niet langer, neemt ze zichzelf voor. Er moeten kilo's af, ze wil stoppen met roken en eindelijk werk maken van haar heimelijke crush op baas Daniel Cleaver (Hugh Grant).

Dat laatste actiepunt loopt voorspoedig, tot ze erachter komt dat hij een enorme kwal is, maar daarover later meer. Ondanks alle goede voornemens en de onvermoeibare mannenjacht, zien we Bridget de hele film drinken, roken, lekker eten en allerlei stappen in haar carrière maken. En hoewel haar onzekerheid nooit helemaal verdwijnt, wordt ze wel steeds meer oké met zichzelf. Wie ze is, wat haar grenzen zijn en waar ze voor staat. 'Het meisje met de persberichten' maakt toch mooi de blits als verslaggever en journalist – op teevee. Bridget Jones heeft geen dieet, geen goedkeuring van haar moeder én geen man nodig om een rijk, vrolijk en vol leven te leiden.

3. R-E-S-P-E-C-T

Laten we eerlijk zijn: als je een baas hebt die zich gedraagt zoals Daniel Cleaver, zou je er waarschijnlijk van gruwelen. Ongepaste e-mails ('I like your tits in that top') en die gore hand op haar bips in de lift. Geen enkele baas zou zich zo mogen gedragen, maar we kunnen wel stellen dat Bridget die aandacht heerlijk vindt. No longer tragic spinster, maar aan de arm van een bona fide sex god. Het is haar gegund, maar dan komt ze erachter dat Daniel met z'n hengel in meerdere vijvers vist.

Als je zo smoor bent, is het makkelijk om in te stemmen met de bijkomende smoesjes en excuses. Maar Miss Jones hoef je daar niet mee te vervelen, althans, uiteindelijk graait ze zichzelf na een paar dagen op de bank een de nodige wodka weer bij elkaar. En wat doe je vervolgens? Je innerlijke Aretha Franklin op laten staan en een stevige dosis R-E-S-P-E-C-T afdwingen. Nieuwe carrière en een publieke fuck you naar die eikel. "If staying here means working within ten yards of you, frankly, I'd rather have a job wiping Saddam Hussein's arse."

4. Stop single shaming

Twee dingen die niet altijd moeiteloos samengaan: stelletjes en singles. Als alleenstaande vrouw in de 30 zit je niet per se te wachten op een vrijdagavond tussen alleen maar 'tweetjes'. "The only thing worse than a smug, married couple – lots of smug, married couples." Het ene stel koopt een nieuw huis, de anderen verwachten hun derde en weer de volgenden zijn hun zomerbruiloft aan het plannen. Bridget wordt nog net niet aanschouwd als zeldzaam museumstuk of uitstervende diersoort. En dan de hamvraag: hoe gaat het in de liefde? Gevolgd door: "You really ought to hurry up and get sprogged up, old girl. Time's running out. Tick-tock."

Wederom weet Bridget haar gesprekspartners op geniale wijze van repliek te dienen. Want, is het nou één op de vier huwelijken die eindigen in een scheiding, of één op de drie? Zo, en nu jij weer. Laten we alsjeblieft stoppen met de ongepaste vragen over wáárom iemand geen relatie heeft. Geen single zit erop te wachten en we hoeven ook niet te doen alsof je leven alleen compleet is mét een partner. Bridget gaat het dapper aan, maar etentjes in dit soort gezelschap mag je ook best af en toe skippen.

5. Boy-on-boy action

Dat er niets onweerstaanbaarder is dan iemand die blaakt van zelfvertrouwen en volledig haar eigen weg gaat, blijkt wel nadat Bridget en Daniel uit elkaar gaan. Opeens heeft Bridget niet één, maar twee mannen achter zich aan lopen. Zelfs na het aanschouwen van haar schrikbarend slechte kookkunsten (Christ, is that blue soup?), verliezen Daniel Cleaver en Mark Darcy hun interesse niet. Wat het verhaal nog leuker maakt, is het feit dat de twee heren aartsrivalen zijn. En dat levert een ouderwetse knokpartij op.

Na de talloze films waarin jaloerse vrouwen, zoals Glen Close in Fatal attraction, elkaar het leven zuur maken in de jacht op hun gedroomde man, is het bijzonder verfrissend om eens twee heren te zien vechten om de liefde van een vrouw. Het maakt 't alleen maar feestelijker dat Daniel Cleaver best een pak slaag verdient. En dat Bridget, in tegenstelling tot wat ze zelf al die tijd dacht, alle liefde en aandacht meer dan waard is.

We kunnen blij zijn dat chaotische, grove en imperfecte vrouwen hun weg vonden naar het witte doek

Uiteindelijk bewijzen zelfs deze charmante Britten dat jaloezie niemand echt leuk staat. Liefde is daarom geen reden om in een krabbenton te klimmen. Vecht die ander voor jou? Of juist niet hard genoeg? Laat ze het dan vooral lekker zelf uitzoeken. Als we in deze film iets kunnen leren van de ouders van Bridget, die er zelf soms ook een potje van maken, is het wel dat liefde en relaties net zo goed een work-in-progress met jezelf zijn. Soms mag je daarin best zoekende zijn, om elkaar daarna weer terug te vinden. Dan heb je wel extra veel mazzel met zo'n goedzak als Bridget's vader. Hij is er een van de lange adem, maar dan komt alles wel weer op z'n pootjes terecht.

Kortom, zo nu en dan naar Bridget Jones's Diary kijken (de eerste!) voelt een beetje als een oude pyjama aantrekken. Hij is versleten en het elastiek is eruit, maar dat maakt-em niet minder comfortabel. Het voelt als thuiskomen. Lachen, bijna woord voor woord mee kunnen praten met die geweldige punchlines en af en toe een oogje dichtknijpen voor de onvolkomenheden die erin zitten. Maar terugkijkend kunnen we toch heel blij zijn dat het personage van schrijver Helen Fielding én hoe Renee Zellweger de rol heeft neergezet eraan hebben bijgedragen dat zoveel chaotische, grove, imperfecte vrouwen hun weg hebben gevonden naar het witte doek. Dat juist die imperfecties en slechte eigenschappen interessant en vermakelijk zijn. Laten we een les nemen uit het dagboek van Bridget en onszelf ook in alle geuren en kleuren laten zien aan de wereld.

Lizzy van Hees