Close

Lekker boeiend

04 juni 2021 04:06 / Tips van de redactie
Eva's kat Coco (en haar achterpootjes) in de zon
Eva's kat Coco (en haar achterpootjes) in de zon
E Een mooie podcast, een interessante discussie, een inspirerend boek of fascinerend mens: de wereld is oneindig boeiend. Iedere vrijdag delen wij hier onze obsessies-du-jour.

Lekker spul: zonnebrand in een spuitbus

Kom je in de verleiding om je gezicht dit hele weekend de volle laag zon te geven, ook al weet je heus wel dat je huid daar niet blij van wordt? Eva kent het gevoel. Ze heeft een perfecte manier gevonden om met haar diepste zonnebaadverlangens af te rekenen én om haar huid razendsnel te beschermen als ze toch de zon in gaat. Eva: "Ik schrijf een boek en dat maakt dat ik nu veel in mijn hoofd leef. Om uit mijn hoofd te komen, heb ik geleerd om me te concentreren op een klein dingetje in mijn aardse, fysieke omgeving. De stoel waar ik in zit, de achterpootjes van Coco, en nu godzijdank weer: de zon op mijn gezicht. Ik ben lichtgevend wit, maar kan – ondanks wat je misschien zou verwachten – goed bruin worden. In een gelukkig en jong en onbezonnen verleden gaf ik me graag over aan die heel zintuigelijke ervaring van zonnebaden. En zoals zoveel mensen vind ik dat nog steeds een van de lekkerste gevoelens die er zijn. Maar om nou met het gezicht van een leerlooier slash piraat die de zeven zeeën bevaart een tv-programma te presenteren: nee. Plus: mijn beste vriend is dermatoloog. Als je af wil knappen op zonnebaden, praat dan met een dermatoloog. Ik lig dus niet meer te braden.

Ook smeer ik me in alsof ik een babybil ben – jajajaja, we weten allemaal wel dat dat moet, hoop ik zo langzamerhand. Ik haat alleen het gevoel van zonnebrandhanden: die plakkerige restanten tussen je vingers, alsof je gesmolten lolly's in je broekzak hebt zitten. En ik heb ook nog het geduld van een hyena die drie weken niet heeft gegeten, dus mijn oersimpele tip voor deze zomer in opkomst: stap 's ochtends onder de douche, (her)luister Baz Lurhmanns Everybody's free (to wear sunscreen) en geef je over aan de melancholie van de tekst. En smijt wat geld kapot aan een zonnebrand in spuitbus, voor na het douchen. Ik heb er een van Coola, die heel duur is, maar ook heel erg lekker is en lang meegaat. Ik gebruik hem vooral voor mijn 'befje' zoals dat in de tv-wereld heet: je hals en decolleté, waar altijd zon op schijnt. Ook lekker: een zonnebrand met tropische kokosgeur. Een instant vakantiegevoel dankzij de geur, en je schone, droge handen zijn vrij om… verder te tikken aan een boek, of wat voor werk je ook doet."

Boeiende film: Maiden

De open zee trotseren per zeilboot is al een groot avontuur, maar dat was het al helemaal in 1989 voor de Britse Tracy Edwards. Zij slaagde erin om – als eerste – een volledig vrouwelijke crew bij elkaar te krijgen en daarmee de wereld rond te zeilen tijdens de Whitbread Round the World Yacht Race. Dat is de beroemde race die zo'n acht, negen maanden duurt en nu The Ocean Race heet. Redacteur Annemieke van Straalen raakte diep ontroerd toen ze de docu Maiden zag, en is blij dat ie nu op Netflix staat. Annemieke: "Ik hou ervan meegesleept te worden door een boek of film en een lekker potje te janken, maar dat sentiment is doorgaans zeldzamer bij het kijken van een documentaire. Toch gebeurde dat – ik was tot op het bot geroerd. De film bestaat grotendeels uit originele beelden uit de jaren tachtig en vertelt hoe Tracy Edwards, destijds een twintiger, wilde meedoen aan de zeilrace maar geen voet aan wal kreeg. De reden: keiharde discriminatie, want het conservatieve zeilwereldje werd gedomineerd door mannen. Toch weet Edwards een vrouwenteam te verzamelen – leuk: er zit een Nederlandse vrouw bij, uit Volendam, en dat is duidelijk te horen – én geld bij elkaar te schrapen voor de reis. Veel minder dan de bedragen die mannenteams ter beschikking hebben, en haar boot valt in het niet bij de hightech-vaartuigen waar grote bedrijven de zee mee overvaren. Niemand schat hun kansen hoog in, maar Edwards en haar team weren zich kranig tegen elke tegenslag.

De beelden van de reis zijn indrukwekkend en intimiderend: ze trotseren metershoge golven, waar je je normaal gesproken geen voorstelling van kunt maken. Zelf zeil ik weleens met een klein kielbootje op een Fries meer, maar het ergste wat ik daar meemaak staat in schril contrast met wat zij meemaken op open zee. Ook indrukwekkend: tijdens de zwaarste etappe moeten ze langs Antarctica, wat via verschillende routes kan. Zij kiezen voor de meest riskante, rakelings langs het continent, waar de zee enorm woest is – maar het is wel de route die de meeste tijdswinst oplevert. Een grote beproeving. Ze slapen maar anderhalf uur per dag, en dat wekenlang, omdat ze elkaar steeds moeten afwisselen. Als je hoort dat er bij een ander team doden zijn gevallen, realiseer je je nog meer: shit, dit is echt serieus. Wat die vrouwen hebben gepresteerd, is ongehoord."

"Deze documentaire kijkt als een Hollywoodfilm: ze weten het against all odds te redden in die beruchte race. Hun verhaal ging dan ook de hele wereld over. Maiden gaat niet alleen over bootje varen en zware ontberingen, maar ook over het tornen aan gendernormen. Als ze daarover praten, schieten ze nog vol. Dat deed ik dus ook. Ik heb heerlijk zitten huilen toen ze juichend werden onthaald en ik de trots in hun ogen zag: holy fuck, we hebben het gewoon gefikst."

Lekker Instagramaccount: Mkik808

Er komt zo'n moment in je leven dat je je afvraagt waarom je geen stokpaard in huis hebt. En waarom heb je eigenlijk geen rolschaatsen meer? Wat is er toch ooit met die verkleedkist gebeurd? Als volwassene pak je hooguit nog een keertje uit met carnaval of voor een verkleedfeestje, maar thuis in je slaapkamer een muziekje opzetten en een uitzinnige outfit samenstellen zou je eigenlijk vaker moeten doen. Vindt in ieder geval eindredacteur Peper Hofstede, die er bepaald het type niet voor is. Peper: "The New York Times schreef vorige herfst een stuk over het TikTok-account van Mark Kanemura. Het draait bij hem, schreven ze, om escapisme en om verfrissende originaliteit in plaats van vermoeiend perfectionisme. Nou heb ik geen TikTok, maar met een tamelijk hoogdravende analyse van zoiets ogenschijnlijk simpels was mijn interesse gewekt. Gelukkig bleek hij ook een Instagramaccount te hebben, en wat voor een.

Je kunt niet naar zijn filmpjes kijken zonder vrolijk te worden. Sinds de uitbraak van corona spelen die zich meestal af in zijn slaapkamer, soms voorzien van discobal of ander glitterdecor, en het heeft allemaal een hoog 'tussen de schuifdeuren bij pa en ma'-gehalte, maar dan on steroids. Het begint rustig, een soort dramatische opbouw, en dan is daar ineens de beat en begint hij zijn dans-drag-theater-musical-routine, totaal over de top. Soms is er een thema – kersttruien, Valentijnsdag, heksen – en altijd is er een gimmick: onder z'n jurk houdt hij dertig ballonnen verstopt, hij trekt zijn pruik af waaronder er dan nog een zit (en nog een, en nog een) of hij heeft een broek vol confetti én een Pride-vlag. De levensvreugde en het dramatisch talent spatten ervan af. En de impliciete boodschap is steeds: wees radicaal jezelf, maak pret met wat jou jou maakt."

"De Hawaïaan Kanemura is een beetje als onze eigen Timor Steffens. Hij begon op jonge leeftijd met dansen, werd beroemd door de Amerikaanse versie van So you think you can dance, en trad daarna op met grote sterren en in beroemde musicals. In tegenstelling tot de meeste beroemdheden is hij ook heel open over zijn mindere periodes. Af en toe verdwijnt hij even, in ieder geval van Instagram, om dan terug te komen als zijn depressie weer bedwongen is. "I may not know exactly what to do but damnit, I DO know how to love", schreef hij in een van zijn posts uit 2017. Geen woord van gelogen, dat voel je door het schermpje van je telefoon heen. En zelfs een feitelijk mens als ik krijgt zin om naar de Action te gaan voor een glitterpruik, een boa of én een rol serpentine om een keertje verschrikkelijk mee uit m'n plaat te gaan. Gewoon, als tegenwicht aan, inderdaad, dat dodelijk vermoeiende perfectionisme en die geestdodende doelmatigheid van tegenwoordig. En als kleine reminder dat het leven altijd nog ergens een handje confetti verstopt heeft."

LEES MEER OVER