Close

Lekker boeiend

25 juni 2021 04:06 / Tips van de redactie
E Een mooie podcast, een interessante discussie, een inspirerend boek of fascinerend mens: de wereld is oneindig boeiend. Iedere vrijdag delen wij hier onze obsessions-du-jour.

Boeiend Instagramaccount: Bryan Sansivero

Via een artikel in The New York Times belandde Eva ’s nachts op het account van de Amerikaanse fotograaf Bryan Sansivero: een grid vol vervallen huizen, die in alle haast verlaten lijken te zijn – compleet met foto’s aan de muren, een kerstboom in de hoek of nepbloemen op tafel. Een Instagramfeed die zo verrassend is als een sorbet tussen twee hartige gangen in, zegt Eva. "Misschien komt het door de feeds waar ik doorheen scrol, maar Instagram roept vaak een hele riedel van dezelfde emoties bij me op. Soms krijg ik het verlangen ergens anders te zijn: o, kijk wat zij aan het doen zijn, deed ik dat nu maar. Soms appelleren ze aan het gevoel dunner te willen zijn – dat zit ’m al in de reclames voor kleding die je tussendoor ziet. Ik zie ook veel irritainment, mensen die captions onder hun foto’s schrijven waarvan ik denk: what the fuck? En dan heb je nog de interieurstroming met de wat meer pragmatische kant: o, waar kan ik deze bank kopen? Een soort repetitive hamsterwiel van emoties, en als ik er uiteindelijk uit stap ben ik gewoon kwaad: wat heb ik nou elf minuten zitten doen? Wat heeft dit mij gebracht? Wat idioot!"

"Daarom dacht ik: ik ga niet meer kijken naar het soort accounts dat ik volg, maar naar welke gevoelens het oproept. Inspireert het me om actie te ondernemen? Doe ik mijn telefoon hierna weg en begin ik met mijn leven, of ga ik verder in een soort zieligheidsmodus: lag ik maar met mijn reet op Ibiza, maar ik pas niet in een bikini en hoe ga ik dit oplossen? 

Toen ik ’s nachts door dit account scrolde, kreeg ik heel veel gevoelens die Instagram normaal gesproken niet bij me losmaakt. Zoals melancholie, vooral omdat er nog zoveel persoonlijke attributen in al die lege huizen liggen: boeken, teddybeertjes en poppen, maar ook foto’s in fotolijstjes. Bizar. Wat moet er gebeurd zijn, dat je weggaat van je huis en niet even de tijd hebt om een fotolijstje te pakken? Onherroepelijk ga je je afvragen: wie woonde daar? Waar zijn ze nu? Ik kreeg zelfs heel even zin om ook zulke objecten te fotograferen – Bryan Sansivero is documentairefotograaf en heeft een boek over verlaten plekken gemaakt. Maar als ik heel eerlijk ben, durf ik dat toch niet. Dan maar me vergapen aan deze het werk van Bryan en vooral ervaren hoe verfrissend het is om zulke andere gevoelens te krijgen van een Instagramfeed dan ik gewend ben. Die elf minuten die ik kwijt was, waren het meer dan waard voor het spooky sprookjeswereld waar ik in stapte."

Lekker radioprogramma: Desert Island Discs  

Op de redactie discussiëren we nog weleens hoe vers de tips in deze rubriek moeten zijn. Is het alleen interessant als je voor de troepen uitloopt? Eindredacteur Peper Hofstede vindt van niet, en doet dat standpunt deze week schaamteloos eer aan met een radioshow die al sinds 1942 bestaat: Desert Island Discs van de BBC. Peper: "Onlangs was ik bij vrienden op bezoek aan de andere kant van het land, die me vertelden dat er een miljoenmiljard afleveringen op Spotify terug te luisteren zijn. In de trein terug ben ik eraan begonnen, en eigenlijk niet meer opgehouden. Over obsessions-du-jour gesproken! Het is net alsof iemand een enorme schatkist voor me heeft geopend.

Het concept is even simpel als briljant: de presentator vraagt aan de gast van de week welke acht liedjes mee mogen naar een onbewoond eiland. Uiteindelijk moet-ie daaruit één ultiem nummer kiezen, plus nog één boek (de Bijbel en het complete werk van Shakespeare krijgen ze sowieso mee) en dan nog één luxe-item. En die formule levert steeds opnieuw verrassende, openhartige gesprekken op, met een keur aan beroemdheden of anderszins boeiende types. Neem beroepsgrommer Simon Cowell, die onverwachts charmant blijkt, maar ook toegeeft dat hij als luxe item toch echt een spiegel zou meenemen – hij zou de aanblik van zijn eigen gezicht niet willen missen. Patholoog-anatoom Sue Black bekent dat de snijzaal toch echt haar lievelingsplek is en acteur Hugh Grant blijkt een belachelijk slechte muzieksmaak te hebben. Radiohead-zanger Thom Yorke vertelt dat de kinderen van de bandleden nu ook bevriend zijn, en soms alle dertien meegaan op tour."

"Mijn absolute favoriet tot nu toe is literair gigant Maya Angelou – de aflevering stamt uit 1987 – die gevraagd wordt of ze weleens een witte man zou willen zijn (again: 1987). Nee hoor, absoluut niet, zegt ze, dan moet je maar aan allerlei verwachtingen van de maatschappij voldoen. Zij heeft alleen met die van haarzelf te stellen: 'I hope to become a better human being. A kinder, wiser, funnier, more courageous human being (…) My fantasy is to be six feet tall, black, female, American, a writer, successful, who laughs a lot and drinks just enough Dewar’s white label Scotch and a little white wine and goes to church on Sunday and really means it.' 

En had ik al gezegd dat ze een geweldige muzieksmaak heeft? Maar uiteindelijk gaat het niet om de liedjes (die zijn vanwege de uitzendrechten ook allemaal flink ingekort), maar om de verhalen. En die geven een geweldig inkijkje in de ontelbare kronkelende paden die mensen bewandelen om te worden wie ze zijn. En het is natuurlijk een geinige gedachteoefening: wat zou jij meenemen?"

Boeiende artikelreeks: Nieuwe Lichting

Zaterdag trapte Parool-journalist Raounak Khaddari (27) een artikelreeks af waarin ze onderzoekt waar twintigers en dertigers tegenaan lopen: Nieuwe lichting. De eerste aflevering smaakte naar meer, vindt redacteur Kim van der Meulen, die zich al verheugt op de editie van morgen. Kim: "Overal waar ik scrol kom ik zelfhulpgoeroes tegen. Op Instagram zie ik jonge vrouwen duizenden euro’s stukslaan aan cursussen bij Tony Robbins of Michael Pilarczyk om 'een betere versie van zichzelf' te worden, anderen geven zelf cursussen die je beloven productiever, rijker, succesvoller en gelukkiger te maken (gister ging dit ronduit lege promotiefilmpje van zo’n cursus nog viral). Het eerste artikel uit Khaddari’s reeks gaat in op dit fascinerende fenomeen en stelt een belangrijke vraag: wanneer is die ‘betere versie van jezelf’ goed genoeg?

Ook Khaddari ziet scrollend op social media één grote successhow: mensen die supervroeg opstaan om een retestrak lijf te bouwen, vaste contracten tekenen, huizen kopen. De impliciete boodschap: het leven is maakbaar, en succes een keuze. En ook zij denkt daardoor soms dat het gras groener is bij de buren, terwijl ze gelukkig is. Herkenbaar, toch? Voor mij in elk geval wel: ik verslind boeken en YouTube-filmpjes over productiever werken, ook al krijg ik steeds dezelfde tips te horen, heb ik niks te klagen en zie ik inmiddels alleen mogelijkheden om nog productiever te worden als het me lukt mijn werk ooit te combineren met mijn nachtrust. Waarom lonkt toch altijd het idee dat je nóg gelukkiger kunt worden?

Khaddari spreekt in dit stuk met ervaringsdeskundigen van haar generatie en experts. Over het eeuwige kijken en vergelijken bijvoorbeeld, wat ons ongelukkiger maakt over onze eigen prestaties én waardoor we geneigd zijn het leven als een grote to-dolist te zien, die zo snel mogelijk afgewerkt moet worden. Met als ultiem horrorbeeld: ingehaald worden door leeftijdsgenoten, terwijl je je toch echt helemaal het schompes werkt en je amper tijd hebt voor een sociaal leven. Een mooie reminder om dit weekend te proosten op alles wat je al kunt, doet en bereikt hebt. In volgende afleveringen gaat Khaddari onder andere op zoek naar manieren waarop twintigers en dertigers geld verdienen met hun eigen lichaam – met influencen, maar ook met Onlyfans, bijvoorbeeld. Ook leuk: in elke aflevering komt Hedy D’Ancona aan het woord. Een inspirerende vrouw, vindt Khaddari (eens!): 'Zo zei ze over het continu streven naar perfectie: 'En dan ben je je aan het suftrainen, en heb je daardoor geen tijd om met een ander onder de wol te kruipen. Waar doe je het eigenlijk voor?'"

LEES MEER OVER