Close

Het zalig falen, met Anke de Jong

06 juli 2021 01:07 / Persoonlijke groei
Anke de Jong
Anke de Jong
Z Zonder wrijving geen glans. Redacteur Lizzy van Hees spreekt daarom iedere week iemand over zijn of haar royal fuck-ups en uitzinnige uitglijers, de dingen die niet goed zijn gegaan. Leveren die missers ook wat op?

Wie Anke de Jong (33) op Instagram volgt of voorbij ziet komen bij RTL Boulevard, krijgt allesbehalve het gevoel dat er ook maar een greintje onzekerheid schuilgaat achter haar vrolijke persoonlijkheid. En ook als ik haar voor dit interview ontmoet, zit ik tegenover een gezellige en energieke spraakwaterval. Maar dat betekent niet dat ze nooit onzeker of bang is geweest. Sterker nog, bij het woord falen is er meteen één moment waar de Glamour-hoofdredacteur aan denkt. "Ik zie mezelf nog staan op de oprit van mijn ouders: ik moest afzwemmen en moest zó hard huilen, tot overgeven aan toe. Omdat ik niet wilde, niet durfde." Letterlijk koudwatervrees. Ook toen ze als 16-jarige besloot naar Amsterdam te verhuizen, ging dat niet zonder horten of stoten. "Terwijl mijn gedroomde studentenleven maar moeilijk van de grond kwam, stond ik ook nog met één been in Friesland. Ik ben volgens mij wel 15 kilo aangekomen in die eerste jaren."

Nee, nieuwe dingen proberen gaan Anke niet altijd als vanzelf af. Maar onderweg heeft ze zichzelf aangeleerd om haar tanden op elkaar te zetten en toch te gaan. Hoe groot de uitdaging of het avontuur ook lijkt. Inmiddels heeft ze de kunst van het springen steeds beter onder de knie – en lijkt de vrees steeds permanenter naar de achtergrond te verdwijnen. Met vol vertrouwen begint ze per september als hoofdredacteur bij ELLE.

Weet je nog waar jouw angst vandaan kwam als kind?

"Volgens mij ben ik vaak bang voor dingen die er helemaal niet zijn. Ik zag als kind gewoon heel veel beren op de weg. Ik weet nog dat ik naar groep vijf ging, en dat ik de hele zomervakantie bang was. De laatste week tot huilen aan toe, want ik zou een nieuw vak krijgen: topografie. En wat als ik het niet zou begrijpen? Wat als de juf het me niet goed uit zou leggen? Op een gegeven moment zaten we in de auto terug van Texel naar Friesland en huilde ik tegen mijn moeder: 'Wat nou als ik het echt niet kan?'."

'Dat was ook een eyeopener, dat ik al niet durf te falen voor een leraar'

"Nu heb ik het nog weleens. Ik kan niet goed skiën, maar ik wíl het gewoon. Ik vind het ook wel heel leuk, dus ieder jaar ga ik met mijn beste vriendin op wintersport. 's Ochtends heb ik les en skiet zij zelf, en 's middags gaan we dan samen nog een rondje. Zij merkt het ook aan mij: ik slaap slecht voor de les, krijg geen hap door mijn keel tijdens het ontbijt. Mijn vriendin zei toen: jij moet eens kappen met dat idee dat jij het goed moet doen voor de leraar, die leraar moet het jóú leren. Dat was ook een eyeopener, dat ik al niet durf te falen voor een leraar. Terwijl dat juist de manier is om nieuwe dingen te proberen en leren. En als je het doet, hoe nieuw of eng ook, valt het in de praktijk vaak hartstikke mee."

Bang voor het onbekende.

"Ja precies. Datzelfde gebeurde vijf jaar geleden, toen Sanne Groot Koerkamp, de vorige hoofdredacteur van Glamour, wegging. Ik vond het altijd prima om in haar schaduw te staan, om hard te werken en de nummer twee te zijn. Ik zal forever een goede nummer twee zijn, dacht ik. Ik hoef niet in die spotlight. Maar Sanne vroeg al voor haar vertrek of ik het niet wilde doen. O mijn god, nee, zei ik. Vervolgens gooide de CEO ook een balletje op. 'Nee, ik denk het niet', zei ik weer. En een paar weken later kwam ik in mijn kloffie bij hem op gesprek, in de volle overtuiging dat hij me zou vertellen wie mijn nieuwe baas zou worden. Maar nee, hij had allemaal sollicitatiegesprekken gevoerd en wilde toch dat ik het zou doen."

"Ik ben gewoon bang dat ik het niet kan, legde ik uit. Maar hij stelde me gerust dat hij zeker wist van wel. 'Weet je dat echt zeker?', zei ik nog. Dat was mijn enige vraag: of hij er echt in geloofde. In mij. Toen hij me dat vertrouwen gaf, ben ik toch overstag gegaan. Hij koppelde me vervolgens aan een zakelijke coach en een aantal trainingen, waar ik ook weer heel veel aan heb gehad."

Voelde je zelf niet ook stiekem dat je het heus wel kon? Of had je daar echt bevestiging voor nodig?

"Ja, daarin ben ik inmiddels wel gegroeid hoor. We hebben afgesproken dat we er samen vertrouwen in hadden, ook in elkaar en dat we eerlijk zouden zijn als het toch niet zou werken. Want als een hoofdredacteur niet presteert, help je het merk heel snel om zeep. Ik was zelf niet bang om gezichtsverlies te lijden, maar wilde dan wel dat hij eerlijk zou zeggen als het toch geen match bleek."

'Ik heb wel vaak gehandeld vanuit het idee: wat vinden anderen van mij?'

"Maar ook dankzij al die trainingen ben ik er anders in gaan staan. Ik heb destijds een weekend lang allemaal assessments en coaching gedaan met een groep waarin ik best wel door de mangel werd gehaald. Dan moet je echt leren voor jezelf op te komen, grenzen aan te geven, niet te veel te pleasen. En tijdens een van die diners zei iemand tegen mij: je weet toch wat Pippi Lankous ooit zei? 'Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan'. Ik had het hele weekend trainingen gehad, maar die quote bleef het meeste hangen. Dat was nooit eerder zo bij mij binnengekomen."

Heeft dat je perspectief wezenlijk veranderd?

"Ja, als we het dan over die zwemles hebben, is dit een veel betere benadering natuurlijk. Angst voor het onbekende en voor beren op de weg verandert toch niets aan de uitkomst. Dus je kan er maar beter onbevangen – zonder tranen en overgeven – voor gaan. Of iets nou lukt of niet. De rol van hoofdredacteur past heel goed bij me, we hebben met Glamour zoveel mooie dingen gemaakt, dus het is jammer dat de licentie nu niet wordt verlengd. Maar ik voel me zelfverzekerd genoeg om dit pad door te zetten. Wel spannend om dat met een nieuw team te doen, voor een nieuwe titel."

Die angst om het fout te doen – in de klas, tijdens zwemles of voor de skileraar – heeft dat met pleasen te maken?

"Ik heb het altijd belangrijk gevonden dat mensen mij aardig vonden… en goed. Maar die houding heeft me ook ver gebracht. Dan ga je harder lopen en werken, wat ik ook heel leuk vind. Maar ik heb wel vaak gehandeld vanuit het idee: wat vinden anderen van mij, in plaats van naar mijn eigen gut feeling te luisteren. Daar ben ik zakelijker in geworden. Dus toen ik werd gevraagd als hoofdredacteur van ELLE, wist ik meteen: dit kan ik. Daar kan ik iets moois neerzetten. Zonder grote twijfels of onzekerheid."

"Achteraf denk ik dat ik de CEO vijf jaar geleden ook om bevestiging vroeg om een soort pact te sluiten. Ik voelde het wel al kriebelen, en merkte stiekem dat ik het wel wilde, maar ik durfde niet te springen. Niet alleen."

Nu ga je naar ELLE, maar stiekem droom je ook nog van een ander carrièrepad, toch?

"Ja, ooit wil ik directeur van Ajax worden, haha. Dat zeg ik vaak hardop, en tegen heel veel mensen. Het lijkt me stiekem best wel leuk om in zo'n bastion van mannen te werken. Maar dit voelt nog niet als het goede moment. En ik heb ook heel veel zin om nog een paar jaar te blijven werken in bladenland. Ik heb zo'n groot netwerk opgebouwd, zoveel geleerd over het bouwen en bestendigen van zo'n merk. Dat wil ik nog even vol inzetten. En de zekerheid van deze keuze spreekt me stiekem ook wel aan, want ik zou best graag een gezin willen bijvoorbeeld. Een nieuwe baan hoeft niets uit te sluiten natuurlijk, maar als ik me nu volledig zou storten op een nieuwe carrière, voelt het misschien wel alsof ik alle houvast loslaat. Al zeg ik over een paar jaar vast volmondig: ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan."

Lizzy van Hees

LEES MEER OVER