Close

Lekker boeiend

09 juli 2021 03:07 / Tips van de redactie
E Een mooie podcast, een interessante discussie, een inspirerend boek of fascinerend mens: de wereld is oneindig boeiend. Iedere vrijdag delen wij hier onze obsessions-du-jour.

Boeiende fotoreeks: Ode aan het moederlijf

Veel vrouwen zijn trots op hun buik als ze zwanger zijn, maar schamen zich ervoor als de baby eenmaal geboren is. Daarom maakte moederschapsplatform How About Mom in samenwerking met doula en fotograaf Sanne Ravensbergen de bijzondere fotoserie Ode aan het moederlijf. Voor de serie werden negen moeders in hun ondergoed gefotografeerd samen met hun pasgeboren baby. Dat leverde een prachtige, intieme portretreeks op, vol liefde en lichamen in al hun natuurlijke glorie, zegt redacteur Floor Bakhuys Roozeboom.

Floor: "Een sympathiek en belangrijk initiatief wat mij betreft, want veel vrouwen ervaren tegenwoordig een enorme druk om na de bevalling weer zo snel mogelijk ‘hun oude figuur’ terug te hebben. Topmodellen die een paar weken na de bevalling al weer met sixpack en al op de catwalk staan. Actrices die in bikini’s vol trots hun afgetrainde post-babybody showen. Een lichaam waaraan je na de bevalling amper kunt zien dat het ooit een kind heeft gedragen wordt veelal gepresenteerd als de heilige graal. Hopelijk biedt deze fotoreeks een beetje tegenwicht aan dat onhaalbare ideaalbeeld. Want waarom zou je niet aan een lichaam mogen zien wat een krachttoer het net heeft geleverd? Waarom zou je je als vrouw druk moeten maken over hoe je eruitziet, in een periode dat je druk genoeg bent met andere dingen?"

"Ik ben zelf twee keer bevallen en ik ken dat gevoel dat je ‘je oude lichaam’ zo snel mogelijk weer terug zou moeten hebben maar al te goed. Inmiddels weet ik dat het idee van 'oud' en 'nieuw' onzin is. Dat ik maar één lichaam heb, dat al mijn hele leven verandert en dat ook zal blijven doen. Deze fotoserie is een mooie reminder van hoe mooi en wonderlijk dat eigenlijk is, en dat een net bevallen vrouw – die eruitziet alsof ze net bevallen is – goed is zoals ze is."

Boeiende podcast: Pieces of Britney (van BBC Radio 4)

In Nederland hebben we het er nu een dik jaar over, maar voor zangeres Britney Spears is het al dertien jaar de realiteit: de opgelegde curatele onder haar vader James. Sinds de New York Times-docu Framing Britney Spears eerder dit jaar uitkwam en Britney’s getuigenis voor de rechtbank op 23 juni uitlekte, staat de zaak weer vol in de aandacht. Voor redacteur Lizzy van Hees (die de #FreeBritney-beweging al langere tijd volgt) bood de docu weinig nieuwe inzichten over hoe het zover heeft kunnen komen, maar de podcastserie Pieces of Britney van de BBC doet dat wél. Lizzy: "Welke gebeurtenissen leidden tot de opgelegde curatele in 2008? Waar heeft ze sindsdien mee moeten leren leven? En, nog belangrijker: wie zijn de sleutelfiguren naast haar vader, die alom wordt aangewezen als zondebok? Deze podcastserie geeft antwoord op een groot deel van die vragen.

In acht afleveringen duikt journalist Pandora Sykes de archieven in en spreekt ze met oude managers, collega’s, familieleden en de roddelpers om te achterhalen wat heeft bijgedragen aan de levensloop van een van de bekendste en meest succesvolle popsterren van Amerika. Uit wat voor nest komt Britney? Met wie werkte ze samen en wat hebben deze mensen betekend voor haar carrière? Wat ook uitgebreid aan bod komt: in hoeverre is de roddelpers schuldig aan het pushen van celebrity’s tot ze een breekpunt bereiken? Sykes maakt duidelijk dat Britney lang niet de enige zangeres is die seksistisch wordt behandeld in de media en belaagd door fotografen. Het trieste verschil is dat Lady Gaga, Billie Eilish, Demi Lovato en Taylor Swift publiekelijk hebben kunnen afrekenen met die grote boze wolf, door mee te werken aan documentaires waarin zíj het script bepalen. Maar Britney zit al sinds 2008 gevangen in het narratief van haar bewakers."

"Wat ik in eerste instantie een beetje cringy vond tijdens het luisteren zijn de rolspellen in de podcast. Sykes geeft elke aflevering een duidelijke disclaimer dat ze fictief zijn en een idee geven van hoe de gesprekken tussen Britney en haar ex Kevin Federline of oud-assistent Sam Lutfi zouden kunnen zijn gegaan. Maar als je eenmaal gewend bent aan de stemmen van de acteurs, moet ik bekennen dat het best een fijne toevoeging is. Het verhaal gaat hierdoor nog meer leven en komt gevoelsmatig eindelijk een keer uit boven de headlines die we al kennen. Na acht afleveringen heb ik een véél beter beeld over het leven van Britney Spears, van wie ik ooit mijn eerste single Baby, One More Time kocht. En ook van de hoofdpersonen in haar leven, die het helaas lang niet altijd goed voor hebben gehad met de zangeres."

Lekker album: Pink Noise van Laura Mvula

Het derde studioalbum van de Britse singer-songwriter Laura Mvula klinkt als een funky jarentachtigplaat die zijn tijd een tikkie vooruit was, zegt redacteur Kim van der Meulen. Keihard aanzetten als het weekend je niet vroeg genoeg kan beginnen, dus. Kim: "De eerste en enige keer dat ik Laura Mvula live zag, was een paar jaar geleden op North Sea Jazz. Ik kende haar nog niet, stapte nietsvermoedend de Maas-zaal binnen en raakte zo ongeveer betoverd. Wat een stem! Ze trad ook nog eens op met het Metropole Orkest op, waar ik enorm fan van ben (luister hier vooral even hoe Metropole meets Mvula klinkt). Omdat ze geen grote commerciële successen boekte, liet haar platenlabel haar vallen. Per e-mail, ook nog. Auw. Gelukkig vond ze een ander label, en nu heeft ze voor het eerst in vijf jaar nieuwe muziek uitgebracht: haar album Pink Noise. Met een nieuwe sound, geïnspireerd op de jaren tachtig – ze werd geboren in 1986 en ‘came out of the womb wearing shoulder pads’, grapte ze in een interview."

"Het album is ook een kleine ode aan haar mentor Prince, die haar ooit boekte als voorprogramma en onder de indruk was. In het tikkie soulachtige Magical zingt ze bijvoorbeeld over ‘throwing kisses in the purple rain’. Verder zit het ’m vooral in de funky bas en synths. In Church Girl bijvoorbeeld, een synthpopliedje waarin ze zingt over de onzin van ‘picture perfect’ proberen te zijn. De drumcomputer van dat nummer doet me trouwens ook een beetje denken aan Whitney Houstons I Wanna Dance With Somebody. Ook een heel lekker nummer: Got Me, dat begint met een Michael Jackson-achtige beat en Billie Eilish-achtige zang, en daarna één grote funkpop-show wordt. De teksten zijn ook goed, trouwens: ik kan me zomaar voorstellen dat Conditional een heerlijke fuck you-song is als je net een break-up achter de rug hebt. ‘Think I need to fly solo / Break the chain to my ego / I don't cry no tears for you I needed love unconditional’, zingt ze. Of zou die tekst over haar vorige platenlabel gaan?"

LEES MEER OVER