Close

Lekker boeiend

16 juli 2021 02:07 / Tips van de redactie
Foo fighters frontman Dave Grohl
Foo fighters frontman Dave Grohl
E Een mooie podcast, een interessante discussie, een inspirerend boek of fascinerend mens: de wereld is oneindig boeiend. Iedere vrijdag delen wij hier onze obsessions-du-jour.

Boeiende expo: Eregalerij van de Nederlandse fotografie

In een tentoonstellingszaal van tweeduizend vierkante meter wordt alles wat je ophangt vanzelf imposant. Maar dat geldt zéker voor de foto’s in het Nederlands Fotomsuseum in Rotterdam, die je een kijkje geven in de ontwikkeling van de Nederlandse fotografie sinds 1842. Redacteur Hanneke Mijnster verwonderde zich over de 99 foto’s die de Eregalerij van de Nederlandse fotografie vormen en raadt je van harte aan dat ook te doen.

Hanneke: "De foto’s zijn ingedeeld van oud naar nieuw, dus je wandelt hier echt een beetje door de tijd. De expo begint met foto’s uit de negentiende en begin twintigste eeuw, waaronder de eerste kleurenfoto, uit 1912: een foto van een meisje met een grote strik in het haar, de dochter van fotograaf Jan Zegers. Een foto die Ed van der Elsken in 1970 maakte vond ik ook fantastisch. Daarop zie je een groep Molukse jongens chillen op een auto, terwijl een Nederlandse vrouw met een permanentje die voorbijloopt vol ongenoegen naar ze kijkt. Echt een prachtplaat. Met een foto kun je het tijdsbeeld zo goed vangen."

"Er hangt ook een heel mooie foto van Nick Cave, met z’n markante kop, gemaakt door Anton Corbijn. Een bekende foto, maar als je ervoor staat voelt het toch anders. En een foto van Tupac Shakur, gemaakt door Dana Lixenberg. En werk van Erwin Olaf. Ik voelde me gewoon trots: wat hebben we in Nederland toch veel talentvolle mensen! Ook vroeg ik me steeds af hoe deze expositie er over twintig jaar zou uitzien, als er ook foto’s uit deze beeldbepalende coronatijd zouden hangen. Daarom raakte deze tentoonstelling me ook zo, denk ik: ineens was ik me ervan bewust dat de periode waarin we nu zitten ook zo’n ankerpunt in de geschiedenis is. Het toffe aan deze expo is dat je niet alleen de fotografie, maar ook Nederland ziet veranderen. Ik heb er met volle teugen van genoten en vond het gewoon jammer dat ik er na twee uur al doorheen was. Wel even reserveren als je gaat – ik zou zeggen: doe dat minstens twee dagen van tevoren."

Lekkere film: We Are the Thousand

Wat doe je als je helemaal gek bent op een Amerikaanse rockband, maar je in zo’n klein dorp woont dat ze never nooit in de buurt zullen optreden? Dan probeer je ze naar je woonplaats te lokken met een viral video. Dat is in elk geval wat de Italiaanse Fabio Zaffagnini in 2015 deed. In de documentaire We Are The Thousand, deze week uitgezonden door de VPRO, is te zien hoe hij dat aanpakte. Door deze superaanstekelijke film vergeet je héél even alle ellende van de afgelopen dagen, zegt redacteur Kim van der Meulen.

Kim: "Het is natuurlijk een idioot plan: met een zelfgemaakte video proberen om Foo Fighters naar een uithoek van Italië te krijgen en ze daar te laten optreden. Je video moet dan wel verdomd spectaculair zijn, viral gaan én bekeken worden door de Foo Fighters zelf – en dan is het nog maar afwachten of ze überhaupt reageren. Maar juist omdat het zo’n krankzinnig idee was, wilden veel Italianen het wel proberen. Het plan van Foo Fighters-fan Fabio Zaffagnini: duizend muzikanten bij elkaar vinden om als één megarockband het makkelijkst te spelen nummer van zijn lievelingsband uit te voeren, Learn to Fly. Die duizend muzikanten waren snel gevonden. Maar hoe laat je 250 drummers, 350 gitaristen, 250 zangers en 150 bassisten preciés gelijk spelen? Waar laat je ze in hemelsnaam? En hoe zorg je ervoor dat alle amateurmuzikanten elkaar kunnen horen?"

"Iedereen die ooit in een bandje heeft gespeeld (en al dan niet het dilemma kent van te dicht bij de drummer staan), zal iets in deze opbeurende documentaire herkennen. Dat verschillende muzikanten vertellen wat het project voor hen betekent, maakt het ook mooi: voor een man die net te horen heeft gekregen dat hij erg ziek is, is dit het beste medicijn. Deze film is ook een dikke aanrader voor iedereen die niet kan wachten om naar een festival te gaan, want met groot opgezette stellingen, camera’s, vrachtwagens, geluidstechnici en duizend springende muziekgekken bouwen ze eigenlijk een soort Lowlands in het klein op. Geweldig om te zien hoe al die verschillende types – van rockers tot bluesmannen en van bejaarden tot kinderen – even alleen maar bezig zijn met muziek en lol maken. Het is een sociaal experiment, zegt een van de muzikanten: 'Je moet je ego thuislaten, dat is alleen maar goed voor muzikanten.' Of het ze lukt om Dave Grohl en zijn bandgenoten te strikken, zal ik hier niet verklappen: gewoon op deze link klikken en kijken naar deze heerlijke feelgooddocu."

Boeiend boek: Is het leven een 7?

Mensen zijn over het algemeen op hun leukst als ze een beetje vreemd en onvoorspelbaar zijn. De vriendin die altijd haar vieze was opvouwt vóór het in de machine gaat, die ene kennis die even irritant als aandoenlijk is, of jezelf natuurlijk, als je ook niet helemaal snapt waarom je doet wat je doet. Nog leuker is om er dan wel een beetje licht op te laten schijnen, en dat doet het boek Is het leven een 7? dat eindredacteur Peper Hofstede deze week las.

Peper: "Ik ben nooit in therapie geweest, terwijl het me toch zo ontzettend inzichtelijk en waardevol lijkt. Helaas – of gelukkig, natuurlijk – heb ik nooit echt aanleiding gehad, en dus lees ik dolgraag verhalen uit de behandelkamers van psychologen en psychiaters – denk: Irvin D. Yalom of Esther van Fenema. Ook dit boek van vader en zoon Paul en Derek de Beurs – respectievelijk psychiater en psycholoog – valt in deze traditie, maar gaat nog net een stapje verder. "

Het boek is ook als podcast te vinden op Spotify!

"Want buiten de persoonlijke verhalen van patiënten bevat ieder hoofdstuk ook een relevant stripje van Sigmund, een (lekker leesbare) wetenschappelijke onderbouwing en een briefwisseling tussen vader en zoon De Beurs, wat een verrassend openhartige toevoeging is. De hoofdstukken zijn steeds verbonden aan een zinnetje dat psychiater Paul in zijn lange carrière steeds opnieuw kon inzetten, zoals ‘Het leven is een 7’, maar bijvoorbeeld ook ‘Je bent Johan Cruijff niet!’, ‘Gelijk is geen geluk’ en ‘Aardige mensen bestaan eigenlijk niet’.

Dat toont meteen aan dat, hoewel iedereen natuurlijk op z’n eigen manier een beetje raar is, er toch veel overeenkomsten zitten in de mentale en relationele problemen waar mensen tegenaan lopen. Een gebrek aan zelfcompassie, jezelf nooit toestaan boos te zijn, veel te hooggespannen verwachtingen hebben van anderen of jezelf… Het kan eigenlijk bijna niet dat je níks van jezelf in dit boek herkent. Een kleine kanttekening hierbij is dat het zich vrijwel volledig richt op mannen: de enige vrouw die als voorbeeld wordt opgevoerd, is onderdeel van een heterostel. Dat deed voor mij niks af aan het leesplezier, maar als je zoekt naar een specifiek vrouwelijke blik of ervaring, ga je die hier niet vinden."

LEES MEER OVER