Close

Lekker boeiend

30 juli 2021 03:07 / Tips van de redactie
The white lotus
The white lotus
E Een mooie podcast, een interessante discussie, een inspirerend boek of fascinerend mens: de wereld is oneindig boeiend. Iedere vrijdag delen wij hier onze obsessions-du-jour.

Boeiend boek: The authority gap

Van de loonkloof en de orgasmekloof heb je waarschijnlijk al weleens gehoord, maar kende je de autoriteitskloof al? Journalist Mary Ann Sieghart – politiek columnist, radiopresentator en adjunct-hoofdredacteur van de Britse krant The Times: een autoriteit op zichzelf en daarmee ook ervaringsdeskundige – schreef er een boek over, The authority gap. Eindredacteur Peter* Hofstede vrat het op. Peter: "Sieghart noemt de autoriteitskloof 'de moeder aller genderkloven' en ik denk dat ze daar gelijk in heeft. Waarom zou je iemand hetzelfde betalen als je diegene in de basis al minder serieus neemt? Want dat is wat er consequent gebeurt bij vrouwen, met name in een professionele omgeving: ze worden onderschat, genegeerd, betutteld, onnodig uitgedaagd, of zelfs persoonlijk aangevallen zodra ze ook maar even proberen hun vak uit te oefenen.

Nou zijn we hier bij deze site van de 'geen slachtoffers, maar strijders'-tak van het feminisme, maar bij het lezen van dit boek is het soms wel lastig om níét verontwaardigd te zijn. Sieghart interviewde meer dan vijftig vrouwen die in de top van hun vak opereren, of dat nou in de politiek is, in de wetenschap, de kunsten of het bedrijfsleven. Zij delen dezelfde soort ervaringen – en vrouwen van kleur of vrouwen met een handicap ervaren de kloof nog ontelbaar veel vaker. Neem academicus en schrijver Bernardine Evaristo. Ze is professor en meervoudig winnaar van een keur aan literaire prijzen, maar in dit boek vertelt ze hoe ze als vijftiger op een terras zat met een 21-jarige witte studente, die door de serveerster als enige werd aangesproken bij het bestellen en ook de rekening kreeg gepresenteerd. Want dat punt wordt ook heel helder: niet alleen mannen, maar ook vrouwen maken zich schuldig aan het ondermijnen van de autoriteit van (andere) vrouwen."

"Als je dit boek leest en het er op een feestje over wilt hebben, geeft Sieghart je ook alvast de munitie om elke ondergraving – en die kun je verwachten – te weerleggen. Nee, het dichten van de autoriteitskloof werkt niet in het nadeel van mannen. Integendeel zelfs. Nee, de daadwerkelijke competentie van vrouwen (of het vermeende gebrek daaraan) heeft er helemaal niets mee te maken. Dat laatste blijkt ook wel uit het hoofdstuk dat gewijd is aan de ervaring van transmensen. Transvrouwen merkten ineens dat ze een stuk harder moeten werken dan voorheen, transmannen maakten mee hoe het is om ineens de stroom mee te hebben. En ja, concrete oplossingen biedt de schrijver ook. Ik raad dan ook van harte aan om dit boek te lezen (het leest nog lekker weg ook!), met name als je een man bent. Die zijn helaas niet zo geneigd een boek van een vrouwelijke schrijver op te pakken, maar een warme aanbeveling van een man wil nog weleens helpen, vandaar de *."

*Eigenlijk Peper (zij/haar).

Lekkere podcast: Topdokters: patiënt Pedro

Je kent vast wel zo iemand die zich bij de minste jeuk zorgen maakt over zijn of haar gezondheid. Die met een onfrisse adem al googelt of-ie doodgaat en de huisarts nog net niet vaker ziet dan z’n partner. Zo iemand is Pedro Elias (47), een Belgische televisiemaker. In de zesdelige podcast Topdokters: patiënt Pedro zoekt hij uit waar zijn hypochondrie vandaan komt en laat hij zich preventief screenen door de bekendste artsen van het land. Redacteur Kim van der Meulen bingeluisterde ’m.

Kim: "Je lichaam laten doorlichten lijkt me niet het beste idee als je last hebt van hypochrondrie: straks vinden ze een piepkleine afwijking in de categorie 'niks om je zorgen over te maken' en lig je daar weer weken wakker van. Dat Pedro Elias de uitdaging toch aangaat is dus al dapper, en dat-ie ons laat meeluisteren des te dapperder. In elke aflevering wordt een ander orgaan gecontroleerd op eventuele afwijkingen: zijn prostaat, longen, darmen en hart, en in de laatste aflevering ook zijn hoofd. Daarvoor gaat hij in gesprek met de geweldige psychiater Dirk De Wachter. Dat het probleem vooral in zijn hoofd zit, weet hij zelf ook wel – zijn huisarts, die hij héél regelmatig ziet en ook aan het woord komt, raadt hem niet voor niets aan eens met iemand te praten. Maar hij kan het doemdenken niet loslaten, zeker sinds zijn zoontje leukemie kreeg – en genas, gelukkig."

"De podcast geeft een bijzonder inkijkje in het hoofd van iemand met 'ziekteangst': zelfs een nachtmerrie is voor Elias aanleiding om de huisarts te bellen. Wilde die pitbull uit zijn droom soms iets vertellen over het longonderzoek dat eraan komt? En is er een poliep gevonden waarover de darmarts duidelijk enorm geruststellend spreekt, dan denkt hij nóg dat het kanker is. Doodvermoeiend, ook voor zijn omgeving. Dat blijkt wel als zijn vrouw ('Uw prostaat kan me echt gestolen worden, lief') emotioneel vertelt wat zijn hypochondrie voor haar betekent.

Toch is deze podcast geen zware luisterkost, dankzij de droge humor waarmee Elias vragen stelt aan artsen (tijdens het darmonderzoek: 'Ziet u al mooie dingen?') en uitlegt wat hij van plan is. Het is ook interessant om de topdokters – vaak heel nuchter en zelfs met humor – te horen vertellen over hun vak, én om mee te luisteren tijdens een onderzoek. Als je darmarts Danny De Looze hoort terwijl hij Elias’ dikke darm onderzoekt, vraag je je af of hij praat over een racecircuit of over een orgaan – en waarom Elias in hemelsnaam niet heeft gekozen voor volledige narcose: hij gaat zelfs even out. Vooral bij deze aflevering was ik trouwens blij dat het verhaal in geluid wordt verteld en niet in beeld.

Dat je on the side nog wat medische kennis opdoet is mooi, maar wat deze podcast vooral interessant maakt is dat-ie superintiem, grappig, een tikkie gênant en heel persoonlijk is. Zo komt Elias er door gesprekken met zijn moeder achter dat zijn vader ook een hypochonder was, en wat dat met haar deed. Ik hoop dat er een vervolg komt, want ik ben erg benieuwd of hij van zijn hypochondrie af kan komen."

Lekkere serie: The white lotus

Hoewel er ogenschijnlijk niets ongewoons gebeurt in het luxe resort op Hawaii blijft de nieuwe HBO-komedieserie The White Lotus boeien, zegt redacteur Lizzy van Hees. Lizzy: "Ik heb de eerste drie afleveringen, die je via HBO/Ziggo kunt kijken, nu gezien en kan eerlijk gezegd niet wachten op de volgende. Het verhaal begint bij het moment dat een nieuwe lading Amerikaanse vakantiegangers arriveert bij het hotel, waar ze worden verwelkomd door de joviale, maar lichtelijk gestreste manager Armond. En meteen wordt duidelijk dat er een groot verschil zit tussen zijn gastvrije voorkomen en innerlijke leefwereld. Want je zal maar de hele dag naar de onmogelijke verzoeken en het geklaag van die verwende hotelgasten moeten luisteren. Zo vindt een pasgetrouwd stel hun suite niet 'honeymoon' genoeg, en een aandacht behoevende alcoholist blijft bij hoog en laag zaniken om een massage – terwijl ze met een urn onder haar arm loopt, op zoek naar een geschikt moment om haar overleden moeder uit te strooien."

"Doordat de serie is geschreven als een satire, blijf je toch meeleven met het wel en wee van de personages – ook al zijn ze tenenkrommend irritant. Zoals Nicole (gespeeld door Connie Britton), die met haar zakelijke succes werkelijk overal iets over denkt te weten, maar compleet blind lijkt voor wat zich pal voor haar neus afspeelt. Zoals het feit dat haar jongvolwassen dochter de hele vakantie high is van de meegesmokkelde wiet en ketamine. Of het feit dat haar zoon een flinke pornoverslaving heeft. Als het grappige scenes oplevert, vergeef je een personage sneller haar makken.

Misschien wel de grootste pain in the butt is newlywed Shane (gespeeld door Jake Lacy). Hij is het prototype verwende, badinerende, oppervlakkige en seksverslaafde man, die het met zijn onuitstaanbare gedrag zelfs voor elkaar krijgt om binnen een paar dagen al een hoofd vol twijfels te zaaien bij zijn kersverse vrouw. Omdat geen van de personages echt likable zijn, is het knap je nog steeds met veel plezier naar een serie kan blijven kijken. Maar dat heeft vast en zeker te maken met het komische talent van de cast, die zonder overdadig te zijn, deze karakters volledig belachelijk maken. Een andere fijne bijkomstigheid van de serie is de steengoede soundtrack: opzwepend, onheilspellend en een tikkeltje crazy. Net als actrice Jennifer Coolidge, die de rol van de eenzame en dronken Tanya vertolkt. Haar gezicht, lichaamstaal en gevoel voor timing zijn in deze serie nog even goed als in Legally Blonde."

LEES MEER OVER