Close

Een ode aan Sandra Oh: Hollywood is klaar voor een nieuw soort vrouwelijkheid

09 augustus 2021 04:08 / inspiratie
O Of je nou met de grillen van Cristina Yang bent opgegroeid of op dit moment smult van de complexe verhouding tussen Eve Polastri en Villanelle in Killing Eve: de kans is groot dat je Sandra Oh weleens voorbij hebt zien komen op je beeldbuis. De 50-jarige actrice is immens populair en prijkt deze maand op de cover van The Cut.

Sandra Oh is de gedroomde cover-ster, schrijft The Cut-hoofdredacteur Lindsay Peoples Wagner. Niet alleen omdat de actrice uitgesproken is en weet waar ze voor staat, maar ook omdat er weinig anderen zijn met ook maar een fractie van haar cv. Wij sluiten ons volledig aan bij deze liefde voor Oh en delen daarom graag een paar hoogtepunten uit het interview én haar verdere carrière. 

Vrouwen onderling

We moeten het de Canadese actrice nageven: Oh speelde tien jaar lang de sterren van de ziekenhuisvloer als Cristina Yang in Grey's anatomy. En is nu alweer drie jaar te zien als de tegenspeler van Jodie Comer in Killing Eve. Voor beide series werd Oh beloond met een Golden Globe. Wat deze rollen doet opvallen in Hollywood, is het feit dat de relaties die Oh met haar vrouwelijke tegenspelers heeft, veel meer worden uitgediept dan de relaties met haar mannelijke tegenspelers – zelfs als het een potentiële love interest betreft.

Denk bijvoorbeeld aan de vriendschap tussen Cristina Yang en Meredith Grey, die op veel vlakken meer leek weg te hebben van zusterschap, of zelfs een huwelijk. De twee vrouwen waren elkaars concurrentie, spiegel, vertrouweling, of zoals ze zelf zouden zeggen: each other's person. In Killing Eve is de relatie tussen meesterschurk Villanelle en geheim agent Eve Polastri weer van een hele andere aard. De twee zijn elkaars aartsrivalen, maar wat een fatale jacht moet worden, begint steeds meer op een kat-en-muisspel te lijken waar beiden liever géén einde aan zien komen.

Maar ook werk technisch heeft Oh veel geleerd van deze twee rollen. Zo was ze naar eigen zeggen dusdanig vergroeid met haar karakter in Grey's, dat ze er niet voor schuwde met de schrijvers van de show in discussie te gaan. Nou wordt vaak gezegd dat schoenmakers zich vooral bij hun leest moeten houden, maar als acteurs net zoveel passie en liefde voor een personage en serie voelen als de schrijvers, wordt het product er alleen maar beter van. Dus als Oh het gevoel had dat een verhaallijn of scène niet bij Yang paste, was ze niet bang om de discussie aan te gaan met schrijver en producent Shonda Rhimes. Uitdagend, maar vaak wel de moeite waard. 

Nieuwe wind in Hollywood

Waar Oh en Rhimes zich ook beiden over uitspreken, is het gebrek aan diversiteit in Hollywood. Rhimes heeft niet voor niets blind casting toegepast op succesvolle series als Grey's Anatomy, zodat geen enkele rol vastzat aan een bepaalde huidskleur of culturele achtergrond. Oh is er naar eigen zeggen aan gewend om de enige Aziatische vrouw on screen te zijn, maar ze kijkt er wel van op als ze nu nog de enige Aziatische vrouw is op een set met 75 mensen. Tijdens het filmen van Killing Eve viel het haar op hoe langzaam die ontwikkelingen in Europa lijken te gaan, omdat de mensen achter de schermen vrijwel allemaal wit zijn. Voor het derde seizoen van de serie is Oh naast acteur ook een van de producenten. En in dat seizoen krijgt de kijker ook meer te zien van Eve Polastri's Koreaanse roots. Het gaat weliswaar langzaam, maar als het aan Oh ligt, komt de verandering er wel degelijk. 

Hoewel het vroeger meer uitzondering was dan regel, lijkt er in Hollywood langzamerhand steeds meer ruimte te komen voor complexe vrouwenrollen. En dus is het niet zo vreemd dat Sandra Oh immens populair is. Niks niet 50 jaar en afgeschreven, 50 en in de bloei van haar werkende leven. Met het laatste seizoen van Killing Eve in het vooruitzicht, net als de langverwachte Netflixserie The chair en horrorfilm Umma, reflecteert ze in The Cut op welke meters vrouwen hebben gemaakt – en waar nog winst te behalen valt.

Als je 'moeder' of 'echtgenote' speelt, denken mensen al gauw dat het kleine rollen zijn, vertelt Oh. "Dat is niet mijn ervaring, want ik heb complexe bijrollen gespeeld en net zo goed rijke hoofdrollen. Veel van die gelaagdheid ontstaat juist door de relaties met andere vrouwelijke karakters." Dat is anders wanneer je als enige vrouw een bijrol hebt, tussen een verder vooral mannelijke cast. Dat versimpelt niet alleen de personages, maar laat ook meer ruimte voor onveiligheid op de set. "Tijdens #MeToo heb ik me wel afgevraagd waarom zoveel vrouwen zich zolang alleen hadden gevoeld in hun ervaringen. Maar aan de andere kant is dat niet zo gek, aangezien er zoveel producties waren waarin maar één rol was weggelegd voor een vrouw."

Nu kan je een film of serie wel vol vrouwen stoppen, maar dat maakt nog niet dat er ook ruimte is voor de gelaagdheid en complexiteit van hun karakters. Neem het voorbeeld van moederschap op het witte doek, zegt regisseur Amanda Peet, die samen met Oh werkte aan Umma. "Hoe we moederschap benaderen in Hollywood is nog steeds heel tweeledig: ze is of een heilige die alles doet voor de behoeften van haar kroost, of ze is een klinisch narcist wiens carrière belangrijker is dan het welzijn van je gezin." Terwijl daar natuurlijk een heleboel varianten tussen zitten. Zoals de Britse psychoanalist D.W. Winnicott het noemde: 'the good enough mother'. Peet: "Ergens hebben kinderen het nodig dat hun moeder zo nu en dan faalt, anders leren ze nooit hoe het is om je enorm over iets te frustreren."

'Ik heb nog nooit een baan gekregen vanwege mijn uiterlijk'

Oh, die zelf geen kinderen heeft, zegt dat ze nu de leeftijd heeft bereikt waarop ze wel veel moeders speelt. "Als je naar een moeder kijkt op televisie, wil je toch ook zien dat zij twijfelt aan zichzelf?" Dat is Peet roerend met haar eens. "Ook als het om opvoeden gaat, krijgen we al jaren een onrealistisch beeld voorgeschoteld. Toen ik mijn eerste kind kreeg, had ik ooit alleen een borstvoedingscène gezien in The blue lagoon. Brooke Shields is een prachtige moeder, megaslank ook, want al haar babyvet is er op magische wijze vanaf gesmolten. En zonder enig probleem, legt ze die zoete baby aan de borst." Vredig en lief, maar echt niet realistisch. "Ik vond dat zo gemeen", legt Peet uit. "In werkelijkheid is borstvoeding geven meer alsof er een piranha aan het meest gevoelige deel van je lijf knauwt."

Onzinnig en vooral ook kwalijk, vinden Oh en Peet. Je kan die beelden laten zien, maar alleen als je ook alternatieven laat zien. Daar wordt hard aan gewerkt in Hollywood, maar er valt nog genoeg winst te behalen. "We moeten het ook hebben over de schoonheidsidealen waar onze business aan vasthoudt, ik zou willen dat jullie konden zien hoe vies ik nu kijk, haha. Maar ik heb nog nooit een baan gekregen vanwege mijn uiterlijk. Dat heeft me altijd enorm gefrustreerd."

Aan de andere kant krijgt Oh wél altijd rollen aangeboden die verder gaan dan het oppervlak. Zoals in Killing Eve, en daar kan ze dan weer een heleboel van haar creativiteit in kwijt. Zoals acteren vanuit haar vagina, iets wat Oh volgens haar collega's heel goed kan.

Benieuwd naar het volledige interview met Sandra Oh en Amanda Peet? Lees het hier.

Lizzy van Hees

LEES MEER OVER