Close

Lekker boeiend

27 augustus 2021 03:08 / Tips van de redactie
Mads Mikkelsen in Druk
Mads Mikkelsen in Druk
E Een mooie podcast, een interessante discussie, een inspirerend boek of fascinerend mens: de wereld is oneindig boeiend. Iedere vrijdag delen wij hier onze obsessions-du-jour.

Boeiende film: Druk

Als je dit jaar maar één keer naar de bioscoop zou gaan, ga dan naar Druk. Een razend knap gemaakte instant filmklassieker van Thomas Vinterberg, waarin vier middelbareschooldocenten hun leven een oppepper proberen te geven door een constant promillage van 0,5% aan te houden. Redacteur Kim van der Meulen kwam de filmzaal tollend uit – in a good way. Kim: "Sinds ik hoorde dat Thomas Vinterberg (bekend van geweldige films als Festen en Jagten) een nieuwe had, wéér met de fantastische Mads Mikkelsen in de hoofdrol, keek ik er al naar uit Druk in de bios te zien. Op de eerste dag dat ie draaide, ging ik dus ernaartoe – en hij maakte al mijn torenhoge verwachtingen waar.

Vier uitgebluste, bevriende docenten besluiten tijdens een etentje de bizarre theorie van een Noorse psychiater in de praktijk te gaan testen. Zijn bewering: omdat we geboren worden met een half promillage alcohol te weinig in ons bloed, moet je de hele dag bijdrinken om optimaal te kunnen presteren. De mannen gaan vervolgens naar hun werk met een flesje drank in hun aktetas en verrek, het verschil is meteen merkbaar. Leerlingen vinden de geschiedenislessen van Mikkelsens personage ineens razend interessant, en ook de lessen van zijn collega’s vlammen als nooit tevoren. Vooruit, een leerling die zijn waterflesje is vergeten mag onder geen beding een slokje van de docent krijgen, en even lijkt het geheim ontdekt te worden als in de gymberging verstopte flessen drank worden ontdekt. Maar toch: het werkt, en zelfs het thuisfront profiteert ervan. Dat kan natuurlijk niet goed blijven gaan. Als een van de docenten voorstelt een stap verder te gaan, zijn de gevolgen – voor werk én privé – dramatisch. En die problemen vallen niet weg te drinken."

"Druk won een Oscar en een BAFTA voor beste buitenlandse film, en werd genomineerd voor een Golden Globe en allerlei andere prijzen – en da’s hartstikke terecht. Het verhaal is absurd zonder ongeloofwaardig te worden, de humor droog en een tikkie zwart en Mads Mikkensen speelt fenomenaal, of hij nou stomdronken de schoolkantine binnenwaggelt, beneveld en bevlogen lesgeeft of vanbinnen langzaam sterft als hij zijn grote liefde voorgoed dreigt te verliezen. Naast een film over drank (over hoe leuk het leven erdoor kan worden, maar ook over hoeveel het kapot kan maken) is Druk vooral een film over zingeving en gelukkig willen zijn. Ik kwam echt shakend de bioscoop uit (en nee, niet door de drank), zo erg zat ik in de film. Dat kwam misschien ook door de eindscène, die één grote ontlading is. Ik zag trouwens dat die eindscène op YouTube staat, maar doe jezelf een plezier en bekijk die nog even niet. Hup, nu meteen bioscoopkaartjes kopen. Krijg je geen spijt van. Proost!" 

Lekkere serie: The Chair

Cloudy with a 50 percent chance of rain? Geen enkel probleem dit weekend! Redacteur Lizzy van Hees weet wel hoe je je tijd binnen het beste doorbrengt, want de langverwachte serie The chair is sinds vorige week te zien op Netflix. Lizzy: "Hoewel de recensies in Nederland nogal tegen vallen, ben ik wél fan. Maar dat is ook niet moeilijk met Sandra Oh in de hoofdrol. Die vrouw stal mijn hart al als Cristina Yang in Grey’s Anatomy en de liefde werd nog eens bestendigd door Killing Eve. Ook de rol van de ambitieuze – en compleet chaotische – professor Ji-Yoon Kim is haar op het lijf geschreven.

De serie speelt zich af op de faculteit Engels van een fictieve universiteit aan de oostkust van Amerika. Kim is net benoemd tot voorzitter van de afdeling en krijgt meteen een legio aan problemen in haar schoot geworpen. Problemen die – hoewel ik nooit aan een Amerikaanse universiteit heb gestudeerd – herkenbaar voelen en vooral ook heel erg bij de tijd. Hoe trek je studenten aan voor een uitstervend vakgebied? Welke ‘contentstrategie’ past daar bij? Wat doe je met de professoren die al zolang hetzelfde vak geven in dezélfde collegezaal dat ze de weg ernaartoe zouden vinden met hun ogen dicht. En hoe overtuig je die dinosauriërs ervan de diversiteit en inclusie in hun lesprogramma op te nemen waar hun studenten zo naar verlangen?"

"Kim heeft haar handen vol aan de nieuwe baan en het begeleiden van die oude rotten. En dan probeert ze ook nog in haar eentje een dochter op te voeden. En ze is ook nog verliefd op die collega die net weduwnaar is geworden. En diezelfde goede vriend/collega/crush komt in opspraak nadat er een filmpje viral gaat waarin hij Hitler nadoet. Volg jij het nog? Natuurlijk niet, want er gebeurt véél. Heel veel. En het tempo ligt hoog. Echt heel hoog. Maar dat is ook wel lekker aan de serie, want je vliegt door de zes afleveringen (30 minuten per stuk) heen. Zonder dat je een minuut van je aandacht kan verliezen gezien alle brandjes die moeten worden geblust.

Door het tempo is het weliswaar moeilijk om de personages echt uit te diepen en te voorzien van de gelaagdheid die ze verdienen. Maar het tempo doet mij juist ook denken aan de wereld waar we op dit moment in leven. Elke vijf minuten is er een ander nieuwsbericht, #ophef waar we ons boos over maken – of zouden moeten maken. Wie opkomt voor de ene gemarginaliseerde groep, lijkt de andere buiten te sluiten. Een fout (uit het verleden) kan je duur komen te staan. En persiflages van Hitler kunnen dan wel echt niet meer, maar The chair laat zien dat dit soort fouten net zoveel bestaansrecht hebben als de cancel culture die ermee gepaard gaat. Cultuurverandering op de universiteit is nodig – net als overal in onze maatschappij. Maar verandering kun je niet forceren."

Boeiend artikel: Rape in palm oil fields linked to top beauty brands 

Het is soms best vermoeiend om na te denken over hoe je het minst vijandig met de wereld omgaat. Oké, geen fast fashion, geen fast food, geen wegwerpplastic en braaf je afval scheiden, dat lukt nog wel. Maar feitelijk kun je in onze overvloedige consumptiemaatschappij overál wel dat ene vraagteken bij zetten: wie doe ik hier eigenlijk kwaad mee? Maar vermoeiend of niet: je ogen sluiten gaat ook niet zomaar.

Zo staat eindredacteur Peper Hofstede iedere ochtend met vage schuldgevoelens onder de douche, sinds ze eind vorig jaar een reportage van Associated Press las: Rape, abuses in palm oil fields linked to top beauty brands. Peper: "Sinds ik het gelezen heb, wil dit artikel maar niet meer uit mijn hoofd. Het gaat over misstanden in de palmolie-industrie en dan met name waar het gebruikt wordt in beautyproducten. Maar je komt het goedje overal tegen: of je nou je haar wast, je kat te eten geeft of jezelf op een ijsje trakteert. De kans is groot dat je dagelijks op meerdere momenten palmolie consumeert en 85 procent daarvan wordt gewonnen in Maleisië en Indonesië."

Een campagnefilmpje uit IJsland tegen palmolie

"Dat is op meerdere manieren problematisch - het is bijvoorbeeld niet bepaald goed voor de natuur - maar de AP zoomt in dit geval in op de gevolgen voor vrouwen en meisjes. Die werken vaak voor heel weinig of zelfs helemaal niks - een schaduwbaan naast hun man, die onhaalbare targets opgelegd krijgt en dus niet zonder de gratis hulp van zijn vrouw kan. Dan is er het werken met chemicaliën, waardoor er bovenmatig veel miskramen voorkomen, het zware sjouwen waardoor sommige vrouwen een baarmoederverzakking oplopen en het seksueel misbruik waar ze nauwelijks tegen in verzet kunnen komen, omdat ze nou eenmaal afhankelijk zijn van dit inkomen en er is geen vakbond of hr-afdeling tot wie ze zich kunnen wenden. Intussen bezigen de beautymerken die de palmolie opkopen (en dat zijn ze vrijwel allemaal) publiekelijk allerlei boodschappen over female empowerment, maar weigeren ze de vragen die het persbureau stelde over de misstanden (volledig) te beantwoorden. 

Wie van nature cynisch is, zal hier vast niet verrast door zijn, maar zo zit ik niet in elkaar. En dus ben ik me iedere keer dat ik mijn haar was of crème op m'n toet smeer toch weer hyperbewust van het vrouwelijk lijden dat achter mijn producten schuilgaat. Dat is de laatste tijd wel íets minder, omdat ik waar mogelijk een alternatief zonder palmolie probeer te kiezen. De site Zaailingen heeft een aardige lijst met etenswaar, schoonmaakmiddelen en verzorgingsproducten en deze Amerikaanse site heeft ook een lijst met palmolievrij spul dat in Europa verkrijgbaar is. Het kost wat meer moeite dan simpelweg een fles shampoo in je supermarktmandje gooien, maar schoon haar is echt wel te regelen - en dan krijg je je schone geweten op de koop toe." 

LEES MEER OVER