Close

20 jaar later: 5 vrouwen over de impact van 9/11

07 september 2021 05:09 / Leestip
D Dinsdag 11 september 2001 was een gitzwarte dag in Amerika. Geschokt keek de wereld hoe vier terroristische aanslagen het land en haar bevolking recht in het hart raakten. Nu, bijna twintig jaar later, sprak The Lily vijf vrouwen over wat de aanslagen in hun levens hebben betekend.

Als je oud genoeg was om 9/11 bewust mee te maken, staat het beeld van de vliegtuigen die the Twin Towers raakten waarschijnlijk nog steeds gebrand op je netvlies. In stand gehouden en versterkt door de talloze keren dat de beelden worden herhaald, om stil te staan bij de verschrikkelijke gebeurtenissen op die dag en de 2977 slachtoffers te herdenken. Zo helder als je die beelden nog voor je ziet, zal je ook precies weten waar je was op het moment dat het gebeurde. Het is de vraag die misschien wel het vaakst wordt gesteld wanneer mensen het over de aanslagen hebben.

Omdat het aanstaande zaterdag twintig jaar geleden is, vroeg The Washington Post haar lezers via social media: waar was je tijdens 9/11? Daar kwamen honderden reacties op. Van jonge vrouwen die het als hun eerste herinnering aanwijzen, en andere die net stageliepen in New York. Nieuwsplatform The Lily belde vijf van deze vrouwen op en vroegen waarom zij deze aanslagen als sleutelmoment hebben ervaren.

1. Lonny kwam niet meer thuis

Stacey Stone (60) liep net de deur uit in Bellmore N.Y. toen de huistelefoon ging op 11 september. Ze liet hem rinkelen en stapte in de auto op weg naar de bank. Onderweg hoorde ze op de radio dat een vliegtuig het World Trade Center had geraakt. "I had this sense we were going to be in trouble", herinnert ze zich over dat moment.

Haar man Lonny Jay Stone, destijds 43 jaar, werkte op de 92e verdieping van the North Tower, twee verdiepingen lager dan waar het vliegtuig het gebouw had geraakt om 8.46 uur 's ochtends. Toen Stacey thuiskwam, zette ze gauw de televisie aan: "I'll never forget what I saw... They were showing the building, his building."

'Turn on your TV, call your family and thell them you're alive'

Niet veel later zag ze hoe een tweede vliegtuig the South Tower raakte. En vanaf dat moment bleef de telefoon non-stop rinkelen. Diezelfde dag vulde het huis zich met vrienden en familie van het stel, ze bleven daar om te wachten op nieuws over Lonny. Dat nieuws bleef uit, maar daarmee voelde Stacey haar angst steeds meer werkelijkheid worden. Om 17.00 uur 's middags vertelde ze haar zoons van 12 en 8 jaar dat hun vader waarschijnlijk niet thuis zou komen.

Dagenlang wachtte Stacey op nieuws over haar man. Maar pas op 27 december dat jaar werd bevestigd dat er stoffelijk overschot was gevonden dat het overlijden van Lonny bevestigde. En door de jaren heen kwamen er nog vaker dit soort berichtjes, naarmate er meer stoffelijk overschot werd gevonden en geïdentificeerd.

Hoewel het verdriet immens was, zegt Stacey nu dat het verlies van Lonny haar sterker heeft gemaakt. "They say there's always some good that comes out of tragedy, and I would say that's the good thing. I found my strength and raised two wonderful children."

2. Stewardess Mikki maakte een carrièreswitch

Vanaf het moment dat Mikki Chacon voor het eerst in een vliegtuig zat, wist ze zeker: ik wil stewardess worden. Dat lukte en op 11 september 2001 was ze ongeveer een jaar in dienst. Die ochtend lag ze in een hotelkamer in Raleigh te slapen, terwijl de televisie nog aanstond. Door het geluid van het nieuws werd ze wakker en niet veel later begon haar Nokia te trillen. Vervolgens belde de piloot naar haar hotelkamer: "Turn on your TV, call your family and thell them you're alive." Pas vanaf dat moment keek Mikki goed naar de televisie en registreerde ze wat er in New York gebeurde.

Dagen later was het pas weer toegestaan om naar huis te vliegen, en toen Mikki thuis haar Nokia weer aanzette, werd ze overstelpt met voicemails die niet eerder door het overbelaste netwerk heen waren gekomen. Ze hoorde de bezorgde berichten van haar moeder, die steeds verwarder en angstiger werden. In de laatste voicemail nam haar moeder zelfs afscheid van Mikki: "She told me how much she loved me and how proud she was of me."

Hoewel ze graag wilde blijven vliegen, resulteerden de aanslagen in een financiële klap voor vliegmaatschappijen. Op 1 oktober werd ze ontslagen en verhuisde Mikki terug naar haar ouders in Las Vegas, waar ze een nieuwe carrière begon als masseur. Ook was ze zelf niet direct in gevaar geweest, voelt ze het trauma van 9/11 nog steeds: "We need to tell that story. We did survive it, scared maybe, but survived."

3. Naiomi werd zich bewust van de wereld

De 9-jarige Naiomi Gunaratne-Breaux kwam net aan op school toen de tweede toren werd geraakt. Ze herinnert zich een hoop rumoer onder de leraren, die steeds in- en uitliepen tijdens de les. Uiteindelijk was er een leraar die de televisie aanzette, waar de beelden van de twee brandende torens te zien waren. De leerlingen reageerden zo ontstemd en verdrietig dat het scherm snel weer werd uitgezet.

Een paar dagen later vroeg een meisje in de klas aan Naiomi: "One of the hijackers was from Sri Lanka, did you know them? Was that your uncle or something?" Haar ouders waren in de jaren '80 geimmigreerd vanuit Sri Lanka, en het meisje haalde het land door de war met Saudi-Arabië. Hoewel haar leraar meteen ingreep en zei dat dit soort vragen niet aan de orde waren, merkte Naiomi dat het meisje na de aanslagen meer afstand van haar nam. Het was de eerste keer dat ze in aanraking kwam met racisme, vertelt Naiomi aan The Lily.

Naiomi ziet de aanslagen als een duidelijk kantelpunt. Tussen de zorgeloosheid van kind zijn en meer bewustzijn: "For our generation 9/11 was really a tipping point for everything else. It's when I started watching the news and started being aware of the world. I thing a lot of people in our generation feel that way."

4. Louise was dagenlang gestrand

Door de aanslagen werd een groot deel van het nationale en internationale vliegverkeer stil gelegd. Vluchten die al onderweg waren naar de VS moesten op verschillende plekken een tussenlanding maken, om steden zoals New York en Washington DC niet extra te belasten. Een van de aangewezen toevluchtsoorden was Gander International Airport in Newfoundland, daarna ook wel the Capital of Kindness genoemd.

'The gravity of flying over U.S. airspace hit everybody'

Meer dan 6.500 passagiers werden hier tijdelijk ondergebracht, waaronder Louise Cullen Robinson (64). Ze had een werktrip in Brussel gehad en was onderweg naar huis toen zij en haar medepassagiers onverwacht werden verwelkomd door politie en militairen. Ze herinnert zich dat ze vanuit het vliegtuig allemaal naar een ijshockey-arena werden gebracht en daar het nieuws konden volgen over de aanslagen. Vervolgens werden zij een aantal anderen naar een katholieke kerk gebracht om verder te verblijven.

"The community was incredible", herinnert ze zich over die dagen in Newfoundland. Vijf dagen lang waren er talloze mensen uit de buurt bezig om de gestrande passagiers op te vangen. Ze boden passagiers een bad aan, een kopje thee, of een lift naar de lokale supermarkt.

Toen het tijd was voor de vlucht naar huis, voelde Louise zich diep verbonden met al haar medepassagiers. Maar waar je normaal gezellig een praatje maakt voor het opstijgen, heerste er nu een gespannen stilte aan boord. "The gravity of flying over U.S. airspace hit everybody, and everybody got really quiet."

Terugkijkend op haar ervaring zegt Louise dat de tragiek van de aanslagen werd verzacht door het enorm warme ontvangst in Canada. Ze hoopt dan ook dat mensen dit jaar niet alleen de aanslagen herinneren, maar ook het goede: mensen die samenkomen en elkaar supporten.

5. Kay verruilde haar studie voor het leger

Dinsdagochtend 11 september moest Kay Kensingtons (38) eerste dag worden op West Valley College in Saratoga. Maar in plaats van op tijd naar campus vertrekken zoals ze zich had voorgenomen, bleef ze thuis naar het nieuws kijken. "I saw the second plane hit, and it just really fundamentally shifted something inside me", vertelt ze aan The Lily. "I had decided before nightfall on that day that I would be suspending my college studies and hoping to enlist instead."

Als 18-jarige meldde ze zich samen met 181.510 andere Amerikanen bij de U.S. Air Force. Kay zag in dienst gaan als een manier om iets terug te doen voor het land dat zoveel voor haar en haar familie had betekend. "I remember on that day, it just felt like the axis of my earth shifted and I thought to myself: there must be something I can do to help."

In 2003 werd Kay uitgezonden naar Irak, waar ze werkte als air transport specialist en verantwoordelijk was voor het transport van materiaal, personeel en gewonde soldaten. "As we recently saw, what happened in Afghanistan, that was part of my career field." De beelden uit Afghanistan raken ook bij haar een snaar: "It's easy to feel like those sacrifices were really, really, fundamentally life-changing, but this week has made me ask: was it worth it?"

11 september is volgens de veteraan een goed moment om te reflecteren, ook als je niet in dienst bent geweest: "We live in a really polarized sort of world. When I think of the best way to honor the people we lost in 9/11 and my friends and my battle buddies, it would be to do the things they can't do any longer and try to build bridges in the ways that we always said. Because our commonalities far outweigh our differences."

Wil je de volledige interviews lezen? Dat kan via deze link.

Lizzy van Hees

LEES MEER OVER