Close

Lekker boeiend

17 september 2021 03:09 / Tips van de redactie
Anthony Hopkins en Olivia Colman in The Father
Anthony Hopkins en Olivia Colman in The Father
E Een mooie podcast, een interessante discussie, een inspirerend boek of fascinerend mens: de wereld is oneindig boeiend. Iedere vrijdag delen wij hier onze obsessions-du-jour.

Boeiend evenement: Rotterdam Pride Conference

Vanaf woensdag is de Kunsthal weer het epicentrum (of het ‘epische centrum’, zoals de Pride het omschrijft) van de Rotterdam Pride Conference. Dat is een programma vol boeiende lezingen en panelgesprekken over alles wat met LHBTQI+ te maken heeft, zoals gezondheidszorg voor transgenders, de gekozen families van queers, en inclusie op scholen. Naar de lezing over dat laatste onderwerp gaat redacteur Hanneke Mijnster sowieso.

Hanneke: "Ik kom heel graag in de Kunsthal en heel graag in Rotterdam: als ik er rondloop, krijg ik altijd energie en nieuwe ideeën. Pride Rotterdam is een extra reden om er volgende week naartoe te gaan. Ik heb het idee dat het bij de Amsterdamse Pride vooral gaat om feesten – ook leuk – en dat hier de lectures belangrijker zijn. Ik ben benieuwd naar de lezing Inclusion & Diversity in Education op 23 september, ook omdat dat thema aansluit bij een nieuwsbericht dat gisteren naar buiten kwam: uit onderzoek van de Universiteit Utrecht en de Rijksuniversiteit Groningen blijkt dat lhbti+-jongeren twee keer zo vaak gepest worden door docenten en andere medewerkers van school dan andere jongeren. Dat is echt veel. Het gebeurt vooral op plekken waar weinig toezicht is, zoals de kleedkamer, het fietsenhok en online.

En dat terwijl jongeren er zelf soms nog oké mee moeten worden dat ze gay zijn. Hoe ga je daarmee om als je in het onderwijs werkt? Hoe nodig je iemand uit om te praten? Hoe spreek je iemand aan en zorg je ervoor dat iemand zich gezien voelt? Dat komt allemaal aan bod in die talk, heel interessant. Er zijn dit jaar ook talks over een oudere doelgroep. Ik hoorde laatst dat ouderen die naar een tehuis gaan, terug in de kast. Omdat ze denken: ik wil geen opmerkingen krijgen, geen gedoe. Ook een belangrijk onderwerp."

"Op de laatste dag van de Pride, 26 september, is er een botenparade voor kinderen, het eigenwijze zusje van de Canal Pride in Amsterdam. Daar ga ik met mijn kinderen naartoe, als conversation starter. Ik ben samen met een vrouw en daar stellen ze me best wat vragen over: ‘Was je al lesbisch toen jij 12 was?’ Het antwoord: nee, dat ben ik nog steeds niet, ook al heb ik verkering met een vrouw. Ik vind het leuk om zulke gesprekken met ze te voeren. En ik heb het vermoeden dat een van mijn zoons ergens in de regenboogvlag eindigt, dus ik wil ze graag laten zien wat er allemaal is en kan. Je kunt hier veel zien, leren en ervaren. En zoals ik al zei: als ik naar de Kunsthal en de rest van Rotterdam ben geweest, kan ik er weer even tegenaan."

Boeiende film: Nomadland

Voor wie ’m in de bioscoop heeft gemist of er maar geen genoeg van kan krijgen: driedubbele Oscarwinnaar Nomadland is nu te zien bij Pathé Thuis. Het verhaal, over een zestiger die een rondtrekkend bestaan leidt na het verlies van haar man en baan – de bouwindustrie is door de crisis ingestort – is even waanzinnig mooi als de beelden van het uitgestrekte Nevada, vindt redacteur Franke van Hoeven. Franke: "Wat een bijzondere film. Vorm en inhoud kloppen helemaal, nog meer dan bij andere films – misschien omdat regisseur Chloé Zhao ook het scenario heeft geschreven. Heel mooi om een inkijkje te krijgen in een subcultuur die ik verder niet ken, van mensen die als nomaden in Amerika leven.

Ik las in een recensie van de Volkskrant dat er een te romantisch portret van die nomaden wordt geschetst: ze zijn allemaal wel héél aardig voor elkaar. Daar ben ik het niet mee eens. Ik heb geen idee hoe het leven in die subcultuur er echt aan toegaat, maar ik kan me best voorstellen dat mensen met een geknakt leven samenkomen – ze zijn hun man, geld of werk kwijt – elkaar opzoeken en helpen, en dat het voor hen werkt, samenleven in een gemeenschap. Bovendien vind ik niet dat het nomadenbestaan wordt geromantiseerd. Als kijker denk je echt niet: ideaal, in een minibus door een desolaat landschap rijden en in je pyjama bij een olielampje wijn drinken op een klapstoel, dat zou ik wel willen. Al maakt actrice Frances McDormand (uit Fargo) het wel bijna aantrekkelijk: haar personage Fern is warm en innemend, een mooi persoon die andere mooie personen aantrekt. Ze acteert echt magistraal."

"En wat een verademing dat het tempo traag is – ik hou ook van slow-tv – en dat het verhaal niet voorspelbaar is. Ik had geen idee welke kant het op zou gaan. Dat komt ook door de documentaire-achtige manier waarop Fern wordt gevolgd, en de oordeelloze manier waarop dat gebeurt. Zo gaat ze bij Amazon werken als seizoenskracht, zonder dat er wordt gezegd of dat goed of slecht is, en of ze daar wel genoeg verdient. Van de scène waarin ze ander seizoenswerk doet, kreeg ik een ongemakkelijk gevoel: er is niks nomadisch aan de camping waar ze werkt – of eigenlijk: een stuk gras met twee wc’tjes erop. De keuze voor haar bestaan snap je beter op de momenten waarop ze met andere nomaden rond een kampvuurtje zit, en leeft met de natuur – in een landschap dat dat afdwingt, want er is verder niks. Het leven van Fern zou voor mij totaal niet werken, hoor. Dat is niet voor iedereen weggelegd. Maar deze film zet je wel aan het denken over de basisbehoeften die je nodig hebt, en dat er meer in het leven is dan alles wat in elk geval in Amerika het hoogst haalbare lijkt: een groot huis met een gazon in een suburb, twee auto’s voor de deur, huisje-boompje-beestje. Ik vind dat iedereen Nomadland moet zien: hij schuurt op een mooie, integere manier."

Boeiende film: The Father

Nog een Oscarwinnaar die je echt niet mag missen: The Father, waarin Anthony Hopkins (wiens personage ook de naam Anthony kreeg, zodat hij zich extra zou vereenzelvigen met zijn rol) een dementerende man speelt. Hopkins kreeg er een Oscar voor – terecht, want beter acteerwerk ga je dit jaar niet meer in de bioscoop zien. Redacteur Kim van der Meulen hield het nog net droog, maar geeft toe: dat lukte alleen omdat ze zichzelf dwong aan leuke dingen te denken toen de aftiteling in beeld kwam.

Kim: "Ken je nog die roman die je op de middelbare school moest lezen, Hersenschimmen van Bernlef? Dat was al een duizelingwekkende trip door het brein van iemand met dementie, maar geloof me: de filmvariant is nog honderd keer zo aangrijpend. De film is namelijk zo knap opgebouwd en gemonteerd, dat je bijna meegaat in de dementie van tachtiger Anthony. Als hij voor de tweede keer naar de keuken van zijn Londense appartement loopt, denk je ineens: hé, zagen die keukenkastjes er net niet veel moderner uit? De dingen die Anthony vergeet of niet helemaal zeker weet, zijn voor jou als kijker ook totaal onduidelijk. Pas als dochter Anne (Olivia Colman, The Crown) ineens van gedaante begint te veranderen en zegt dat ze helemaal nooit van plan is geweest naar Parijs te emigreren (huh, maar dat zei ze nét nog!), begint duidelijker te worden wat werkelijkheid is en wat niet."

"Nou ja, niet voor Anthony natuurlijk: die zakt steeds verder weg in een wazige wereld, waarin de chronologie ver te zoeken is en life-changing gebeurtenissen nooit gebeurd zijn – tot ze ineens toch keihard binnenkomen (ik ga er niks over verklappen, maar mijn god, wat een shocking scène). Eenzaamheid, angst, verwarring, ontroering, maar ook humor – Anthony begint de zoveelste door zijn dochter ingeschakelde hulp in huis te versieren en is ervan overtuigd dat hij ooit tapdanser was: het is alsof je emotioneel een beetje door elkaar wordt geschud.

Dat hadden meer mensen in de zaal: na de overweldigende slotscène bleven veel bezoekers stilletjes snikkend zitten tot de aftiteling voorbij was. Even bijkomen. Dat is zeker even nodig na deze film, dus plan vooral tijd om daarna even een biertje te pakken en te proosten op je scherpe geest, die hopelijk nog heel lang scherp mag blijven. Maar hoe heftig en indringend The Father ook is: ga ’m kijken. Hij is véél te knap gemaakt en gespeeld om dit aan je voorbij te laten gaan."

LEES MEER OVER