Close

Zit niet zo te zeiken! Hoe ga je om met klagende collega's?

18 oktober 2021 04:10 / Werk
G Gezellig, weer naar kantoor! Maar zo plotseling tussen de collega's, vallen ook ineens de voordelen van thuiswerken extra op: daar had je in ieder geval geen last van de klaagbazen en zeurneuzen die met hun negativiteit de sfeer in de kantoortuin naar beneden halen. Wat te doen?

Zit je net lekker aan een beleidsnotitie te tikken, begint een collega tegenover je opzichtig te zuchten en met haar ogen te rollen. Die wil aandacht dus, een luisterend oor voor het zoveelste wat er vandaag mis blijkt te zijn. Even negeer je het – jullie hebben vanochtend al uitgebreid stil gestaan bij de stomme manager, een gebrek aan vrije tijd, het crappy aanbod in de kantine – maar jullie zijn werkmaten en je snapt haar behoefte om even lekker van zich af te zeiken ook wel weer. En zo word je wéér meegezogen in de klachten, de roddels en een wereldbeeld waarin alles en iedereen maar op één ding uit is: haar het leven zuur maken. Je weet wat er van je wordt verlangd: knikken, instemmen, meepraten, er hier en daar een schepje bovenop doen. Maar ja, alsof je daar de puf voor hebt...

Het is een situatie die een brievenschrijver aan de The Cut-rubriek Ask a boss maar al te goed herkent. Ze werkt in de IT, bij een bedrijf dat naar iedere standaard maar nauwelijks functioneert: ongelukkige werknemers, te hoge werkdruk, stroperige processen, slecht salaris, you name it. Gelukkig heeft ze wel fijne collega's, onder wie ook Chris. Leuke vent, zelfde leeftijd, gemeenschappelijke interesses. Ze hebben hun problemen met de baas uitgebreid besproken en vonden herkenning bij elkaar. Enige probleem: Chris houdt. er. maar. niet. over. op. Gek wordt ze ervan, en vooral ook zo neerslachtig. Alsof je steeds maar aan hetzelfde wondje blijft pulken. Ze heeft het al een paar keer in vriendelijke bewoordingen geprobeerd af te kappen, 'we moeten er maar het beste van maken' enzovoort. Maar dat helpt dus niet. 

"Ik weet wel dat ik direct moet zijn, en hem moet vertellen dat zijn constante geklaag me beroerd maakt (maar dan op de een of andere manier aardiger gezegd), maar ik schrijf in de hoop dat er een makkelijkere manier is. Ik wil niet boos op hem worden, maar mijn geduld raakt zo'n beetje op." En dus wil ze van Ask a boss' Alison Green weten: wat kan ik doen?

Er komt een moment dat al dat geklaag niet meer constructief is

Prima vraag, vindt Green, want met iemand samen zijn die onophoudelijk zeurt is een ware uitputtingsslag. Je probeert alle gebreken van je werkgever namelijk zo goed als mogelijk te negeren om toch nog aan je werk toe te kunnen komen en een beetje positief te blijven – en dat gaat een stuk moeilijker als iemand steeds in je oren loopt te tetteren wat er allemaal aan scheelt. Niet dat je problemen dan maar onbenoemd moet laten, in tegendeel. Maar er komt een moment dat al dat geklaag niet meer constructief is, zeker als het gebeurt tegen iemand die er toch niks aan kan veranderen.

Maar een makkelijkere manier dan er samen over praten? Nee. Het is eigenlijk de enige optie. Anders blijft hij er vanuit gaan dat je een ontvankelijk publiek bent. Het is vast ongemakkelijk om tegen iemand te zeggen: 'Stop met praten over dit en dat', maar het is echt zoveel beter om het gewoon uit te spreken, dan in stilte te lijden. Zeker als je voorvoelt dat je nog 's tegen hem uit je plaat zult gaan als hij zijn klaagzang niet staakt. 

Meer in het algemeen, is het Greens ervaring dat mensen zo'n 'confronterend' gesprek in hun hoofd veel groter of lastiger maken dan dat het in werkelijkheid hoeft te zijn. Je doet er de ander misschien wel een plezier mee. Stel je 's voor dat jíj maar door zou lopen etteren over je niksnuttige vriend of over je gierige baas en je werd daarop vriendelijk aangesproken... Ja, dat is awkward, tuurlijk, maar lang niet zo erg dan maanden doorgaan en daarmee mensen van je vervreemden.

Bovendien zijn mensen vaak bang om lomp gevonden te worden, of onvriendelijk, maar dat is nergens voor nodig. Zeg het gewoon aardig, met een focus op jezelf. 'Ik raak alleen maar extra gefrustreerd als we de hele tijd op al het negatieve hameren. Zullen we het over iets leukers hebben?' valt waarschijnlijk een stuk beter dan: 'Hou nou 's op met dat eindeloze gezeik!'. Als je collega er dan nog mee doorgaat, moet je je misschien scherper uitdrukken. Iedere keer dat hij toch weer losbarst, antwoord je met: 'Ik weet dat er veel problemen zijn, maar zo maak je mijn werk er niet makkelijker op. Ik kan niet degene zijn bij wie je je hart lucht'. En dan ad infinitum, want de gewoonte van het klagen slijt er vast niet zomaar uit.  

Wie weet, schrijft Green, doet de anonieme brievenschrijver haar work friend ook nog een plezier: als hij niet meer bij haar zijn ei kwijt kan, is de kans mogelijk groter dat hij eindelijk werk maakt van zijn ongenoegen en er ook echt wat aan gaat doen. Iets fanatieker op zoek gaan naar 'de volgende uitdaging' bijvoorbeeld – een situatie met alleen maar winnaars. 

Het hele advies van Alison Green lees je hier. In haar rubriek Ask a boss heeft ze nog veel meer solide advies. Wat moet je bijvoorbeeld doen als de school van je kind ineens weer dichtgaat, maar je baas wel verlangt dat je gewoon naar de zaak komt? Hoe pak je een luie collega aan? En wat zijn de gouden tips voor een sollicitatiegesprek? Je leest het in The Cut

Peper Hofstede

LEES MEER OVER