Close

Laten we van anders het nieuwe normaal maken

14 mei 2020 05:05 / Janneke Niessen
Columnist background Columnist image
M Mensen hebben snel hun oordeel klaar, valt Janneke Niessen op. Maar is er nou echt iets mis met mensen die de dingen een beetje anders doen? Onze columnist vindt van niet.

'Jouw kind moet huilen omdat jij te veel werkt', zo klonk het commentaar dat ik kreeg toen mijn oudste zoon wat moeite had met de overgang van groep 2 naar groep 3. Nou is het feit dat ik commentaar krijg en mijn man niet nogal cliché en wat mij betreft belachelijk. Maar dat anderen zich over mijn keuzes uitspreken lijkt eerder een regel dan uitzondering. Ja, ik werk fulltime – en vaak wel meer dan dat. En ja, ik ben veel op reis. Maar dat mijn man en ik de opvoeding sámen doen en alles goed hebben geregeld, lijkt niemand iets uit te maken. Want als puntje bij paaltje komt, wijk ik af van de norm en mijn man niet.

We worden nog altijd geacht aan de norm te voldoen, op allerlei vlakken. Als het gaat om werk, de zorg voor je kinderen en ga zo maar door. Maar waarom eigenlijk? Wat bereiken we er ermee? Volgens mij gaat er juist veel creativiteit verloren door ons zo vast te klampen aan de norm. Kan anders niet gewoon het nieuwe normaal zijn?

Wie de gebaande paden loopt, wordt vaak geaccepteerd

Zo valt het me bijvoorbeeld vaak op dat mensen zich proberen te sterken in hun keuzes, door die van andere mensen af te kraken of weg te zetten als raar alternatief. News flash: er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden. Mensen kunnen hetzelfde doel voor ogen hebben en tóch verschillende keuzes maken in de weg ernaartoe. Gewoon omdat die keuzes beter bij hen passen. En dat iemand het op een andere manier doet dan jij, zegt helemaal niets over jouw keuzes. Het is geen one size fits all.

Maar wat ik nog problematischer vind, is het fenomeen waarbij mensen zich het recht toe-eigenen om je aan te spreken op jouw keuzes en te wijzen op de nadelen daarvan. Puur en alleen omdat je het niet volgens de norm doet. Iedere manier heeft voor- en nadelen. En de nadelen van jouw keuzes verdwijnen niet ineens als sneeuw voor de zon omdat je je aan alle traditionele regels houdt. Het enige verschil is dat wie de gebaande paden loopt, vaak wordt geaccepteerd. Terwijl ik me moet verantwoorden. Nou zie ik alleen geen enkele reden om me te verantwoorden voor mijn keuzes, enkel en alleen omdat die toevallig niet voldoen aan een volkomen arbitraire norm. Die norm is ooit bedacht en wordt volgens mij alleen in stand gehouden omdat 'we het altijd al zo deden'. Dat is toch het slechtste argument ooit? Dat maakt het toch niet automatisch de beste manier?

Ik kies er daarom voor een afweging te maken van de voor- en nadelen en kies vervolgens wat het beste bij mij past. Maar het systeem waarin de norm verheven is, heeft wel impact op onze maatschappij. De meerderheid bepaalt en wat de meeste mensen doen, nemen we klakkeloos aan als normaal.

Ik wil graag een oproep doen om net zoveel waarde te hechten aan de dingen die anders zijn en de mensen die het op een andere manier doen. Want door steeds dezelfde paden te bewandelen als de rest, ontdek je nooit iets nieuws. Als we nooit een nieuwe manier zouden bedenken, zouden er geen uitvindingen bestaan. Anders zorgt juist voor nieuwe mogelijkheden en kansen.

Gelukkig ben ik inmiddels op een punt in mijn leven aangekomen dat ik me realiseer dat juist deze andere keuzes me heel veel hebben gebracht. Dat ik daardoor kansen heb gekregen die anderen niet kregen. Dat ik daardoor mogelijkheden zag waar anderen blind voor waren.En dat ik dingen durf te doen en zeggen, waar anderen liever hun mond over houden. Maar heel eerlijk gezegd, had ik dat gevoel liever al veel eerder gehad. Ik was liever niet het eerste deel van mijn leven bezig was geweest met me aanpassen en steeds maar proberen te voldoen aan de norm.

Anders zijn is niet slechter, maar precies goed

Hoe zou de wereld eruitzien als anders de norm zou zijn. Dat iedereen wordt gestimuleerd en aangemoedigd om de beste versie van zichzelf te zijn. En niet de beste kopie van alle anderen. Dat anders zijn niet slechter is maar juist precies goed. Dat uniek zijn juist leuk is. Dat juist andere keuzes maken ons kansen biedt. Ik hoop dat als ik mijn kinderen één ding kan meegeven, dat het die zekerheid is. Dat ze hun eigen pad mogelijk bewandelen. En dat het door hun gekozen pad waarschijnlijk ook het leukste pad is - ook al loopt de rest een alternatieve route. Ik hoop dat ik ze genoeg zelfvertrouwen kan meegeven, zodat ze zich eerder realiseren dan ik, dat anders juist het allerleukste is.

En tegen de personen die denken dat ze mij moeten aanspreken op mijn keuzes, simpelweg omdat die anders zijn wil ik graag zeggen: meestal haal ik mijn schouders op omdat het me oprecht niet boeit. Zolang mijn kinderen gelukkig zijn, leg ik het weer snel naast me neer. Maar weet je? Ook ik heb wel eens een slechte dag en op zo'n dag komt zo'n opmerking wél binnen. Dan ga ik twijfelen of ik wel de juiste keuzes maak en of ik wel een goede moeder ben. Maar daar heb ik dus helemaal geen zin in. Het is namelijk nergens voor nodig. Daarom alsnog het vriendelijke verzoek om je mening gewoon lekker voor je te houden. Alvast bedankt.

EVA OP INSTAGRAM