Close

Let's not languish

28 april 2021 08:04 / Zahra Boufadiss
Columnist background Columnist image
D De terrassen gaan weer open en dat komt geen dag te vroeg, zegt columnist Zahra Boufadiss. Want nu de dagen zich nauwelijks meer van elkaar onderscheiden, dreigt het Grote Wegkwijnen.

Daar is hij dan toch: de onvermijdelijke pandemiesleur. Lang heb ik het futloze gevoel buiten de deur kunnen houden, maar ook ik moet eraan geloven. Soms begrijp ik niet waarom ik mij zo voel: zoveel heb ik niet te klagen. Droomberoep, woon in de mooiste stad van het land en heb hele lieve mensen om mij heen. Mensen met kinderen hebben het véél zwaarder. Die houden het huishouden draaiende terwijl hun huis c.q. kantoor ook fungeert voor buurtbasisschool met bijbehorende kinders. En tja, ik ben 30 jaar en gezond! Geen zelfisolatie voor mij of doodsangsten in de Albert Heijn. Mensen die wel tot de risicogroep behoren lijden pas echt! Die vaccins komen er heus echt aan. Nog even volhouden en niet zeiken dus.

Ondanks deze dagelijkse solo-Tedtalk, dringt zich steeds vaker een ‘meh’/’blegh’/’bluh’-gevoel op dat zich niet zomaar laat wegpreken. Mijn vrienden zitten in hetzelfde schuitje en klagen dat ze zich ook zoutloos voelen. Niemand is depressief, maar echt vrolijk of gelukkig? Nope. Onze dagen lopen in elkaar over en hebben geen hoogte- of dieptepunten meer. Het is een bloedeloze 0-0 zonder eindsignaal. Iedereen wacht met smart op die verlossende vaccinatie, maar wanneer die komt: geen idee. 

De vaccinatie is de stip op een horizon die steeds verder uit zicht raakt

In de New York-times las ik een verhelderend artikel over deze zaadloze emotie.  Een hoop puzzelstukjes vielen op hun plek. De schrijver, Adam Grant, noemt het ‘languishing’ – letterlijk wegkwijnen – en zegt dat het dé emotie van 2021 is. In 2020 was de pandemie nog een nieuw en spannend fenomeen. Iedereen zat vol adrenaline, onze hersenen constant geprikkeld. De dagen vulden zich met zonnige wandelingen, en iedereen was vastbesloten om er het beste van te maken. Sommigen ontwikkelden zelfs hun broodbakskills. Er heerste nog een groot samenhorigheidsgevoel: samen zouden we corona er écht onder krijgen.

Nou, die dagen liggen kilometers achter ons. De pandemie sleept zich al vijftien lange maanden voort. Alle nieuwigheid heeft plaatsgemaakt voor een allesverzengende sleur zonder duidelijk einde, met de vaccinatie als de stip op een horizon die steeds verder uit zicht raakt, en als enige hoogtepunt een doodsimpele middag op een terras, maar dan wel hygiënisch op anderhalve meter afstand alsjeblieft. In die wachtmodus kwijnen wij dus weg.

Iedereen kent de tegenpolen van het mentale spectrum: depressief zijn of floreren. Wegkwijnen bevindt zich in het grote gapende gat tussen die uitersten. Wij wegkwijners vertonen geen symptomen van mentale klachten. Het gaat oké, we rennen onze rondjes in het molentje en doen wat we moeten doen. Niet verdrietig, niet vrolijk, gewoon mwah.

Gelukkig kun je het Grote Wegkwijnen zelf bestrijden

Een lange periode van wegkwijnen kan tot depressies en burn-outs leiden. Door het verpieteren kan je niet meer op je volle capaciteit functioneren. Velen verliezen hun motivatie voor werk doordat zij zich niet meer kunnen focussen. Het is een slome sluipmoordenaar. Het gaat zo langzaam dat je de veranderingen niet direct opmerkt. Je vindt dat je niet moet zeuren, gaat maar gewoon door en praat er niet over. Stop een kikker in een pan met heet water en hij springt eruit. Maar als je een pan met koud water en kikker op het vuur zet, dan blijft de kikker rustig zitten en wordt hij langzaam gekookt.

Als ik het artikel van Grant moet geloven, liggen er miljoenen depressies op de loer. Gelukkig is de situatie niet hopeloos, want je kan het Grote Wegkwijnen zelf bestrijden. Ten eerste moeten we het monster een naam geven, zodat we erover kunnen praten. Niet zomaar gedachteloos ‘goed’ zeggen als iemand vraagt hoe het gaat. Erken en benoem dat je rouwt om wat je verloren hebt, ook al is dat alleen maar spontaniteit, en dat het af en toe moeilijk is. Daarnaast raadt hij 'flow' aan: iets zonder onderbrekingen je volle aandacht geven - of dat nou een nieuwe hobby of gewoon een avondje Netflixen is. Door thuiswerken en thuisonderwijzen raken we eraan gewend elke tien minuten naar een ander taakje te schakelen, en daar raak je dus afgestompt door. Gun het jezelf om ergens volledig in op te gaan! 

En dan heeft hij nog een gouden tip om wat meer distinctie in de tijd aan te brengen: stel jezelf kleine, haalbare doelen. Daarmee creëer je een gevoel van vooruitgang terwijl je door dit eindeloze Moeras van Blugh's en Meh's waadt. Door het artikel vielen voor mij veel puzzelstukjes op hun plek. Ik voel mij op werk nog wel gefocust en gemotiveerd, maar ik mag best aan mijzelf toegeven dat mijn opkruipende mwah-gevoel terecht is. Stoppen met die eindeloze peptalks dus, want daarmee maak ik het alleen maar erger. En joh, wellicht bak ik binnenkort zelfs een zuurdesembrood. 

LEES MEER OVER