Close

Zoen, zwaai of hand?

14 september 2021 04:09 / Janneke Niessen
Columnist background Columnist image
J Janneke Niessen was al klaar met COVID, maar de huidige 'tussenfase' maakt het er niet beter op. Want hoe begroet je iemand in hemelsnaam als anderhalve meter niet meer nodig is, maar afstand nog wel gepast? Door al dat ongemak leiden alle gesprekken vanzelf weer terug naar datgene waar Janneke het juist níét meer over wil hebben.

Ik haat alles aan COVID. Inmiddels is, gok ik, bijna iedereen op dat punt aanbeland, maar dat is niet altijd zo geweest. Ik heb de afgelopen anderhalf jaar genoeg mensen gesproken die er ook wel iets goeds uit konden halen. Ik dus niet. Ik heb er het beste van gemaakt, maar met iedere grens die opengaat en iedere versoepeling die wordt aangekondigd, word ik alleen maar vrolijker. Dat we moeten accepteren dat het virus niet meer helemaal verdwijnt en we er dus mee moeten leren leven, omarm ik volledig. Alles beter dan de pauzestand waar we in hebben gestaan. Door!

'Door' betekent voor mij ook dat ik het er niet meer de hele tijd over wil hebben, eigenlijk liever helemaal niet meer. Ieder gesprek verloopt namelijk exact hetzelfde. Een paar zinnen vol clichés over hoe iemand het heeft ervaren, iets over vaccineren en een paar hoopvolle zinnen over wanneer alles weer terug is naar normaal. Er niet over praten zou best prima lukken als de start van iedere fysieke ontmoeting al geen aanleiding zou geven tot een gesprek over corona. Want hoe begroet je elkaar als anderhalf jaar lang het mantra afstand, afstand, afstand was? Niet iedereen staat even hoog op de klaar-met-COVID-ladder, en de onhandige en ongemakkelijke situaties die ontstaan wanneer je geen idee hebt welke manier van begroeten gepast is, eindigen dan toch vaak in een 'ja, corona hè-gesprek'. En dát wil ik dus niet.

Drie zoenen, hoezo deden we dat überhaupt?

Je hebt vaak geen idee of iemand het liefst twee meter afstand houdt, juist het liefst iedereen minutenlang knuffelt of ergens daartussen zit. Het drie zoenen geven bij een zakelijke meeting heb ik met zeer veel liefde in het pre-COVID tijdperk achter me gelaten. Hoezo deden we dat überhaupt? Ik hoop echt dat we collectief besluiten om dat nόόit meer te doen. Maar de buiging die ik veel mensen zie maken, werkt bij mij ook niet echt. Waar het er bij anderen natuurlijk en gracieus uitziet, gaat het bij mij zo houterig en ongemakkelijk dat het meer lijkt op een sollicitatie voor de rol van Pinokkio dan een vrolijke begroeting. Geen optie dus.

De hug heb ik geprobeerd, maar daarmee maak je makkelijk een verkeerde inschatting. Ik kreeg in ieder geval vrij fel een kruis van armen voor mijn neus gezwaaid onlangs. Bij het handen schudden maak ik te vaak mee dat de ander zijn of haar hand verschrikt terugtrekt. Niets persoonlijks, want stom virus, maar wel een akward situatie waardoor een van de twee toch ook weer over corona begint. Dus, om te voorkomen dat ik over COVID moet praten en er wel voor te zorgen dat ik ieders grenzen respecteer, ga ik weer terug naar de begroeting die ik de afgelopen anderhalf jaar vooral heb gebruikt: zwaaien.

Als je me ziet en ik zwaai, betekent dat niet dat ik je niet wil knuffelen. Want als ik je ken, wil ik dat zeker wel… en als ik je niet heel goed ken, zeker niet. Het betekent vooral dat ik wil horen wat al je plannen zijn, welke leuke dingen je hebt gedaan en hoe het écht met je gaat. Zeg maar die duizend dingen die een stuk interessanter zijn dan COVID.

Om te weten wat er allemaal mogelijk is, heb je rolmodellen nodig en om een rolmodel te worden, moet je durven pionieren. Dat is precies wat Janneke Niessen doet als technologie-ondernemer en investeerder. Ze deelt iedere week haar persoonlijke ervaringen als ondernemer en schrijft over welke bedrijven je écht wilt leren kennen. En over alles wat haar nog meer opvalt.