Close

In de speeltuin op je telefoon? Groot gelijk!

21 oktober 2021 12:10 / Floor Bakhuys Roozeboom
Columnist background Columnist image
F Floor Bakhuys Roozeboom (37) is schrijver en journalist. Ze woont in Haarlem met haar vriend en twee kleine kinderen. Hier deelt ze haar verwonderingen over de belangrijke (en minder belangrijke) zaken des levens.

Het begon met een tweet (het begint altijd met een tweet).

Zo’n dag dat je de irritatie als brandend maagzuur in jezelf omhoog voelt komen, tot het als een vastzittend boertje van giftige ergernis ergens halverwege je borstbeen blijft steken. Wat was er nu weer gebeurd? Als volgt: een jonge vrouw had op Twitter een beeld geschetst van een beklagenswaardig tafereel dat ze eerder die dag had gadegeslagen. Hou je vast. Ze had een speeltuin gezien. Met kinderen erin. En de ouders van die kinderen - bare with me - die zaten dus op hun telefoon te koekeloeren. Pause for dramatic effect. Nu denk je misschien: jesus Floor, is dat alles, ik dacht dat die ouders minstens bezig waren hun kinderen uit het kraaiennest van het klimrek te meppen en dan kom je hiermee? Laat ik je dan verzekeren: op Twitter vond men het een buítengewoon treurig beeld.

Want ouders die met hun kinderen naar de speeltuin gaan, die horen niet op hun telefoon te kijken natuurlijk. Die horen schaterlachend naast hun kind in de draaimolen te zitten terwijl in de verte het gepingel van de ijscoman klinkt, de wind door hun haren waait en de zon op hun blakend witte tanden weerkaatst. Ze horen kirrend van plezier op de wipwap op en neer te te stuiteren, met een blos op de wangen en in hun hoofd geen plek voor iets anders dan de heerlijke, zoete, onbetaalbare quality time van dat moment. Potdomme, wie zóu er nog aan emails, werk of de boodschappen denken als je gillend van pret naast je kind in een net van ruwe touwen kunt hangen? Nou, de mensen op Twitter in elk geval niet.

Speeltuinen zijn helemaal niet bedoeld om ouders en kinderen nader tot elkaar te laten komen

En als dit nou de enige keer was dat ik dit sentiment ben tegengekomen: soit. Maar ik heb al vaker gemerkt: ‘vaders en moeders die op hun telefoon zitten’ daarvoor is een speciaal plekje in de canon der gemeenschappelijke verontwaardiging gereserveerd. Ten eerste vraag ik me af of mensen zich op dezelfde manier zouden storen aan ouders die in de speeltuin rustig een boek of een krantje zitten te lezen. Ten tweede wil ik for the record graag gemeld hebben dat alle speeltuinen - en stadsspeeltuinen in het bijzonder - plekken zijn waar de zielen van volwassenen komen om te sterven. Tot slot zijn speeltuinen helemaal niet bedoeld om ouders en kinderen nader tot elkaar te laten komen.

Ik denk dat iedere ouder met kleine kinderen kan beamen: de speeltuin is het oord waar je naartoe vlucht nadat je een hele dag thuis hebt zitten sudderen in een warm bubbelbad van ouder-kind-quality time, totdat het water lauw is, het schuim is ingezakt en de vingers week en rimpelig zijn geworden. De speeltuin is de plek waar je toevlucht zoekt nadat je een ochtend in de weer bent geweest met pap maken, puzzelen, voorlezen, luiers verschonen, snot schrapen, Shaun Het Schaap-naspelen, antwoord geven op de vraag ‘of oorlog betekent dat alle dierentuinen dicht zijn’ en je tot je schrik moet concluderen dat het pas 11 uur is, het kruit is verschoten en alle betrokkenen graag zouden willen worden opgehaald uit Smälland.

Met alle respect en de groetjes thuis: fuck off

Nee maar even zonder dollen: ouders brengen meer tijd door met hun kinderen dan ooit. Misschien wel juíst doordat velen van hen er tegenwoordig voor kunnen kiezen om in die speeltuin even dat mailtje te beantwoorden of dat belletje te plegen, zodat de rest van de middag met het kroost in de kinderboerderij kan worden doorgebracht. Ouders worden geacht om meer betrokken te zijn bij de levens en gevoelswereld van hun kinderen dan ooit tevoren en moeten ondertussen continu balanceren op het slappe koord van perfect ouderschap, waar werkelijk iedereen een mening over heeft. Dan weer bemoeien Ouders Van Tegenwoordig zich te véél met die koters. Dan weer verwaarlozen ze dat arme grut emotioneel omdat ze blijkbaar verwachten dat kinderen in een speeltuin zichzelf wel even kunnen vermaken. Je zou bijna denken dat ze het nooit goed kunnen doen.

Dus, tegen alle andere mensen die meewarig hun hoofd schudden als ze een vader of moeder in het bijzijn van hun bloedjes naar hun telefoon zien grijpen, met alle respect en de groetjes thuis: fuck off. Ik zou zeggen: de volgende keer dat je zo’n vader of moeder op z’n telefoon ziet scrollen, terwijl hun nageslacht op de knietjes in de natte zandbak taartjes van poezenpoep zit te eten: tel even tot tien. Je hebt geen idee wat voor dag die drommel er al op heeft zitten. Je hebt geen idee hoeveel quality time hun arme kinderen die dag al door de strot is geduwd. Zwaai naar ze. Knik. Werp ze een warme glimlach toe, omdat je weet: die geniet even van een welverdiende pauze. En die kinderen waarschijnlijk ook.