Close

Weerbaarheidstraining met pietenthema

02 december 2021 09:12 / Floor Bakhuys Roozeboom
Columnist background Columnist image
F Floor Bakhuys Roozeboom (37) is schrijver en journalist. Ze woont in Haarlem met haar vriend en twee kleine kinderen. Hier deelt ze haar verwonderingen over de belangrijke (en minder belangrijke) zaken des levens.

"Nee! Neeeee! Zet uit! Zet uit! Zet uit! Het is te spannend! Het is te spanneeeeend!"

Mijn zoon was van de bank gesprongen en naar de andere kant van de kamer gerend, waar hij nu kreunend en zuchtend van het ene been op het andere stond te springen, als een aquajogger met een paniekaanval. Alsof hij zo het onheil dat zich op ons televisiescherm voltrok, kon bezweren.

Voor de duidelijkheid. We hadden niet bij wijze van familie-experiment Saw III opgezet. We keken het Sinterklaasjournaal. En niets ten nadele van het Sinterklaasjournaal. Heus, ik ben er gek mee. Maar het moet gezegd: de calamiteitendichtheid is aan de hoge kant. Ze zeggen weleens dat we onze kinderen tegenwoordig nauwelijks nog leren met tegenslagen en teleurstellingen om te gaan, maar zie het van de zonnezijde: het Sinterklaasjournaal maakt dat in een paar weken per jaar weer ruimschoots goed. Ik zie het maar als weerbaarheidstraining met pietenthema.

 

Een ruim met pakjes waar niemand bij kan, dat is voor mijn zoon tot daar aan toe

De calamiteit die zich nu weer aandiende: Piet de Smeerpoets had de deur van het pakjesruim achter zich dichtgetrokken, terwijl de sleutel daar nog binnen lag. Kan gebeuren. Maar in het Sinterklaasjournaal was het al dagen aanleiding tot grote paniek en consternatie. En bij ons thuis dus ook. Vooral bij mijn zoon, die zich niet zozeer druk maakt over de verloren cadeautjes, maar die zo ongeveer bezwijkt onder het gewicht van alle interpietelijke spanningen.

Voor wie het Sinterklaasjournaal niet op de voet volgt: het is eigenlijk een soort The bold & the beautiful zonder de seks en romantiek, waarin mensen aan de lopende band geheimen voor elkaar hebben. Geheimen waar ze continu hardop tegen zichzelf over praten, bij voorkeur als degene die het geheim niet mag horen pal achter ze staat. En een ruim met pakjes waar niemand bij kan, dat is voor mijn zoon tot daar aan toe. Maar intriges, geheimen, mensen die iets voor anderen verborgen houden en daarover liegen: dat is een vorm van spanning waar zijn rechtschapen hartje niet tegen bestand is.

Toen de crisis was bezworen, schuifelde hij met rode wangen terug naar de bank

Dit keer was het Piet de Smeerpoets die hardop tegen zichzelf prevelde dat hij Sinterklaas nooit kon vertellen over de sleutel die hij in het pakjesruim had laten liggen. Sint bleek achter hem te staan. Mijn zoon kreeg bijna een appelflauwte. Toen het moment kwam dat Piet de Smeerpoets daadwerkelijk het gesprek aan moest gaan met zijn leidinggevende over de steken die hij had laten vallen, volgde het breekpunt. Mijn zoon sloeg – Home alone-style – zijn handen tegen zijn wangen, riep 'Nee!! Nee!! Nee!! Het is te raar!!!!' en rende naar de gang om daar de rest van de uitzending te blijven.

Toen de crisis weer was bezworen, Dieuwertje Blok de natie sussend had toegesproken en de aftiteling was ingezet, schuifelde hij met rode wangen terug naar de bank en kwam naast me zitten. Ik sloeg mijn arm om zijn schouder.

"Lieverd."

"Ja."

"We hoeven het Sinterklaasjournaal niet te kijken he?"

"Nee.

"Als je het niet zo leuk vindt."

"Oké."

"Zullen we er dan gewoon mee ophouden?"

 

Het was even stil.

 

"Ja, dat is denk ik wel beter", zei hij, terwijl hij zijn hoofd tegen mijn arm legde.

"Ik vind het eigenlijk iets te saai."