Close

Relaxation starts here

10 februari 2022 02:02 / Floor Bakhuys Roozeboom
Columnist background Columnist image
F Floor Bakhuys Roozeboom (37) is schrijver en journalist. Ze woont in Haarlem met haar vriend en twee kleine kinderen. Hier deelt ze haar verwonderingen over de belangrijke (en minder belangrijke) zaken des levens.

Ik wilde in bad, maar ik had er geen. Veel mensen zouden hier misschien hun schouders over ophalen, maar ik niet. Ik ben namelijk een badmens en zoals ieder badmens zal beamen: wij kunnen alleen functioneren als we ons af en toe in een tobbe met heet water kunnen laten zakken, om ons gewiegd, getroost en gedragen te weten door de gewijde weldaad van het warme water. Dus bezwoer ik, badmens als ik ben, dat ik een bad ging regelen. Linksom of rechtsom. Goedschiks of kwaadschiks. Come hell or high water, zoals de Amerikanen het zo mooi zeggen. Dat bad moest er komen. En, het kwam er ook, lieve lezers. Maar de hel en het hoge water kwamen ook.

Het begon allemaal met research, die mij door een labyrint van opties leidde: van het klassieke bad op leeuwenpootjes tot een soort hoge tobbe voor in de douche, of een volledig opblaasbaar ligbad: in de zoektocht naar een mobile bathtub zijn de mogelijkheden eindeloos. Ik koos uiteindelijk voor het opblaasbare exemplaar omdat het me lekker zacht leek en het leeg weinig ruimte inneemt. Dat het ding de kleur taupe had, zonder twijfel de meest kalmerende kleur onder alle kalmerende kleuren, vond ik ook een pluspunt. Elektrische opblaaspomp, afvoerslang én een houder voor je glas wijn. Niets meer aan doen.

De douchekop wilde niet braaf face down in bad blijven liggen

O ja: er stond ook dat het leeglopen wel een probleem kon worden als de douchebak hoger ligt dan de afvoer, omdat water niet graag omhoog stroomt. En ja, wij hadden thuis een hoge douchebak, maar dat leek me in the bigger scheme of things een verwaarloosbaar probleem. Ik denk graag in mogelijkheden en zeg nu zelf: als je eenmaal een taupe opblaasbad met wijnglashouder in je winkelmandje heb zitten, laat je je niet tegenhouden door zoiets futiels als natuurkundige wetten, toch? Dus toen het bad eenmaal werd bezorgd, voelde ik niets dan blijdschap en opwinding. Relaxation starts here, stond er met grote letters op de doos. Een beetje dwingend, vond ik, maar desondanks een prettige belofte.

Maar dat die relaxation eerst nog even hard to get zou gaan spelen, werd me die avond al snel duidelijk. Allereerst was het tijd om het ding op te blazen met de bijgeleverde elektrische pomp. En quelle surprise: dat proces bleek gepaard te gaan met een 'huuuuuuuuuu'-geluid gelijk een kleine bladblazer. In een badkamer waar op een paar meter afstand een peuter en een kleuter nét in slaap zijn gevallen, deed dat ondanks de kleur taupe toch af aan de rustgevende totaalexperience. Toen moest het vullen van het bad nog beginnen. Dat bleek ook al niet eenvoudig, omdat de douchekop niet braaf face down in het bad wilde blijven liggen, maar liever als een nijver fonteintje de hele badkamer wilde ondersproeien, waardoor ik genoodzaakt was hem vast te blijven houden. Toen het eindelijk vol zat, bleek ik de kraan niet heet genoeg te hebben gezet en was al lauw voordat ik er goed en wel in zat.

Ik leef mijn beste leven, bitches

Maar lauw of niet, ik zat in een bad, dus de relaxation zou hier en nu potdomme starten, ook al moest ik het met een lichte onderkoeling bekopen. Het geluid van de elektrische pomp mag dan hard geweest zijn, maar het was niets vergeleken met de bulderlach van mijn vriend toen hij mij zag zitten: in een soort volgelopen taupe opblaasboot, ingeklemd tussen badkamerkastje, douchecabine en wc, met een glas wijn in de hand en de verwilderde blik van iemand die bijna verslagen is, maar nog niet klaar om zijn verlies te nemen. 'Je ziet er niet uit', zei hij. 'Ik zit hier anders heerlijk', snerpte ik terug. Hoe koud ik het had, verzweeg ik. Net als de doodsangsten die ik uitstond bij de gedachte dat het bad bij een verkeerde beweging lek zou gaan en er sissend en klotsend 120 liter water via de badkamervloer de huiskamer in zou lopen.

Toen ik er van mezelf eenmaal uit mocht, begon de pret pas echt. Want ondanks mijn waterdichte plan om de wetten van de zwaartekracht gewoon te negeren, bleek het toch echt onmogelijk om een bad helemaal leeg te laten lopen in een douchebak die hoger ligt dan de afvoer. Het nog halfvolle bad was veel te zwaar om op te tillen, dus er zat er niets anders op dan het dan maar leeg te scheppen met een afwasteil. Zo stond ik daar, met m'n voeten in het inmiddels koud geworden water, verkrampt en verkleumd, mezelf een halve hernia te hozen. Tot het onding dan eindelijk leeg was en ik rillend in bed kon kruipen, alwaar mijn vriend droogjes vroeg of ik lekker ontspannen was en ik hem toesiste dat ik er niet over wilde praten.

Nu denk je misschien dat dit het tragische einde is van het badverhaal, maar dan ken je mij nog niet. Ik bestelde een ander: uitklapbaar en van massief plastic dit keer. Zonder opblaasgeluid of lekprikrisico. Mét houder voor de douchekop, mét dompelpomp om het naderhand leeg te pompen, mét masserende voetrollers en mét plastic afdekplaten die niet alleen de warmte binnenhouden, maar ook ruimte bieden voor je glas wijn, je boek en, doe eens gek, je trosje druiven. Oké, het is eigenlijk gewoon een waterdichte sarcofaag en als ik erin zit, ziet het eruit als een grote turquoise doodskist waar een heel rood hoofd bovenuit piept, tot grote hilariteit van mijn vriend. Maar zijn bulderlach deert me allang niet meer. Dit badmens kan weer in een bak heet water zitten. Ik heb voetrollers. Ik heb afdekplaten. Ik leef mijn beste leven, bitches. Relaxation starts here.

LEES MEER OVER