Close

#DeWereldStaatInBrand #staypositive

10 maart 2022 11:03 / Floor Bakhuys Roozeboom
Columnist background Columnist image
F Floor Bakhuys Roozeboom (38) is schrijver en journalist. Ze woont in Haarlem met haar vriend en twee kleine kinderen. Hier deelt ze haar verwonderingen over de belangrijke (en minder belangrijke) zaken des levens.

De gruwelen, ik scroll erlangs terwijl mijn zoon aan tafel naast mij met zijn tong tussen zijn lippen een kleurplaat van Pikachu maakt.

"Mooi mam? Vind je hem mooi?"

"Wat zeg je? O. Ja, lief. Heel mooi."

De gruwelen, ik kijk ernaar als we in de auto onderweg naar een buitenspeeltuin zijn. Terwijl de kinderen achterin meedeinen op het liedje Prins Ali, zie ik op mijn telefoon een foto van een vader die zijn dode zoontje gewikkeld in een dekentje in zijn armen draagt. Het ziekenhuis in. Tevergeefs. De moeder erachteraan, haar gezicht verwrongen van een pijn die je niet tot je door wil laten dringen.

Het liedje is afgelopen, de auto staat stil voor een stoplicht. Ik kijk om. Mijn dochter vangt mijn blik.

"Jij huilt niet toch", vraagt ze, een half lachje om haar lippen. Haar ogen op zoek naar bevestiging, naar duiding van wat ze op mijn gezicht ziet gebeuren. Het is alsof ze flarden van een taal hoort die ze herkent, maar nog niet kan verstaan.

Ik reik naar achter en leg mijn vingers even op haar been. "Ik huilde een beetje, lieverd. Maar nu gaat het wel weer."

De chaos en dreiging van oorlog vloekt genadeloos met de carefully curated online wereld

Het is oorlog. Dat is het natuurlijk altijd. Maar deze keer is het zo dichtbij, vóelt het zo dichtbij, dat niet alleen de gebouwen in de geteisterde steden van Oekraïne, maar ook onze eigen wereld op z'n grondvesten schudt. En zoals het is met oorlogen die zich niet in onze geschiedenisboeken afspelen, maar zich in real time op onze beeldschermen voltrekken: de duisternis komt niet tot ons via getuigenissen waar je achteraf over leest. Nee, we zien het voor onze ogen gebeuren.

De beelden zijn even onontkoombaar als onverbiddelijk. En ze vormen een bijna grotesk contrast met de kabbelende, veilige levens vanuit waar ze worden gadegeslagen. Hoe verenig je een tripje naar de buitenspeelplaats, een achterbank vol onschuld en klaterend geluk, met beelden van een vader die zijn dode kind in zijn armen draagt? We hebben er simpelweg geen antwoord op.

Het immense contrast wordt vooral schrijnend duidelijk in de pastelkleurige bubbelgumrealiteit van sociale media. De chaos en dreiging van oorlog vloekt genadeloos met de carefully curated online wereld vol schaamteloze, commercie, strategisch ingezette emoties, geregisseerde kwetsbaarheid en #positivity. Als twee vloeistoffen die niet mengen, en die, wanneer ze elkaar toch raken, sissend en knetterend kortsluiting veroorzaken.

Ik ben niet op aarde om de predikers van het #staypostive evangelie te shamen

Mijn hart breekt een beetje bij de onbeholpenheid van de zelfhulp-goeroe's die na een plichtmatig hoofdknikje naar 'alles wat er nu gebeurt in de wereld' – insert frons + diepe zucht – zo snel mogelijk een gammel bruggetje slaan, hup terug naar hun eigen purpose. En dan het liefst met extra nadruk op waarom het JUIST NU zo belangrijk is om lekker in je eigen kracht te blijven staan. Klik op de link voor tijdelijke korting op m'n webinar.

Begrijp me niet verkeerd: ik ben niet op aarde om de hardwerkende predikers van het #stayfocussed #staypostive evangelie te shamen. Ik blijf ook gewoon maar mijn stukjes schrijven omdat ik het anders ook niet weet. Maar waar ik wel moeite mee heb is de naar toxic positivity neigende boodschap dat je je vooral niet uit evenwicht zou moeten laten brengen door wat er om je heen gebeurt. Dat overmand raken door angst en verdriet niet 'helpend' is. Dat je maar beter niet kan gaan zitten sippen, omdat je daar 'niets aan hebt'. Bescherm je eigen energie! Houd focus op je eigen missie! #stayfocussed #staypositive.

Soms is het ook gewoon oké dat je wél je balans verliest

Natuurlijk kan het helpend zijn om jezelf en anderen er af en toe aan te helpen herinneren dat het, ondanks alles, oké is om te genieten van de eerste lentezon op je gezicht. En natuurlijk is het goed om jezelf een beetje in bescherming te nemen als je voelt dat het einde van je absorptievermogen voor ondraaglijke beelden is bereikt. We zijn allemaal maar mensen, die doen wat we kunnen om het leven voor onszelf en onze dierbaren zo draaglijk mogelijk te houden. Om de kleuren waarin het leed zich aan ons openbaart soms even wat minder schel te maken. Het oorverdovende geraas van de realiteit een beetje te dempen.

Heus. I get it.

Maar weet je? Soms is het ook gewoon oké dat je wél je balans verliest, omdat de wereld om je heen op z'n grondvesten schudt. Dat het leed van andere mensen je niet loslaat. Dat je berichten leest over kernbommen en wereldoorlogen en escalatiescenario's, en dat je de angst over je hoofdhuid voelt kruipen als het koude kippenvel voor een kotsbui. Dat je foto's van dode kinderen ziet waar je jouw 'eigen energie' niet tegen kan beschermen. Niet tegen wíl beschermen. Omdat het gewoon verschrikkelijk is. Omdat het je bang maakt. Verdrietig. Razend misschien. En dat oké is. Want we maken nu eenmaal deel uit van de wereld om ons heen en wat daarin gebeurt. En soms is daar gewoon even weinig #positive aan.

LEES MEER OVER