Close

Hartje, hartje, enter.

15 maart 2022 03:03 / Malou Holshuijsen
Columnist background Columnist image
M Malou Holshuijsen (35) is schrijver, journalist en podcastmaker. Op deze plek geeft ze ons om de week een kijkje in haar leefwereld. Van de lusten van een latrelatie tot de lasten van alledaags seksisme.

Hasna appt: "We eten Marokkaanse kip", wat betekent dat als ik me tijdens haar verjaardag aan mijn vleesloze voornemens wil houden, ik de liefdevolle Rotterdamse tyfus kan krijgen. Ze kent me goed, met mijn ruggengraat van goedkoop rubber en een lijst 'uitzondering van vegetarisme' waar je u tegen zegt. Laatst wandelden we door de straten van Parijs: "Ik ben per ongeluk mijn principes vergeten in te pakken, die liggen nog thuis in Amsterdam", zei ik en bestelde steak frites, medium rare. All day long, alsof het een eetwedstrijd was.

Dat ik hiermee mijn binnenlandse vega-geloofwaardigheid volledig heb verkwanseld, neem ik voor lief. Net als Hasna's opmerking: "Vergeet je paspoort niet", aangezien ik 'haar Rotterdam' stuitend minder vaak bezoek dan zij 'mijn Amsterdam'. Haar verjaardag vult zich met veel eten, drank en er wordt gedanst. Aan een van deze drie activiteiten doe ik niet mee. Rond middernacht neem ik de trein terug naar 'het vasteland', voldaan na zoveel lekker eten, gelukkig na het harde gelach met vrienden.

Overdag ruikt het naar haast, 's nachts naar shoarma

Amsterdam Centraal is in de nachtelijke uren een verzamelplaats van het wereldwijde levenslied. Overdag ruikt het naar haast, 's nachts naar shoarma. Verschillende mensen schieten door de hallen, op weg naar de warmte van een bed of misschien toch nog een afterparty. Er staan rijen voor snackmuren, mensen doen dansjes omdat ze nog lang niet moe zijn en er zijn bluetooth-speakers met clubmuziek. Net Berlijn, hoor ik mezelf denken, al ben ik pas één keer in mijn leven in Berlijn geweest. Ik snel me naar mijn fiets en fantaseer hoe ik straks, na een warme douche, mijn grote bed inkruip. Een groter geluk voor de doorgewijnde Amsterdammer: ik zou het momenteel niet kunnen bedenken.

Er is een lint gespannen dat een groot deel van de stationshal afzet, er staan hulpverleners omheen, en ik vraag me af wat er gebeurd zou kunnen zijn. Een relletje? Een overval? Misschien een ongeluk met een dronken persoon? Het zal niet de eerste zijn die zijn tanden van de grond moet rapen na een lompe val op de gladde tegels.

Ik ben in de war: achter een lint liggen drie kinderen te slapen

De reismand voor katten is het eerste wat me opvalt, daarnaast een paar grote boodschappentassen waar kledingstukken uitpuilen. Verderop liggen drie kinderen te slapen. Even ben ik in de war: het pontje uit Noord meert aan, een nieuwe lading feestende mensen druipt het station binnen en achter een lint liggen drie kinderen te slapen. Op de koude grond, waar iedereen ze kan zien. Met plastic tasjes als hoofdkussens onder een fleecedeken van Het Rode Kruis. Naast hen een vrouw, haar grote ogen gericht op de mensenmassa met weer een luidruchtige bluetooth-speaker. Ondertussen wordt er koffie, thee en water uitgedeeld.

In eerste instantie snel ik erlangs, zoals ik dat ook doe op social media, bij het journaal en alle foto's in de krant.

Het is de oorlog van een gek die deze mensen een hoek van het station heeft ingejaagd. Een moeder met haar drie kinderen, een oude man met zijn hond, en een vrouw met haar kat in een reismand. Toch loop ik weer terug, naar een van de hulpverleners van Het Rode Kruis en ik vraag de vriendelijke meneer waar deze mensen naartoe gaan? Waarom ik dit per se nu moet vragen mag Joost weten. "Deze mensen hebben geluk, er is nog genoeg plek in de hotels die zich hebben aangemeld voor opvang. Daarna brengen we de mensen naar sporthallen waar veldbedden klaarstaan. Hoe vreselijk dit ook klinkt: déze mensen hebben geluk met een echt bed", zegt hij, roerend in een kartonnen bak met koffie. Ik vraag hem of er iets is wat ik kan doen, de kat meenemen en tijdelijk opvangen misschien?

Alles wat ik schrijf voelt als een kijkfile naast een ongeluk

De man lacht. "Ben je een kattenmens?"

Ik schud nee en kijk er vies bij.

"Met de katten komt het goed, ook daar is opvang voor. Neem een voorbeeld aan de feestende mensen hier. Maak er in godsnaam iets leuks van."

Op weg naar mijn fiets begin ik driftig wat tweets te tikken, maar alles wat ik schrijf voelt als een kijkfile naast een ongeluk. Twee vrouwen op een fiets komen al zingend mijn kant op. En ik ga naar huis. Naar mijn warme huis, waar ik altijd over klaag.

De buren, ze maken vaak ruzie om niks. De huur. Torenhoog. De badkamer… is ook een wc. Het uitzicht langs het water is, is prachtig.

Ik app mijn vriendin Hasna, ze maakte kip en het was waanzinnig. Hartje, hartje, enter.

Maak er in godsnaam iets moois van, er slapen kinderen op de vloer van het station.

Malou is schrijver, journalist en programmamaker. Een jaar geleden verscheen haar debuutroman ‘Zachtop lachen’, daarnaast presenteert ze de podcast ‘Dit komt nooit meer goed’ met Roos Schlikker, en de podcast ‘Tussen dertig en doodgaan’, samen met Tatjana Almuli.


Instagram: @malouholshuijsen

 

Malou Holshuijsen