Close

Kalm blijven optioneel

24 maart 2022 01:03 / Floor Bakhuys Roozeboom
Columnist background Columnist image
F Floor Bakhuys Roozeboom (38) is schrijver en journalist. Ze woont in Haarlem met haar vriend en twee kleine kinderen. Hier deelt ze haar verwonderingen over de belangrijke (en minder belangrijke) zaken des levens.

Ik had mijn dag niet zo. Maar dat was eigenlijk geen optie. Want het was 'mijn dag' met de kinderen en op die dagen heb je het maar gewoon te regelen allemaal. Dus die avond om 17.30 uur, toen de kinderen gebracht, gehaald, gevoederd en geknuffeld waren, ik de hele dag toegewijd geluisterd, gespeeld en gescheidsrechterd had, de boodschappen waren gedaan en het eten was voorbereid, en de kinderen ook nog in bad zaten, zodat ze straks schoon aan tafel konden schuiven, toen was ik gewoon even onvervalst tevreden met mezelf. Omdat er weer een dag voorbij was waarop er onder mijn supervisie geen gewonden waren gevallen. Omdat ik weer in staat was gebleken al die basale dingen te doen, dingen die van een afstand vaak zo makkelijk lijken en van dichtbij soms zo moeilijk blijken.

En vooruit, ik was nog een beetje éxtra tevreden omdat het bad waarin de kinderen zaten, een bad was dat ik met veel pijn en moeite zelf had geregeld. Een mobiel bad voor mensen zonder echt bad. Een bad dat je opzet, laat vollopen, met een speciale pomp leegpompt en achteraf weer kunt opruimen. Veel mensen in mijn omgeving hadden zich sceptisch betoond tegenover dit idee. Maar nu stond dit bad toch maar gewoon in mijn badkamer, met mijn kinderen erin, te doen wat het moest doen. Dankzij mij, de goed functionerende volwassene.

Ik had net de telefoon aan m'n oor om mijn vriend te vertellen over deze reeks successen, toen ik de stem van mijn dochter hoorde.

"Mama, kijk!"

Stralend hield ze iets omhoog. Het duurde even voor ik besefte dat het de stop van het bad was. Het mobiele bad, dat door een te hoge douchebak niet boven het afvoerputje stond, maar gewoon op de kale badkamervloer.

Als in slow motion zag ik hoe de ramp zich voltrok: ik met mijn mond open en mijn telefoon nog aan mijn oor, mijn kinderen onverstoorbaar doorspetterend, terwijl het badwater gul klokkend uit het gat in de bodem stroomde. Over de badkamervloer, onder de slecht afgekitte douchebak door, de plinten over, de gang in.

Het schijnt dat je in geval van een calamiteit het beste kalm kunt blijven, zeker als er kinderen bij zijn. Laat ik volstaan met zeggen dat ik daar niet in slaagde. Ik slaakte een soort oerkreet, liet me al jammerend en kreunend op mijn knieën naast het bad vallen, terwijl ik probeerde met mijn handen het gat onder in het bad dicht te houden, als een weinig koelbloedige Hansje Brinker, die andere Haarlemse held.

Mijn jammeren was inmiddels overgegaan in zachtjes snikken

Dat dichthouden lukte maar matig. Bovendien kon ik niet eindeloos zo blijven zitten. Die stop moest er weer in. Maar daarvoor moest ik de stop, die om veiligheidsredenen (handig!) uit verschillende opschroefbare delen bestond, eerst weer bij elkaar rapen, uitvogelen hoe die verschillende delen precies in elkaar pasten en vervolgens de dichtschroef-manoeuvre uitvoeren. En iedere seconde dat ik met die stop bezig was, zou het water uit het bad blijven stromen, via het plafond onze gang in en misschien wel via de badkamermuur naar de buren, die net met veel vlijt hun hele huiskamer van nieuw elan hadden voorzien.

Mijn vriend zou later vragen waarom ik op dat moment geen handdoek in het gat propte. Maar zo helder van geest was ik allang niet meer. Mijn computer was vastgelopen. Program not responding. Dus zat ik daar maar een beetje zwaar te ademen, met mijn broek in een laag water, mijn hand op het gat van mijn fel bevochten bad, gadegeslagen door twee ketende kinderen die het noodgeval precies een minuut lang opwindend hadden gevonden, maar voor wie het einde van de spanningsboog inmiddels wel weer was bereikt. Mijn zoon zei dat hij moest plassen. Mijn dochter wilde graag afgedroogd worden. Mijn jammeren was inmiddels overgegaan in zachtjes snikken. Er zat niets anders op dan mijn hand van het gat te halen, proberen de stop er weer in te krijgen en de ravage die het water in de tussentijd in huis zou aanrichten later te herstellen.

Zijn medelijden won het van de zichtbare impuls om me heel hard uit te lachen

En zo geschiedde. Het water stroomde. Mijn vingers trilden. Gevloek weerklonk. Het leek een eeuwigheid te duren. Maar ik kreeg de stop weer in het bad. Nog rillerig van de adrenaline wikkelde ik de kinderen in grote handdoeken en legde ze als twee giechelende rolmopsen onder een dekentje op de bank. Ik pompte de rest van het badwater weg en dweilde zoveel ik kon. Toen mijn vriend eenmaal thuis kwam, het verhaal hoorde en mijn ontredderde gezicht zag, won zijn medelijden het van de zichtbare impuls om me heel hard uit te lachen.

Het viel allemaal wel mee, verzekerde hij me, terwijl we even later met twee frisgewassen kinderen aan tafel zaten. Heus. Ja, de badkamer stond blank en de hal beneden ook, maar er was niets blijvend beschadigd. De buren hadden geen lekkage gezien. Ja, er was iets misgegaan, maar ik had het opgelost, zoals een goed functionerende volwassene dat zou doen. Toch? Nou dan.

Ik glimlachte dankbaar, haalde m'n neus op. Mijn zoon schoof naar me toe en aaide over mijn wang.

"Misschien moet je volgende keer wel iets rustiger blijven."

LEES MEER OVER