Close

Goed voor je exposure

29 maart 2022 03:03 / Malou Holshuijsen
Columnist background Columnist image
M Malou Holshuijsen (35) is schrijver, journalist en podcastmaker. Op deze plek geeft ze ons om de week een kijkje in haar leefwereld. Van de lusten van een latrelatie tot de lasten van alledaags seksisme.

Het gesprek begint vriendelijk maar neerbuigend: "Geinig stukje hoor", zegt de man terwijl hij door mijn column scrolt. Even twijfel ik hem aan te spreken op het zojuist gegeven 'compliment', oftewel de klassieke drol met een strik eromheen. De column waar hij op doelt gaat over slapende vluchtelingenkinderen op het Centraal Station in Amsterdam.

Of hij daadwerkelijk de moeite heeft genomen het stuk woord voor woord te lezen, betwijfel ik. Deze gedachte is zo retorisch als de vraag: welke kleur heeft gras? En het bijbehorende antwoord: groen. (Met uitzondering op de antwoorden van Engel en Baudet-achtigen, die je met een stalen gezicht kunnen vertellen dat gras wel degelijk paars is.)

Nee, hij heeft de column niet gelezen.

"O ja? Wat vind je er zo geinig aan?", vraag ik. De man zwijgt, en er valt een korte stilte.

Voordat de door hem ingelaste retraite ongemakkelijk wordt, geeft hij snel een compliment over de foto boven mijn column. De vraag wat hij er zo mooi aan vindt, weet ik met moeite binnen te houden. In plaats daarvan antwoord ik: "Dank je", aangezien we straks allebei aanschuiven aan een talkshowtafel en in gesprek gaan over onze boeken.

"Krijg je daarvoor betaald? Zo'n stukje? Of is het vooral goed voor je exposure?", zegt de man.

Zo'n vijf jaar geleden werd ik door een kennis gevraagd een avond rondom haar boek te presenteren. Ook dat zou erg goed zijn voor mijn exposure – helaas was er geen budget om mij te vergoeden. Wel zou er een blik hotemetoten worden opengetrokken, ik zou mijn eigen werk mogen voordragen en opdrachtgevers zouden zich tijdens de afterparty in een lange rij gewillig voor mijn neus verzamelen om me per direct direct in te huren. "Handig als je visitekaartjes meeneemt", adviseerde de kennis. Het was een vriendin van een vriendin, ik groette haar soms als we elkaar tegenkwamen, ze leek me een aardige vrouw.

Trek was een zwak uitgedrukte omschrijving van wat zich intern bij mij afspeelde

We spraken af in een restaurant om de avond te bespreken en het draaiboek door te nemen. Dat laatste bestond enkel uit een Word-bestandje met de titel van haar boek, de datum, tijd, locatie en een namenlijst van gehoopte panelleden. Twee van de vijf mensen hadden hun komst toegezegd. En de vraag of ik deze week tijd had om de overige drie gasten te bellen vond ik een beetje vreemd.

"Helaas niet", antwoordde ik, blij dat ze niet doorvroeg – en ik zou moeten vertellen dat ik daar simpelweg geen zin in had. Een eigenschap die ik van mijn opa heb; eerlijkheid schijnt altijd het langst te duren. Iets waar ik steeds sterker aan begon te twijfelen, naarmate de lange avond zich traag voortzette.

"Het lijkt mij leuk als jij, om mij te introduceren, een column voordraagt. Iets wat over het boek gaat. Heb je de pdf al ontvangen? Je moet het boek wel lezen natuurlijk". Ik schudde nee, terwijl de serveerster twee menukaarten op tafel legde. "Trek?", vroeg de kennis. Het was inmiddels 19.30 uur, we zaten al anderhalf uur in het restaurant, en met een knorrende maag noteerde ik de door haar opgesomde kernonderwerpen. Trek was een zwak uitgedrukte omschrijving van wat zich intern bij mij afspeelde.

Onder tafel typte ik een hatelijk Whatsapp-bericht naar mijn vriendin

"Waar in het draaiboek maken we ruimte voor eigen werk?", vroeg ik na het naar binnen schrokken van het voorgerecht. Verbaasd keek de kennis me aan: "De column", zei ze en wees naar het plekje van de introductie. Mijn eigen werk zou bestaan uit een door mij geschreven en voorgedragen column over háár boek.

Onder tafel typte ik een hatelijk Whatsapp-bericht naar mijn vriendin en tevens vriendin van deze kennis. Waar had ze me in jezusnaam mee opgezadeld? De ontvanger werd gered door het hoofdgerecht.

De avond eindigde om 22.30 uur, na koffie met een bonbon. Om 22.31 uur sprong ik op mijn fiets en om 22.32 uur trilde mijn telefoon: een appje van de kennis, met een tikkie van 61 euro voor 'diner boekpresentatie'. Ook wel dé avond waarop ik bij nader inzien 'helaas' toch niet aanwezig kon zijn, wegens 'persoonlijke omstandigheden', zoals een licht gekrenkt ego, tegenzin en een flinke dosis 'ik ben gekke Gerritje niet'. Dat laatste vertelde ik haar niet – een eigenschap die ik van mijn oma heb: zwijgen is zilver, een smoes verzinnen goud.

Één ding wist ik zeker: mijn exposure zou vanaf vandaag uit te drukken zijn in geld, in plaats van het ronddelen van visitekaartjes op een gierige afterparty.

Ik zou er 500 euro voor over hebben om zijn gezicht te bekijken

Wederom valt er een stilte, de man wiebelt een beetje. Het ongemak druipt van zijn gelaat wanneer mijn antwoord op zich laat wachten. Na een tweede keer kuchen besluit ik hem uit zijn lijden te verlossen: "Ik heb jaren geleden besloten dat ik graag betaald wil worden voor het werk dat ik doe", antwoord ik. Hij lacht zenuwachtig, "Ja, nee, natuurlijk. Ik ook hoor, gelijk heb je", stamelt hij. Het is bijna schattig.

"Fijn hè, die gage van 500 euro van vanavond," zeg ik met een glimlach, "hey, ik ga nog even naar de wc, tot zo aan tafel."

Ik zou er 500 euro voor over hebben mezelf nog één keer om te draaien, zijn gezicht te bekijken wanneer hij de uitnodiging van de avond nog een keer naleest.

Helaas heb ik geen 500 euro en zit ik straks – net als de man – enkel ter bevordering van mijn exposure aan de talkshowtafel.

Malou is schrijver, journalist en programmamaker. Een jaar geleden verscheen haar debuutroman ‘Zachtop lachen’, daarnaast presenteert ze de podcast ‘Dit komt nooit meer goed’ met Roos Schlikker, en de podcast ‘Tussen dertig en doodgaan’, samen met Tatjana Almuli.


Instagram: @malouholshuijsen

 

Malou Holshuijsen